ΑΛΛΟΤΙΝΑ ΠΕΡΙ ΕΡΩΤΟΣ:ΤΑ ΚΑΜΑΚΙΑ

    Το παρακάτω κείμενο για τα  καμάκια, μια μορφή φλερτ, τότε στη Θεσσαλονίκη είναι  γραμμένο  πριν αρκετό καιρό και αδημοσίευτο, αλλά είναι άκρως επίκαιρο μια και δένει οπωσούν με τις σεξουαλικές παρενοχλήσεις, που έχουν βγει στη φόρα,  μια και τα δυο έχουν να κάνουν με τη "γενετήσια σφαίρα" με τελικό σκοπό την ικανοποίηση της γενετήσιας ορμής μέσω του οργασμού και του σεξ με συνενοχή. Όμως άλλο το ένα κι άλλο το άλλο. Η διαφορά είναι τεράστια, μεγαλύτερη από αυτή του πατριωτισμού με τον εθνικισμό ή καλύτερα του φαρμάκου με το δηλητήριο. Περισσότερο φάρμακο γίνεται δηλητήριο, όπως και περισσότερο  σεξουαλικές παρενοχλήσεις δυνατόν να οδηγήσουν στον βιασμό.  

Εξυπακούεται ότι  ο βιασμός είναι  βάρβαρη βία, απεχθές έγκλημα. 

Τα καμάκια έχουν δυναμική σχέση με τον έρωτα και οι σεξουαλικές ενοχλήσεις με τον βιασμό σε μια απώτερη φάση. Τα καμάκια ήταν η πιο επίμονη μεν αλλά ήπια μορφή ερωτικής πρόκλησης. 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΠΡΟΙΝΗ ΣΤΙΣ 27-10-20

       Ειρήσθω εν παρόδω με την παρουσίαση  του θαυμαστού βιβλίου  "ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΖΗΣΟΥΜΕ" της φίλης Αντωνίας Ζεβόλη-Νταουνtάκη, το οποίο ως επί το πλείστον έχει κάδρο τη Χαλκιδική και τη Θεσσαλονίκη και επειδή πρωτεύοντα ρόλο στην όλη πορεία  έχει ο έρωτας, καταιγίδα ενθυμημάτων με κατέκλυσε, φυσικά όλα της νιότης. 

   Αναφέρω τούτο που πλέον έχει μείνει στην ιστορία ως σύμπτωμα εκείνης της κοινωνικής πανδημίας. Το αναφέρω  για να γλυκάνω κάπως τις δύσκολες στιγμές που περνάμε, έτσι ως εμβόλιο στην πνευματική μας κακή κατάσταση. Έτσι το έγραψα και παρακαλώ έτσι να το διαβάσετε. 

   Εκείνα λοιπόν τα χρόνια στη Θεσσαλονίκη, αμέσως μετά τη χούντα, ήταν έντονα ερωτικά και πολιτικοποιημένα.

   Συνελεύσεις επί ώρες, η μια πάνω στην άλλη και δώσε αγορεύσεις ακόμα και για την Νιγκαράγκουα, τα δε πολιτικά τσιτάτα ήταν η επισφράγιση και  το "επί της διαδικασίας" η απαρχή της αντίθεσης. Το περιρρέον περίβλημα ήταν η ουτοπία, αν και κανείς δεν το αποδεχόταν. Παράλληλα πορείες, κόκκινες σημαίες, πανό, τα αγόρια  με τα γραφικά μας αμπέχονα, τα τζάκετ και τα κορίτσια με τις μακριές πολύχρωμες φούστες. 

   Στη  ερωτική δε πιστοποίηση το πρώτο και βασικό χρώμα τον έδιναν τα πολυθρύλητα καμάκια και δη στην παραλία του Λευκού Πύργου. Βόλτες επί ώρες, σούρτα-φέρτα από το παλιό λιμάνι μέχρι πέρα το  ξενοδοχείο «Μακεδονία» και πάλι από την αρχή κι αβέρτα  φλερτ, καμάκια. Ερωτικό σεργιάνι. Συνέχεια η μια "χυλόπιτα" δίπλα και πάνω στην άλλη, που κανέναν όμως δεν πείραζε και κανείς δεν το έβαζε κάτω. Απεναντίας όλα με τον πρέποντα σεβασμό αλλήλων και την αρμόζουσα αβρότητα. Βεβαίως, ότι και να πούμε, μετά από κάθε απόρριψη  είχαμε μια πικρία και μια μικρή απογοήτευση, αλλά και πάλι από την αρχή. Εκτός από τον Πάνο από τη Μεγαλόπολη, που δεν ξέρω πώς  είχε πάρει μια συνηθισμένη "χυλόπιτα" και από τότε ποτέ πια δεν συμμετείχε στην ερωτική  μας τσάρκα. Ο δε Μήτσος, καλαματιανή φατσούλα, έλεγε μεταξύ σοβαρού κι αστείου: "δεν ξέρω ρε παιδί μου σε εκείνα τα σουλάτσα  μυρίζω σπέρμα". Υπόψη όμως, πλήθος ραντεβουδάκια προέκυψαν από εκείνες τις γνωριμίες και πάρα πολλές σοβαρές και λυσιτελείς  σχέσεις άρχισαν σε αυτό το ασταθές νυφοπάζαρο της θρυλικής προκυμαίας. Σε αυτό το ερωτικό αλισβερίσι οι ρόλοι ήταν πάντα σταθεροί. Το αρσενικό ήταν ο θηρευτής και το θηλυκό  το πρόσμενε. Για τα περισσότερα κορίτσια αυτός ήταν ο λόγος της βόλτας στην προκυμαία, οπότε πήγαιναν δυο-δυο φιλενάδες, κουνάμενες και λυγάμενες και χασκογελώντας. Αυτό δεν συμβαίνει και σε όλο το ζωικό βασίλειο; Το κύριο ζητούμενο είναι πως το θήλυ θα γοητεύσει και θα προσελκύσει το άρρεν.

  Και κάθε λίγο και λιγάκι υπήρχαν οι πλανόδιοι μικροπωλητές με τις λευκές τους ποδιές και τα καρότσια, κι επάνω τους φακελάκια πασατέμπο, φιστίκια και ζεστά στραγάλια. Καμιά φορά ακουγόταν, όταν έπιαναν τα κρύα, και η κοφτή φωνή: "Σαλέπι, ζεστό σαλέπι."[1] 

   Τα καμάκια αποτέλεσαν την προστιθέμενη "υπεραξία" στο προηγούμενο ερωτικό αλισβερίσι, τα νυφοπάζαρα [2] Είχαν   μια "ελευθεριότητα" και περισσότερη άμεση προσέγγιση χωρίς μεσάζοντες, γονείς και τέτοια. Τα νιάτα έβραζαν. Τα νυφοπάζαρα υποχώρησαν παράλληλα με την ελάφρυνση των αυστηρών ηθών και την επανάσταση των λουλουδιών. σε όλα τα πλάτη και μήκη της γης, που τελικό αποτέλεσμα είχαν την ανάπτυξη των αντίστοιχων κινημάτων όπως των χίπις.

    Βεβαίως τα καμάκια, αυτό το ερωτικό και άκρως κοινωνικό αλισβερίσι, το νέο νυφαπάζαρο  μεταξύ των δύο φύλλων εκείνα τα αλλοτινά χρόνια άνθησε περίπου σε όλα μέρη της χώρας, κυρίως στις μεγάλες πόλεις και στα νησιά [3] όταν πρώτα το επέτρεπαν οι συνθήκες.

   Φυσικά και δεν μπορούσαν όλοι να είναι καμάκια. Πώς να το κάνουμε χρειαζόταν μερικές δεξιότητες της συμπεριφοράς και όχι μόνο, που πολλοί την καλούν μαγκιά. Τέλος πάντων απλά πράγματα είναι που έρχονται με τον χρόνο σε μια φυσιολογική ανάπτυξη του χαρακτήρα. Κι όμως σε πολλούς νέους, αλλά και άνδρες ελλείπουν ή δεν φαίνονται, όπως η συστολή και οι διάφορες ορρωδίες. Αν το πάμε και πιο πέρα, φυσικά από αυτό το ..ευγενές σπορ αποκλείονται, εξ ορισμού που λέμε όλοι οι ψωνάρες και φαλλοκράτες. [4] 

Και υπόψη ήταν όλοι φοιτητόκοσμος, αν και ακούγονταν αρκετές πομφόλυγες.

  Αυτά με τα πολυθρύλητα καμάκια. Μεγάλη τέχνη και .επιστήμη, όμως του προηγούμενου αιώνα.  Έτσι τα είχαμε αναγάγει αλλά και έτσι ήταν.

  Αφού για πολλά χρόνια, κοντά στα είκοσι, στο ερωτικό παιχνίδι επικράτησε πλήρης σιγή, ανεξήγητη για μας τους μεγάλους, αλλά για τη νεολαία κανόνας και νομοτέλεια, τα τελευταία χρόνια με την τεχνολογική επανάσταση το ερωτικό αλισβερίσι γίνεται  πλέον ψυχρά κι ανάποδα με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Νέοι καιροί, νέα ήθη και έθιμα… [5]

      Τρομάρα τους.....

    Να κλείσουμε τα των καμακίων και έρωτος με μια διαπίστωση του Λατινοαμερικάνου Μπόρχες, νομίζω, ότι η φύση δεν κρατιέται με τίποτα, το ερωτικό πάθος,  ο οργασμός γιγαντώνεται περισσότερο σε δυο καταστάσεις, η μια στους στους στρατούς και η άλλη στους φυλακισμένους. Αναλόγως στην πράξη μετατρέπονται ανάλογα με τις συνθήκες ακόμα και σε βιασμούς παρά τις όποιες διατάξεις ή σε πράξεις αυτό- ικανοποίησης, όπως ο αυνανισμός..

[1Το σαλέπι είναι το  αλεύρι που λαμβάνεται από τους ξηρούς κονδύλους πολλών Ορχιδέων. Το ριζικό σύστημα

ό

τους αποτελείται από δύο στρόγγυλους ή ελλειψοειδείς κονδύλους και είναι φυτό υδροχαρές. Στην λαϊκή παράδοση το φυτό αυτό ονομάζεται σερνικοβότανο και  από την αρχαιότητα του αποδίδουν διάφορες θεραπευτικές ιδιότητες [βήχα, άσθμα, στομαχόπονοι] και χρησιμοποιείται  στην παρασκευή παγωτού καϊμάκι.Σύμφωνα δε με την μυθολογία ο Όρχις ήταν γιος μιας νύμφης και ενός σάτυρου και καταδικάστηκε να γίνει φυτό γιατί είχε βιάσει μια ιέρεια κατά τη διάρκεια των βακχικών μυστηρίων.
[2] Τα νυφοπάζαρα σε όλες τις πόλεις[Ρόδο, Καστοριά, Πάτρα, Μέγαρα, Άρτα...] πρέπει να άρχισαν από την δεκαετία του ΄30 και διατηρήθηκαν περίπου μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '60, που σιγά-σιγά εκφυλίστηκαν και εξέλειπαν ως συνακόλουθα της γενικής κοινωνικής κουλτούρας.. Κι όμως στην Βουλγαρία από τη μεσαιωνική εποχή διεξάγεται κάθε άνοιξη από μια υποομάδα των Ρομά τους Kalaidzhi[καλαϊτζήδες, γανοματήδες] ένα μοναδικό, ατόφιο  νυφοπάζαρο, όπου  πωλούνται παρθένες νύφες.κλικ ΕΔΩ

[3] Εκεί γύρω στο ΄80 που έκανα στα Χανιά γινόταν το σώσε με τις γαλανομάτες  Σουηδέζες. Μάλιστα λεγόταν ότι προτιμούσαν τα νησιά μας με τον ήλιο αλλά και τα ερωτικά μπουμπουνητά, τα καμάκια και εξ αυτού υπάρχουν πάρα πολλοί τέτοιοι γάμοι. Πιο παλιά στην Κρήτη είχαν τα βολτάρια με τα ανάλογα ήθη. κλικ ΕΔΩ
[4] Αν είναι δυνατό οι ψωνάρες να αποδεχτούν την άρνηση και μη συγκατάθεση του άλλου χωρίς εγωιστικές αντιδράσεις και συναισθηματικούς πριαπισμούς[νεύρα, θυμούς και τέτοια] και ειδικά στην προκείμενη περίπτωση που υπεισέρχονται κάθε είδους εγωπάθειες, φιλαυτίες και φαλλοκρατικές αντιλήψεις. Φαντάζομαι ένα χρυσάυγουλο να έκανε καμάκι…

