Η προηγούμενη ανάρτηση γράφτηκε στο χωριό και η σημερινή που της είναι κάπως σχετική [νιάτα δροσερά, περήφανα γερατειά] στη...στρούγκα που βρίσκομαι από την Τετάρτη.
Φυσικά το έχουν πάρει χαμπάρι αρκετοί ψαγμένοι αλλά περισσότερο οι φοιτητές και οι σπουδαστές από το πολλά ΚΕΚ και κολλέγια της περιοχής. Νιάτα που κοχλάζουν από από ζωή και σκορπούν ομορφιά και χάρη με επικάλυμμα τα δροσάτα γέλια του πρώιμου ερωτισμού!
 |
| [1] |
Συχνά έρχομαι με τη Λενάκω ή και μόνος μου και απολαμβάνουμε τον καφέ μας και μαζί θαυμάζουμε τα ωραία νιάτα, τσουπάκια και κοπέλια. Χαιρόμαστε τη ζωηρή ανεμελιά τους και όλα τους. Τι άλλο να κάνουμε; Ρουφάμε πλέον τη γύρη της ζωής από τα νιάτα και με τις γλυκές μας αναμνήσεις, κυρίως ερωτικές και ευχαριστιόμαστε ήσυχοι και γαλήνιοι.
Προχτές λοιπόν που πήγα βλέπω δυο νέους, ήταν οι ιδιοκτήτες, που επισκεύαζαν μια μπασκέτα στην αυλή. Αμέσως μου έκανε εντύπωση η μεγάλη δυσαναλογία, αφενός το μεγάλο ύψος της μπασκέτας και αφετέρου το μικρό άνοιγμα της στεφάνης. Και το παρατήρησα πιστεύοντας ότι την έχουν για τα πιτσιρίκια που έρχονται εδώ με τις μαμάδες.
Και μου λέει γελώντας ο Νίκος, ο ένας από τους συνέταιρους.:
" Δεν είναι για μικρά παιδιά αλλά για τους φοιτητές. Έρχονται εδώ και όποιος βάλει τρίποντο με την πρώτη προσπάθεια τότε ο καφές του είναι δώρο."
"Μπράβο πολύ καλό και και πρωτοποριακό" του λέω.
Μάλιστα δοκίμασα κι εγώ αλλά δεν βρήκα ούτε στεφάνι, που λένε στην μπασκετική ...ορολογία.
[1] Μια τέτοια μικρή ταμπελίτσα είχε και το παντοπωλείο του αείμνηστου πατέρα μου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου