TO ΓΙΑΝΝΙΤΣΟΧΩΡΙ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΝΟΤΙΟΤΕΡΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΖΑΧΑΡΩΣ, ΤΗΣ ΠΑΛΑΙ ΠΟΤΕ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΟΛΥΜΠΙΑΣ,ΣΤΙΣ ΕΚΒΟΛΕΣ ΤΗΣ ΝΕΔΑΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΗΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μουσική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μουσική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τετάρτη 20 Αυγούστου 2025
Δευτέρα 9 Δεκεμβρίου 2024
Γιάννης Σταματίου: ο… «Σπόρος» που έμαθε στον Έλβις το μπουζούκι
Τον διεκδικούσαν μεγάλες πίστες στις Η.Π.Α. αλλά η μαφία, δεν τον άφηνε να φύγει.
Ο «Χρυσοδάκτυλος» του μπουζουκιού.
Ο Έλβις, είχε μαγευτεί από το παίξιμό του και του είχε ζητήσει να τον μάθει το όργανο!Ήταν ένας αρχοντικός χαρακτήρας, αεράτος, βαθύς…
Με ένα λεπτό χιούμορ που με μια ατάκα του, μπορούσε να σε βγάλει νοκ-άουτ από τα γέλια, αλλά παράλληλα… βράχος σοβαρότητας. Άνθρωπος ήρεμος, με τεράστια αποθέματα ευγένειας και λάτρης της ποιότητας.
Όταν έπιανε το μπουζούκι, αυτό ήταν! Ο άνθρωπος, πήγαινε το όργανο, σε άλλη διάσταση…
Αν ισχύει αυτό που έχουνε κατά καιρούς πει για πολλούς, το γνωστό κλισέ ότι το μπουζούκι ήταν η προέκταση του εαυτού τους, τότε ο Γιάννης Σταματίου, θα πρέπει να γεννήθηκε με δαύτο στο χέρι.
Τον είδα μία και μοναδική φορά…
Τρίτη 1 Οκτωβρίου 2024
ΤΕΧΝΗ ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ
Αντωνία Ζεβόλη Νταουντάκη
Πως παλεύεται η σημερινή βαρβαρότητα σε όλα τα επίπεδα; Με πραγματική τέχνη κάθε μορφής. Μουσική, ποίηση, λογοτεχνία, θέατρο, κινηματογράφος, ζωγραφική, εικαστικά και άλλα. Ας αρχίσουμε με τη μουσική. με τον καλύτερο οδηγό. Καλή ακρόαση...
[ κ α τ α π λ η κ τ ι κ ό κλικ σε αυτο]
Εἰς σέ προστρέχω Τέχνη τῆς Ποιήσεως,
πού κάπως ξέρεις ἀπό φάρμακα·
νάρκης τοῦ ἄλγους δοκιμές, ἐν Φαντασίᾳ καί Λόγῳ. Κ.Π. Καβάφης
Τετάρτη 11 Ιανουαρίου 2023
Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΜΠΕΜΠΗΣ [μέρος 2ο]
Είναι ένα καταπληκτικό γραφτό του
Γιώργου Σκαμπαρδώνη για τον Μπέμπη και τον Χιώτη απ΄το βιβλίο του
ΠΗΓΑ ΣΤΟ ΧΡΩΜΑΤΟΠΩΛΕΙΟ του Βύρωνα, Λαμπράκη και Κορυτσάς γωνία, να πά ρω μπογιές για να βάψω τα κάγκελα στο μπαλκόνι που έχουν αρχίσει να ξεφλουδίζονται – ο Βύρων είναι πάντα εκεί, πίσω απ' τον πάγκο, παρέα με τον γιο του. Γερασμένος, βέβαια, τώρα θα 'χει περάσει τα εβδομήντα, αλλά πάντα στο ίδιο κέφι, ως άξιος αντιπρόεδρος του Συλλόγου Λεχριτών Θεσσαλονίκης.
(Πρόκειται για τον γνωστό σύλλογο Θεσσα- λονικέων του κρασιού και του γλεντιού, που γιορτ τάζει καθημερινά, αλλά επίσημα ανήμερα του Ασώτου.)
Οι Λεχρίτες μαζεύονταν, ένα διάστημα, κάθε βράδυ, τη δεκαετία του '60, στην ταβέρνα του Μπαρμπίδη στην Κάτω Τούμπα, εδώ, λίγο πα- ρακάτω: μικρό μαγαζί με μεγάλο κήπο και στη μέση μια μουριά, όπου ήταν πάντα ανεβασμένοςο Αγησίλαος, η μαϊμού μασκότ του καταστήματος το οποίο έχει πια γκρεμιστεί, έγινε από καιρό πολυκατοικία.
Έχω πάνω από δύο χρόνια να αγοράσω μπογιές και ο Βύρων, ενώ τώρα με εξυπηρετούσε μου θύμισε εκείνη τη μοναδική βραδιά με την Μανώλη Χιώτη -- το μαγαζί του Μπαρμπέλη ήταν ταπεινή, αλλά για κάποιο ακατανόητο λόγο είχε μεγάλη αδυναμία σ' αυτό ο Μανώλης Χιώτης και ερχόταν τότε κι έπαιζε κάνα δυο φορές κάθε καλοκαίρι.
Εκείνη τη νύχτα του Αυγούστου του 1968 είχε πάει ο Βύρων μαζί με κάποιους άλλους. Με χρόνος ν' ακούσω τον Χιώτη - που θα ξαναβρείς
Κάθισα μαζί τους, μια παρέα έξι ατόμων, και ντά στην ορχήστρα. Δίπλα μας είχε ένα τραπέζι άδειο, κρατημένο, που πάνω του αντί «Reserve» είχε μια χάρτινη ταμπέλα που έγραφε «Αλλου- νού» – το μαγαζί ήταν κατάμεστο και μας έκανε εντύπωση που κρατούσανε τραπέζι. Θα 'τανε κανενός μεγαλοσχήμονα.
Σηκώθηκα και μπήκα μέσα στον χώρο της ταβέρνας να πάω στην τουαλέτα δήθεν, αλλά και τά βάσιν ήθελα να δω τον Χιώτη στο πιο χαλαρό του. Περνώντας, πράγματι τον είδα δευτερόλεπτα σ' ένα δωματιάκι, δίπλα, με μισόκλειστη
πόρτα, μόνο του, με το λευκό κλιπ και τις λευκές κάλτσες, γυμνό, με φιλέ στα επιμελώς χτενισμένα μαλλιά, κρατώντας το μπουζούκι να στέκεται σχεδόν ακίνητος, ή μάλλον να προσπαθεί να βρει τη σωστή στάση μπροστά σ' έναν ολόσωμα καθρέφτη. Δίπλα του σε μια καρέκλα είχε απλωμένο προσεκτικά, στοργικά, το κατάλευκο λινό κοστούμι του και δίπλα τα άλογα βαμμένα με στουπέτσι λευκά, θερινά παπούτσια του.
Έστριψα να φύγω - με πλησίασε και μου λέει ο μαγαζάτορας,
Τετάρτη 6 Οκτωβρίου 2021
ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΝΤΕΛΑ ΣΤΑ ΡΕΜΠΕΤΙΚΑ ΤΗΣ ΑΙΟΛΟΥ & ΤΟ ΑΡΓΕΝΤΙΝΙΚΟ ΤΑΓΚΟ!!!
Τελικά με απλά πραγματάκια φτιάχνεται η ευτυχία, κι ας έχει γίνει άπιαστο πουλί.
Το αυθόρμητο είναι γλυκό κι ωραίο!
Λοιπόν με τον φίλο μου τον Παντελή [1], μια η πανδημία που μας έκλεισε στα σπίτια αλλά και ο δικός μου αβάστακτος γολγοθάς, είχαμε πολύ καιρό να βρεθούμε. Και να που χτες δώσαμε ραντεβού στο κέντρο της Αθήνας και συναπαντηθήκαμε. Στην ερώτησή του αν μου αρέσουν το μπουζούκια, τα ρεμπέτικα, ο Παντελής έπεσε διάνα! Το στοιχείο μου....Και να που βρεθήκαμε απέναντι σε μουσικό γκρουπ του δρόμου και αράξαμε δίπλα, με δυο μπυράκια παρέα, που έγιναν χάριν του κεφιού στο άψε σβήσε τέσσερα.
Οι στιγμές ήταν ατέλειωτες, μαγεία!
Σίγουρα κι ο Διόνυσος από απέναντι την Πλάκα μας ζήλευε. Το κλου της περίστασης ήταν ο καταπληκτικός χορός δυο τουριστών, που το ρεμπέτικο το έκαναν αργεντίνικο ταγκό!! [2]
Τα λόγια σε αυτή την περίσταση είναι φτώχεια, να είναι καλά τα κινητά που μας επιτρέπουν να απαθανατίσουμε τέτοιες στιγμές
] Είναι ο Παντελής Μούτουλας, που έχει γράψει ίσως το καλύτερο βιβλίο για τον Εθνικο-απελευθερωτικό Πόλεμο του 1940-45 στην Πελοπόννησο.
Σας το συνιστώ με όλη μου την καρδιά!
[2] Φυσικά έριξα κι εγώ ένα απτάλικο (φτιάξε ρε Σταύρο ένα καφέ), αλλά, να λέμε την αλήθεια, ...απαξιώθηκε από το ταγκό.
Δευτέρα 4 Ιανουαρίου 2021
Ποια ήταν η πραγματική Suzie Q
Παρασκευή 17 Ιουλίου 2020
Δευτέρα 13 Ιουλίου 2020
Παρασκευή 29 Μαΐου 2020
Ανδρέας Πολυζωγόπουλος: Από το Σαμικό της Ηλείας στα ευρωπαϊκά σαλόνια της τζαζ
«Το πιο όμορφο, το πιο σπάνιο, είναι να παίζεις με άλλους, ανθρώπους από άλλους πολιτισμούς. Έπαιξα με τον Ψαραντώνη. Μεγαλείο. Μπορεί να παίζει μια νότα, αυτή όμως σε αγγίζει βαθιά. Άλλοι μπορεί να παίζουν με απίστευτη τεχνική, αλλά είναι αδιάφοροι, σε κουράζουν»
Του Ιλάν/ΑΥΓΗ
Είναι ένα παιδί από την επαρχία που κατάφερε να ταιριάξει στο χάος των ευρωπαϊκών μεγαλουπόλεων, ένας ροκάς που κατακτήθηκε από την τζαζ. Η πρώτη του μουσική ανάμνηση ήταν από ένα παλιό ραδιόφωνο στο χωριό, το «Για το καλό μου» του Μηλιώκα.
Το καλοκαίρι, στα πανηγύρια, άκουγε Έφη Θώδη και κλαρίνα. Οι φίλοι του στη γενέτειρα του, το μικρό Σαμικό της επαρχίας Ολυμπίας, στον νομό Ηλείας, άκουγαν λαϊκά και techno, αλλά ο ίδιος ανακάλυψε τα ροκ γκρουπ της δεκαετίας του 1970 απ’ τη δισκοθήκη του θείου του, μουσικού παραγωγού στο Ράδιο Κρέστενα. Pink Floyd, Deep Purple, The Who, Scorpions. Μερικές φορές ένιωθε σαν να ζει μόνος του, σε μιαν άλλη εποχή. Για μουσική μιλούσε μόνο με μεγαλύτερους σε ηλικία ανθρώπους.
Στα δύσκολα χρόνια της εφηβείας του αναζητάει διεξόδους. Στη Δευτέρα Λυκείου μαζί με τον πατέρα του φτάνει στην Αθήνα για να ξεφύγει κι αυτός από την τοπική κοινωνία και ο Ανδρέας να έχει καλύτερα φροντιστήρια για τις Πανελλήνιες Εξετάσεις. Τότε ήδη γρατζούναγε την κιθάρα του, είχε κάνει και λίγα μαθήματα κλασικής στο χωριό. Στο σχολείο, στο 2ο Λύκειο του Βύρωνα, άρχισε να παίζει σε ένα γκρουπ. Εξάρχεια, ΑΝ Club, Σιδηρόπουλος, Πουλικάκος, Φροντιστήριο «Ηράκλειτος»...
Αποφασίζει να μην δώσει Πανελλήνιες, καθώς καμία σχολή δεν του αρέσει πραγματικά, και να γραφτεί στο Ωδείο του Νάκα για να μάθει κιθάρα. Και τότε γίνεται ο χαμός! Ο πατέρας του τρελαίνεται, η μάνα τού ρίχνει τις ευθύνες: «Πήρες το παιδί στην Αθήνα και το κατέστρεψες». Στο ωδείο μαθαίνει κιθάρα ροκ, μπλουζ, μετά αρχίζει μαθήματα με τον Γιώτη Σαμαρά κι ανοίγει την πόρτα στην τζαζ.
Ο Miles και η τρομπέτα του
«Το πιο όμορφο, το πιο σπάνιο, είναι να παίζεις με άλλους, ανθρώπους από άλλους πολιτισμούς. Έπαιξα με τον Ψαραντώνη. Μεγαλείο. Μπορεί να παίζει μια νότα, αυτή όμως σε αγγίζει βαθιά. Άλλοι μπορεί να παίζουν με απίστευτη τεχνική, αλλά είναι αδιάφοροι, σε κουράζουν»
Του Ιλάν/ΑΥΓΗ
Το καλοκαίρι, στα πανηγύρια, άκουγε Έφη Θώδη και κλαρίνα. Οι φίλοι του στη γενέτειρα του, το μικρό Σαμικό της επαρχίας Ολυμπίας, στον νομό Ηλείας, άκουγαν λαϊκά και techno, αλλά ο ίδιος ανακάλυψε τα ροκ γκρουπ της δεκαετίας του 1970 απ’ τη δισκοθήκη του θείου του, μουσικού παραγωγού στο Ράδιο Κρέστενα. Pink Floyd, Deep Purple, The Who, Scorpions. Μερικές φορές ένιωθε σαν να ζει μόνος του, σε μιαν άλλη εποχή. Για μουσική μιλούσε μόνο με μεγαλύτερους σε ηλικία ανθρώπους.
Στα δύσκολα χρόνια της εφηβείας του αναζητάει διεξόδους. Στη Δευτέρα Λυκείου μαζί με τον πατέρα του φτάνει στην Αθήνα για να ξεφύγει κι αυτός από την τοπική κοινωνία και ο Ανδρέας να έχει καλύτερα φροντιστήρια για τις Πανελλήνιες Εξετάσεις. Τότε ήδη γρατζούναγε την κιθάρα του, είχε κάνει και λίγα μαθήματα κλασικής στο χωριό. Στο σχολείο, στο 2ο Λύκειο του Βύρωνα, άρχισε να παίζει σε ένα γκρουπ. Εξάρχεια, ΑΝ Club, Σιδηρόπουλος, Πουλικάκος, Φροντιστήριο «Ηράκλειτος»...
Ο Miles και η τρομπέτα του
Τετάρτη 26 Ιουνίου 2019
«Ο Μεγάλος Ερωτικός» του Χατζιδάκι
Ο Μάνος Χατζιδάκις (δεξιά) και ο ποιητής Νίκος Γκάτσος δημιούργησαν μερικά από τα
σπουδαιότερα έργα της ελληνικής δισκογραφίας. ΑΡΧΕΙΟ ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ
Eίχαν ρωτήσει κάποτε τον Μάνο
Χατζιδάκι ποιος είναι ο αγαπημένος του συνθέτης. «Κανένας» απάντησε «και πρέπει να το μάθουν οι ακροατές αυτό: Κανένας απολύτως δεν πρέπει να έχει αγαπημένο συνθέτη. Όλοι οι καλοί συνθέτες πρέπει να είναι αγαπημένοι. (…). Δεν θυμάμαι να στέρησα ποτέ τον εαυτό μου από τη χαρά να ακούσω ένα συνθέτη, και μετά έναν άλλο, έναν άλλο – αρκεί να ήσαν ενός επιπέδου και πάνω».
Κάπως έτσι θα μπορούσε να απαντήσει κανείς και στην ερώτηση «ποιο είναι το αγαπημένο σας έργο του Μάνου Χατζιδάκι» – ή «ποιο νομίζετε ότι είναι το σημαντικότερο έργο του». Άνθρωποι που γνωρίζουν το σύνο-λο της μουσικής του συχνά ξεχωρίζουν τον Μεγάλο Ερωτικό. Άλλοι πάλι τοποθετούν μαζί του τους αριστοφανικούς Όρνιθες, στη μορφή καντάτας, ή Το χαμόγελο της Τζοκόντας –
Τετάρτη 15 Μαΐου 2019
Τετάρτη 27 Φεβρουαρίου 2019
Παρασκευή 18 Ιανουαρίου 2019
ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΤΖΑΒΕΛΛΑ!!!