[5] Τα τελευταία χρόνια το online dating στην χώρα μας είναι πολύ στο φόρτε του με ακόμη μεγαλύτερες αυξητικές τάσεις. Πολύ απλά μέσα από το κινητό, το τάμπλετ ή το pc μπορείς να διαλέξεις μέσα από χιλιάδες επιλογές και να βγεις ραντεβού στο πιτς φιτίλι με αυτόν ή αυτή που σου αρέσει. Στην Ελλάδα το πιο γνωστό app για γνωριμίες είναι προφανώς το Tinder, το οποίο χρησιμοποιούν συνήθως μικρές ηλικίες. Οι Λαρισαίοι δε είναι πολύ εξοικειωμένοι με το …σπορ.  

Λάρσα Λάρσα σε είδα και λαχτάρσα.

Η ΠΡΩΤΗ ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΜΟΥ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΣΕ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ

Hotel Park***

      Και να λοιπόν όπως αναγγείλαμε προχθές που ο Θανάσης  Παπαθεοδώρου θα μας αφηγηθεί τα όσα μεσολάβησαν στην πρώτη μου, παρθενική από κάθε πλευρά (1), μετάβαση στη Θεσσαλονίκη για την φοίτησή μου στο Πανεπιστήμιο  και συγκεκριμένα τα...ωραία μου παθήματα την πρώτη βραδιά στο Hotel Park . (2) Όπως τόνιζα η σπαρταριστή περιπέτειά μου από την πρωταρχική δική μου αφήγηση είχε γίνει λάστιχο, από τρίχα τριχιά.Επίσης ο Θανασάκης  περιγράφει και ένα άλλο σπαρταριστό περιστατικό, που έχει να κάνει με την ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού μας. Ας ακούσουμε λοιπόν τον Θανάση:

(1) Γιατί να το κρύψομεν άλωστε; (Τι σας θυμίζει η ερώτηση;)

ΘΕΣΣΑΛΟΝΊΚΗ ΜΟΥ ΓΛΥΚΙΆ ΜΟΥ ΦΤΩΧΟΜΆΝΑ (2) Τα ... ωραία μου όταν πρωτοπήγα ως φοιτητής.

      Πριν δυο χρόνια, ακριβώς στην ανάρτηση της  19ης  Ιουλίου του 2015 με τον ίδιο τίτλο "Θεσσαλονίκη μου μεγάλη φτωχομάνα..."κλικ ΕΔΩ"  τόνιζα εν είδη προαγγελίας ότι επειδή οι πρώτες μέρες που πρωτοπήγα στη Σαλόνικα, ένα μοναχικό και άβγαλτο ξεπεταρούδι για την εγγραφή μου στη περιβόητη Κτηνιατρική είναι χαραγμένες βαθιά στην ψυχή και στο μυαλό μου, σίγουρα θα αποτελέσουν ειδικές αναρτήσεις. Μάλιστα είχα αναφέρει ότι η συγκεκριμένη εξιστόρηση θα συμπεριλαμβανόταν σε ένα μελλοντικό βιβλίο μου από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος του φίλου από το στρατό Γιάννη Φαλδαμή. Εν τω μεταξύ μας πλάκωσε η πανούκλα (μνημόνια και σία) οπότε αυτά τουλάχιστον τα περί έκδοσης έμειναν όνειρα απατηλά. 

       Νάμαστε όμως εντός και επί τα αυτά.

   Ήταν Σεπτέμβρης του 1971 και μαζεύαμε ντομάτες κάτω στον Άκωβο, όπου από τον παππού τον Πετσόγιαννη (Θεός συγχωρέστον, έτσι δε λένε;) που περνούσε από τη δημοσιά μας ανήγγειλε τα μαντάτα ότι πέρασα στην Κτηνιατρική Θεσσαλονίκης.  Έτσι λοιπόν οι γονείς μου με δυο μεγάλες βαλίτσες (δυο μπατανίες, μερικά καρύδια και λίγα ρουχαλάκια)  με ξαπόστειλαν στη μακρινή  Θεσσαλονίκη που τότε φάνταζε στο μυαλό των ΄συγχωριανών και περισσότερο στο δικό μου ότι ήταν στο βόρειο πόλο. Ήταν γνωστή από μερικές αφηγήσεις διαφόρων  πατριωτών που είχαν επιστρέψει από το στρατό, οπότε καταλαβαίνετε τις διαστάσεις της φανταστικής και αλλοπρόσαλλης εικόνας.

