WOODY CITYGARDEN

       Ναι….Ναι ο Woody είναι ένα άλλο πρωτόγνωρο café/bar με το γούστο και το κέφι να περισσεύουν.

    Εξ όνυχος τον λέοντα δε λέμε; Έτσι και ο Woody φαίνεται εξ αρχής από την ευφάνταστη πινακίδα στην άκρη του πεζοδρομίου της πολυσύχναστης Πατησίων [123], που μας καλεί να πάρουμε το μονοπάτι.

  Πράγματι μας οδηγεί σε ένα απλό και ωραίο χώρο έκπληξη, που έχει πολλά χαρακτηριστικά με πιο κύρια τα τρία:

•  Σεβασμός στον πελάτη με απλόχερη, πηγαία χάρη και ευγένεια, μαζί με τα πλατιά  χαμόγελα της Τατιάνας και του Νικολάκη.
•  Ποιότητα πρώτη και σπέσιαλ προϊόντα, συντασσόμενα με καλή αισθητική του χώρου, χωρίς ένα κιτς, μια ανορθοδοξία.
•  Τιμές προσιτές και μάλιστα έχει και ... πίστωση.

    Επισκεφτείτε τον Woody  και θα μείνετε τόσο ευχαριστημένοι, που πάραυτα θα γίνετε σταθεροί και πιστοί φίλοι και πελάτες, ‘όπως ακριβώς συνέβη και με την αφεντιά μου.  

 

Αρά...ζω ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΜΕΣ΄ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ

Αρα...ζω & ψηφίζω ΣΥΡΙΖΑ

 

     

       Το καταπληκτικό μαγαζί, εστιατόριο του συμπατριώτη μας Τριαντάφυλλου είναι στην Αθήνα μεσ ΄ στο κέντρο. Πίσω από το ΤΙΤΑΝΙΑ, ακριβώς  σε μια στοά στην Εμμανουήλ Μπενάκη 24. 

     Οι περισσότεροι , είμαι σίγουρος ότι το ξέρετε, καθότι πάνω από 10  χρόνια ήταν δίπλα πάλι σε μια στοά στη Χαριλάου Τρικούπη, που έκανε εμφανή τη παρουσία του και έχει αποκτήσει φανατικούς πελάτες-φίλους! [1]

 Από που να αρχίσω και που να τελειώσω για τα ... κάλλη του.    Η ταμπελίτσα στον τοίχο τα λέει όλα.

 Οσφραίνεται η ψυχή σου και η αγάπη ξεχειλίζει σε όλα .       Επαγγελματισμός με ανθρώπινο πρόσωπα.

 Ομορφιά, απλότητα αλλά και ποιότητα, αντι- κιτσ σε όλα και παντού.

   Απίθανα εδέσματα, πεντονόστιμα και μερίδες τεράστιες με αρκετά διαλεχτά τοπικά προϊόντα από όλη τη χώρα και το μενού αλλάζει κάθε μέρα.

 Κι από τιμές; θα πάθετε πλάκα...το εύρος από 4-15 ευρούλια. Εκτός βέβαια αν καταβροχθίσετε το καταπέτασμα.... 

   Αν μια φορά το επισκεφτείτε και δοκιμάσετε κάτι θα σας μείνει αξέχαστο. Θα εκπλαγείτε από την απλότητα και τη χάρη, και πολλές φορές θα ξαναπάτε.

  Μόνο ένα αρνητικό έχει, μεγάλο. Λειτουργεί μέχρι τις 6μ.μ καθημερινά, εκτός από Σαββατοκύριακα.

  Κάθε Παρασκευή δε μεσημέρι γίνεται το σώσε. Η ζωντανή μουσική σε απογειώνει!!! Οπότε για τη μέρα αυτή, οπωσδήποτε απαιτείται τηλέφωνο στον γλυκύτατο Τριαντάφυλλο.{2103630568}

[1] Μάλιστα τότε, πριν 12 χρόνια είχαμε κάνει ειδική αφιέρωση 

[Έχτρα σΣήμερα το μεσημέρι..

L.A eat-cafe///Λάζαρος ο Λαλαίος

   Την προηγούμενη Πέμπτη [9-3-23] επισκέφτηκα -μετά από σχετική σύσταση- ένα  μαγαζί Eat-Cafe,το L.A, στην λεωφόρο Αλεξάνδρας παραδίπλα στο ΙΚΑ και κοντά στον Άρειο Πάγο. Δίπλα ακριβώς στο πράσινο σπίτι, μια και λίγο παραπάνω είναι το θρυλικό γήπεδο του Παναθηναϊκού.