Δευτέρα 31 Δεκεμβρίου 2018
Η ΜΕΓΙΣΤΗ ΦΑΡΑΝΤΟΥΡΗ
Ένα Σαββατόβραδο είμαστε τυχεροί που παρευρεθήκαμε σε μια πανδαισία μουσικής και Λόγου.

Η εμβληματική φωνή της Μέγιστης Μαρίας Φαραντούρη -χαρακτηρισμένη από τον συντάκτη της Daily Telegraph, Mαρία Κάλλας του λαού - και ο Τούρκος Cihan Turkoglu μαζί με την παγκοσμίου φήμης τσελίστα Γερμανίδα Anja Lachner παρουσίασαν το cd τους Beyond-the borders (Πέρα από τα σύνορα)
Οι Νέες μουσικές συνθέσεις με τους στίχους της Αγαθής Δημητρούκα, αντλούν την έμπνευσή τους τόσο από την αρχαία σοφία όσο και από τον σύγχρονο στοχασμό οι οποίες συμβιώνουν με δημιουργικό τρόπο με τους αρχέγονους σκοπούς της παράδοσης που χάνονται στο βάθος του χρόνου.
Πραγματικά ήταν μια μαγεία!
Ήταν ένα πάντρεμα μουσικών στοιχείων από πολλές χώρες [Τουρκία, Ελλάς, Λίβανος, Αρμενία] με Αραβικές και Σεφαραδίτικες πινελιές.
Μουσική και τραγούδια εμπνευσμένα από τις περιπέτειες και τις μετακινήσεις των λαών στη θάλασσα της Μεσογείου. συναντώνται και συνομιλούν οι παραδόσεις της μεσαιωνικής και κλασικής μουσικής αλλά και νεότερα ιδιώματα όπως είναι ο μινιμαλισμός και η τζαζ.
Πολλά ωραία πράγματα εδώ στην ανατολική Μεσόγειο φτιάχτηκαν με βάση τα όσα μας ενώνουν και όχι τα όσα (ορθώς ή παραλόγως) μας χωρίζουν..
Το cd συμπεριλαμβάνει και το παραδοσιακό θρυλικό τραγούδι: " ΤΟ ΓΕΦΥΡΙ ΤΗΣ ΔΡΑΜΑΣ" (1)
Αξιοσημείωτο στη βραδειά ήταν και η σχετική ομιλία της Ναταλί Χατζηαντωνίου Αρχισυντάκτρια Πολιτιστικού Ρεπορτάζ του ΕΘΝΟΥΣ, που παρουσιάζουμε παρακάτω:
Ένας «χειροποίητος» δίσκος
Πριν τον ήχο, τη
μουσική, κοιτάξτε την εικόνα. Ενας Τούρκος συνθέτης και δεξιοτέχνης του σάζι,
του κοπούζ και του τσέλο που έχει περάσει τη δική του μικρή Οδύσσεια στον
Πλανήτη στέλνει τις μουσικές του σε μία διάσημη ερμηνεύτρια. Αυτός είναι ο
Τζιχάν Τούρκογλου που εμπεριέχει την ιστορία της καταγωγής του αλλά και λόγω
προδιάθεσης, συμπτώσεων και επιλογών την Ανατολή και τη Δύση. Η ερμηνεύτρια
ακούει τις συνθέσεις γιατί μεταξύ πολλών άλλων ιδιαιτεροτήτων διαθέτει και
αυτή. Την ικανότητα να παραμένει εξερευνήτρια των ήχων και κυρίως ακροάτρια.
Είδος που σπανίζει δηλαδή όλο και περισσότερο. Εμπειρη διακρίνει στις μελωδίες
εκείνη τη μοναδικότητα του συγκερασμού διαφόρων πολιτισμών.
Δευτέρα 21 Μαΐου 2018
ı - Ο Καϊξής | Εκτέλεση στην Κωνσταντινούπολη
Στη Λίτσα μας στα Σεπόλια
Απολαύστε Εκτέλεση στην Κωνσταντινούπολη | Gel... - Έλληνες στην Κωνσταντινούπολη
|
Παρασκευή 12 Ιανουαρίου 2018
ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΑΠΑΥΓΑΣΜΑ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)