ΚΤΗΝΙΑΤΡΙΚΗ ΣΧΟΛΗ

    Οπότε εγώ, ξανατονίζω ένα μικρό κουτάβι και τίποτα περισσότερο ή λιγότερο, με το βραδινό τραίνο των 11,15 μ.μ έφυγα από το χωριό για την Αθήνα και από εκεί το άλλο πρωί κατά τις επτά πήρα το άλλο τραίνο για τη Θεσσαλονίκη.Μιλάμε για ταξείδι τεράστιο.. Να μη σας τα πολυλογώ εκεί φθάσαμε το απόγευμα και από το σταθμό πήρα ένα ταξί και έδωσα στον οδηγό μια διεύθυνση του ξάδελφου Ζώη Ζια, που  ήταν από τον Αλιά και σπούδαζε εκεί. Όμως η διεύθυνση ήταν αμφίσημη καθότι υπήρχαν δύο οδοί΄με το ίδιο όνομα, μια σκέτη Φιλίππου  και μια Παλιά Φιλίππου. Εκεί λοιπόν που με πήγε ο ταξιτζής δεν υπήρχε το ζητούμενο νούμερο οπότε ξαφνικά έμεινα στην κυριολεξία επί ξύλου κρεμάμενος. Πολλάκις τώρα  αναλογίζομαι εκείνα τα χρόνια και έτσι ασυναίσθητα διαγράφεται στο πρόσωπό μου ένα γλυκύτατο χαμόγελο με ένα βλέμμα προσηλωμένο στο αχανές που δεν είναι άλλο από το γλυκό παρελθόν των μακρινών αναμνήσεων.
   Τέλος πάντων το περιστατικό της πρώτης μου μετάβασης στη Θεσσαλονίκη έχει γίνει  -ας πούμε - ένα πολυθρύλητο σπαρταριστό ανέκδοτο μέσα από αφηγήσεις διαφόρων φίλων και βεβαίως με τις φυσιολογικές σχετικές ..παραλλαγές και σάλτσες. Πώς λέει ο λαός "η κλωστή έγινε τριχιά"
    Μεθαύριο λοιπόν θα φιλοξενήσουμε τον αγαπητό φίλο παιδιόθεν μια και είμαστε και συγχωριανοί, Θανάση Παπαθεοδώρου να μας αφηγείται το περιστατικό με το δικό του χαρακτηριστικό τρόπο. Συνάμα ο Θανάσης θα μας αναφέρει  και άλλα δυο περιστατικά που έχουν να κάνουν με τα ..ποδοσφαιρικά δρώμενα εκείνης της εποχής, της πάλαι πότε θρυλικής ομάδας του "Α.Ο ΝΕΔΑΣ". .
   Έτσι είναι, περασμένα μεγαλεία ........

H ιστορία της απαγορευμένης Θεσσαλονίκης που έγινε ερωτική

Ένας από τους μύθους που κατατρέχει τη σημερινή Θεσσαλονίκη είναι αυτός της «ερωτικής πόλης» Πρόκειται για μια πεποίθηση-ταμπού, που οι ρίζες της χάνονται στα βάθη των αιώνων.

Η κοσμοπολίτικη Θεσσαλονίκη, με την πανσπερμία των φυλών της, τις πανέμορφες φορεσιές των γυναικών, τις περίφημες πιάτσες και τα ονομαστά μπορντέλα της, ασκούσε πάντοτε μιαν ακαταμάχητη γοητεία στους κατοίκους της επαρχίας, που κατέφευγαν συχνά σ’ αυτήν για να γευτούν τις απαγορευμένες ηδονές της.Δεν είναι παράξενο λοιπόν, που με την πάροδο του χρόνου, η Θεσσαλονίκη απέκτησε τη φήμη της «ερωτικής πόλης» με φαλλικό μάλιστα σύμβολο της τον… Λευκό Πύργο!Αν και πλέον η Θεσσαλονίκη δεν είναι και τόσο ερωτική πόλη, εντούτοις η φήμη της είναι απολύτως δικαιολογημένη διότι στο παρελθόν υπήρξε όντως η πλέον ερωτική πόλη των Βαλκανίων. Και θα δούμε αμέσως το γιατί.
Η «ΑΜΑΡΤΩΛΗ» ΜΠΑΡΑ ΚΑΙ Η ΣΤΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ
Δεν γνωρίζουμε κατά πόσο «ερωτική πόλη» υπήρξε η Θεσσαλονίκη κατά την αρχαιότητα, αν και είναι γνωστό πως υπήρχαν στην πόλη αρκετά Ιερά της Αφροδίτης και άλλων οργιαστικών θεοτήτων της Ανατολής.

Το σίγουρο πάντως είναι πως η Θεσσαλονίκη ήταν ένας φημισμένος προορισμός για «σεξουαλικό τουρισμό» από την εποχή ακόμη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η Οθωμανική Θεσσαλονίκη προσέφερε κάθε είδους σεξουαλικές και άλλες απολαύσεις στους επισκέπτες της, και ήταν φημισμένη για τα λουτρά της, τα χανουμάκια της, τα χασισοποτεία της και τα πορνοστάσια της.
Οι Οθωμανοί αξιωματούχοι είχαν τα μικρά ιδιωτικά τους χαρέμια, ενώ κάθε αξιοσέβαστος νεαρός Εβραίος της Σαλονίκης δεν μπορούσε να αρνηθεί την πρόσκληση κάποιου φίλου του να επισκεφθεί την «αδελφή» του. Όσο για τους Έλληνες της πόλης.
Στα τέλη του 19ου αιώνα η περιοχή του αγοραίου έρωτα της Θεσσαλονίκης άρχισε να εντοπίζεται στα δυτικά της πόλης και κοντά στο λιμάνι. Οι αφιερωμένες στη θεά του έρωτα περιοχές του Βαρδαρίου, όπως τα πολυτραγουδισμένα Λαδάδικα και η θρυλική Μπάρα, βρίσκονταν πάντα κοντά στο λιμάνι και στις δυτικές πύλες της Θεσσαλονίκης, για να εξυπηρετούν καλύτερα τους εισερχόμενους στην πόλη ταξιδιώτες.

Η ΜΠΑΝΚΑ ΤΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΟΛΑ

Ο  ΦΙΛΟΣ ΣΤΕΛΙΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 

                 Το τραπεζικό πρόβλημα με τη BANKIA, μια από τις μεγαλύτερες τράπεζες της Ισπανίας (πρώην CAJA MADRID), επανήλθε στο προσκήνιο τώρα το Μάϊο με δραματικές διαστάσεις. Για την ανακεφαλαιοποίησή της (τα κεφάλαια των καταθετών κάνανε κι αυτά φτερά μαζί με όλα αυτά που κάνουν φτερά τελευταία), ζητούνται 84 δις.ευρω !
Στη συνέχεια η BANKIA, ζήτησε 19 δις.ευρω από τη Μαδρίτη, δηλαδή στην ουσία και από τους ήδη βαριά φορολογούμενους πολίτες, για να αποφευχθεί η κατάρρευσή της. Παντού τα ίδια γνωστά και καταστροφικά σημεία των καιρών.Αυτό που αλλάζει είναι ο τρόπος αντιμετώπισης.Στη χώρα που γεννήθηκαν ο Νταλί και ο Μπουνιουέλ δεν θα μπορούσε, μια από τις πρώτες και άμεσες αντιδράσεις, παρά να να είναι μια τέτοια δυναμική περφόμανς μέσα στην ίδια την πέτρα του σκανδάλου! Οι Ανδαλουσιάνοι λοιπόν εισέβαλαν στην τράπεζα εν ώρα εργασίας, τραγούδησαν και χόρεψαν ένα φλαμένκο διαμαρτυρίας, του οποίου τα λόγια σε εντελώς ελεύθερη μετάφραση - ρεζουμέ, μοιάζουν πολύ με το δικό μας ρεμπέτικο: «Μούφαγες όλα τα δαχτυλίδια και κοιμάμαι τώρα στα σανίδια..» Είπαμε, η διαμαρτυρία όμως είναι και θέμα αισθητικής...

ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΗ ΛΑΜΠΡΑΚΗ 22 ΜΑΪΟΥ 1963

Ο

Ο ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ ΖΕΙ

     Προχθές το απόβραδο με το ψιλόβροχο στη νύμφη του Θερμαϊκού, στη μαρτυρομάνα  Θεσσαλονίκη παρακολουθήσαμε μια εξαίσια εκδήλωση, ένα θεατρικό δρώμενο, στον ίδιο τόπο που έλαβαν χώρα τα οικτρά γεγονότα της δολοφονίας του αγωνιστή της Ειρήνης, Γρηγόρη Λαμπράκη. 

      Οι θύμισες για εκείνο το γεγονός που σημάδεψε τη νεότερη ιστορία της Ελλάδας με τη ζωντανή θέα προσώπων που τόσο μεγάλο και ηρωικό ρόλο διαδραμάτισαν τότε, σε όλους, αλλά περισσότερο σε μας της επόμενης γενιάς προκάλεσαν συγκίνηση και δέος.

     Ήταν μια τρίωρη προσφορά του Κρατικού Θεάτρου Βόρειας Ελλάδας (πρόεδρος ο Σωτήρης Χατζάκης και σκηνοθέτης ο Γιάννης Ρήγας) στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τα 100 χρόνια για την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης. Η όλη εκδήλωση άρχισε με πορεία από τον Λευκό Πύργο στο τόπο της στυγνής δολοφονίας, στη διασταύρωση Βενιζέλου και Ερμού, όπου υπάρχει και το γνωστό μνημείο. Εδώ έλαβαν χώρα τα κύρια δρώμενα και ακολούθησε πορεία με τα φαναράκια διαμέσου της Εγνατίας στο ΑΧΕΠΑ που τότε είχε αμέσως μεταφερθεί ζωντανός νεκρός ο ήρωας και άφησε την τελευταία του πνοή μετά από λίγες ημέρες και ενώ πλήθος κόσμου κάθε βράδυ θρηνούσε και τραγουδούσε τη Δημοκρατία. Ύψιστες στιγμές, αξέχαστες για όλους όσους έζησαν εκείνα τα γεγονότα!!!

     Λοιπόν στην αρχή στο βήμα ανέβηκε ο Γιώργος Ρωμαίος, ο θρυλικός ρεπόρτερ, και με τρεμάμενη φωνή εξιστόρησε εκείνο το αποτρόπαιο συμβάν. Στη συνέχεια διαβάστηκε μήνυμα του Κώστα Γαβρά, σκηνοθέτη της θρυλικής ταινίας το  «Ζ» και το λόγο πήρε η Καίτη Τσαρουχά, κόρη του τότε βουλευτή της ΕΔΑ Γιώργο Τσαρουχά που τραυματίσθηκε πολύ σοβαρά εκείνο το μαύρο βράδυ από τους ίδιους παρακρατικούς, τραμπούκους της περιβόητης «Καρφίτσας»  που εξέθρεψε ο χώρος της Δεξιάς, προλειαίνοντας το έδαφος για τη χούντα των πιθήκων του 67. Η Καίτη, συντρόφισσα και αγαπητή φίλη, τότε ήταν νεαρή κοπελιά και αξίζει να αναφέρουμε τα λόγια που έκλεισε: «..οι μεγαλύτεροι ποτέ να μην ξεχάσουν και οι μικρότεροι πρέπει να μάθουν. ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ. Στη συνέχεια Ο Βασίλης Βασιλικός με το χαρακτηριστικό του καπέλο και το γκρενά κουστούμι διάβασε ένα συγκινητικό κεφάλαιο από το ξακουστό βιβλίο του «Ζ». 

   Ενδιαμέσως ακούστηκε ένα ποίημα του Μανώλη Αναγνωστάκη που έφερε τη συγκίνηση και τον παλμό στα ύψη. Το αποκορύφωμα ήταν αμέσως μετά από τους θαυμάσιους ηθοποιούς του θεάτρου, η πιστή αναπαράσταση της δολοφονίας. Φάνηκε μπροστά μας ο αγέρωχος Λαμπράκης κρατώντας ψηλά το θρυλικό πανό της Ειρήνης να διασχίσει τα τελευταία κρίσιμα μέτρα αμέσως πριν ορμήσει πάνω του το φονικό τρίκυκλο του Γκοτζαμάνη. Με ρίγος είδαμε τον τραμπούκο Μανόλη Εμμανουηλίδη πάνω από την καρότσα να τον χτυπά με τον λοστό στο κεφάλι και τον Μανόλη Χατζιαποστόλου (Τίγρη) σαν αίλουρο να πηδάει επάνω και να πλακώνεται με το φονιά.  Είναι το ιστορικό σάλτο που έγινε αφορμή να αρχίσει να ξεδιπλώνεται ο μίτος του στυγερού εγκλήματος και να μείνει ο Λαμπράκης Θρύλος σε όλον τον κόσμο. 

Ο ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ ΖΕΙ!!!!

Αργότερα και άλλα  σχετικά βίντεο. 
  του Θοδωρή Μπέλου  

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΜΟΥ ΜΕΓΑΛΗ ΦΤΩΧΟΜΑΝΑ

            

ΑΦΙΕΡΩΜΈΝΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΦΟΙΤΗΤΕΣ http://www.littleplanet.gr/360/eptapyrgio.html http://www.littleplanet.gr/360/aristotelous.html http://www.littleplanet.gr/360/white-tower.html http://www.littleplanet.gr/360/casa-bianca.html http://www.littleplanet.gr/360/dafoe_autograph.html http://www.littleplanet.gr/360/sani-marina.html http://www.littleplanet.gr/360/thunderstorm.html http://www.littleplanet.gr/360/klein.html http://www.littleplanet.gr/360/vasilitsa.html http://www.littleplanet.gr/360/noesis-planetarium.html http://www.littleplanet.gr/360/orient.html http://www.littleplanet.gr/360/ammon-zeus-pool.html http://www.littleplanet.gr/360/karydi-beach-vourvourou.html http://www.littleplanet.gr/360/porto-carras.html http://www.littleplanet.gr/360/partizan.html

ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Ο Μάης για τη Θεσσαλονίκη είναι ο μήνας με τις μαρτυρικές επετείους. Μάη μήνα έγιναν οι πιο στυγνές δολοφονίες της νεώτερης ιστορίας της.

• Το Μάη του 36 σκοτώθηκαν οι 12 εργάτες στην Εγνατία κατά το συλλαλητήριο, εξού και το θρυλικό ποίημα του Γιάννη Ρίτσου που μελοποίησε ο Θεοδωράκης ΜΕΡΑ ΜΑΓΙΟΥ ΜΟΥ ΜΙΣΕΨΕΣ ΜΕΡΑ ΜΑΓΙΟΥ ΣΕ ΧΑΝΩ.

• Στις 22 του Μάη του 63 στη συμβολή των οδών Σπανδωνή και Ερμού δολοφονήθηκε από τους παρακρατικούς ο αγωνιστής της ειρήνης, Γρηγόρης Λαμπράκης και

• Στις 9 του Μάη του 68 από τη στυγερή χούντα δολοφονήθηκε μετά από βάναυσα βασανιστήρια  ο βουλευτής της ΕΔΑ,  Γιώργος Τσαρουχάς.

 Φόνοι που είχαν τεράστια λαϊκή απήχηση και άφησαν χαραγμένα ανεξίτηλα σημάδια στην ιστορία της πόλης και όλης της Χώρας.

Πρέπει δε να τονίσουμε ότι πρώτη φορά εφέτος αυτές οι  μνημειακές αναφορές ακούστηκαν στο Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης. (Μπράβο ρε Μπουτάρη είσαι πρώτο παλικάρι!!!).

Έτσι λοιπόν προς τιμή των δυο μεγάλων αγωνιστών της Ειρήνης και της Δημοκρατίας Γρηγόρη Λαμπράκη και  Γιώργο Τσαρουχά διοργανώνεται έκθεση ντοκουμέντων με τον γενικό τίτλο <<ΑΠΟ ΤΟ ΤΡΙΚΥΚΛΟ ΣΤΑ ΤΑΝΚΣ>> στο Κέντρο Ιστορίας του Δήμου Θεσσαλονίκης (πλατεία Ιπποδρομίου). Περίοπτη θέση στην έκθεση κατέχουν μαρτυρίες, κειμήλια, δικογραφίες πολύτιμα έγγραφα και φωτογραφίες της εποχής.   

Η κόρη του Κώστα Τσαρουχά, Καίτη