Είναι ένα αρκετά νέο και πολύ ευχάριστο στέκι. Η ονομασία Cafe, πασίγνωστό τι καλά προσφέρει, διαφόρους καφέδες και ποτά, το δε  Eat όχι μόνο πίτες διάφορες, κρουασάν, κρύα πιάτα - σαλάτες, και σάντουιτς, ωστόσο  και άλλα εδώδιμα, μάλιστα προϊόντα δικής τους  παρασκευής, της κουζίνας τους, όπως μπιφτέκια, κοτόπουλο, μπριζολάκια,  όλα στη σχάρα. ποικίλες ομελέτες, με διάφορε μακαρονάδες {καρμπονάρα, Ναπολιτάν] με το Berger το μεγάλο κανόνι. 

Η μεγάλη όμως δύναμη του καταστήματος, η ..ατραξιόν, αν μου επιτρέπεται, είναι ο Λάζαρος{1}, ο κύριος ιδιοκτήτης, ο άλλος είναι ο Αποστόλης. Ο ένας είναι από το θρυλικό "Λάλα" [2], Λαλιώτης  κι ο άλλος από του "Λάπα". Ο Λάζαρος γελαστός, πρόσχαρος με όλους τους πελάτες, που για τον καθένα έχει ένα καλό λόγο, κυρίως με τις κοπελιές που γελούν και τα μουστάκια του. 

Δείτε κι εσείς το Λάζαρο στο βίντεο και κρίνετε αν έχω δίκιο.. 

[1] Κουβεντιάζοντας προέκυψε ότι ο Λάζαρος είναι μισό Στροβιτσάνος και μάλιστα έχει εξοχικό στους Κάτω Ταξιάρχες, στο Νιοχώρι.

[2] Το "Λάλας" έχει την δική του ιστορία, έδρα των Τουρκαλβανων στα χρόνια του Εικοσιένα.. Δείτε και την ανάρτηση της 3/2/23

Απίθανο είναι και το δημοτικό άσμα [από την Ελένη Σκάβη]:

Του Λάλα με τα κρύα νερά, με τις βαρειαίς τουρκάλαις/

με τις βαρειαίς αρχόντισαις, τις καλομαθημέναις/

που δεν εκαταδέχοντο τη γης να την πατήσουν/

πό 'φόρηγαν χρυσά σκουτιά και κόκκινα σαλβάρια/

και τώρα πως κατάντησαν, κοπέλλαις στους ραγιάδες/

φέρνουν βαρέλια με νερό και ξύλα ζαλωμένες/

να πιουν νερό οι Έλληνες, ραγιάδαις να πυρώσουν./

Και η μια λέει της αλληνής και η μια λέει της άλλης/

Τι νά 'ναι εκείνα πό 'ρχονται που έρχονται εκεί πέρα;/

Μην είν μπαϊράκια τούρκικα μην τα 'στειλ' ο σουλτάνος./

Δεν είναι μπαϊράκια τούρκικα, δεν τά 'στειλε ο σουλτάνος/

παρά είν μπαϊράκια κλέφτικα των κολοκοτρωναίων./

Κλαίνε μαννάδες για παιδιά, γυναίκες για τους άνδρες/

Κλαίει και μια τούρκισα για το μοναχογιό της.

ΠΑΜΕ ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ [ΕΞΑΡΧΕΙΑ]

 

Οι περισσότερες φωτο 

είναι από τον 

θρυλικό δρόμο της

 Τσαμαδού

Η ΘΡΥΛΙΚΗ ΣΤΟΑ ΣΤΟ ΚΑΛΛΙΜΑΡΜΑΡΟ

 Το Παναθηναϊκό Στάδιο ή Καλλιμάρμαρο είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά μνημεία της Αθήνας και δημοφιλής τουριστικός προορισμός. Όμως η εκτυφλωτική λάμψη του Πεντελικού μαρμάρου του επισκιάζει μια θολωτή στοά στην αριστερή πλευρά, στο βάθος του σταδίου. Οι περισσότεροι Αθηναίοι αγνοούν την ύπαρξή της, κι όμως είναι εκεί αιώνες τώρα, από τότε που πρωτοκατασκευάστηκε

το στάδιο από τον Λυκούργο τον 4ο αιώνα π.Χ. Έχει μήκος 57 μέτρα και πλάτος 4 και κάποτε την διακοσμούσαν αγάλματα και δωρικοί κίονες. Μέσω αυτής γινόταν η είσοδος και η έξοδος των αθλητών στο στάδιο ενώ στα Ρωμαϊκά χρόνια, όταν το στάδιο έγινε αρένα ψυχαγωγίας με αιματηρές μονομαχίες και θηριομαχίες, από την στοά περνούσαν τα ζώα και οι μονομάχοι. Με την επικράτηση του Χριστιανισμού απαγορεύτηκαν οι βάρβαρες εκδηλώσεις και το στάδιο παραδόθηκε στην εγκατάλειψη και το πλιάτσικο του μαρμάρου. Στους αιώνες που ακολούθησαν, η στοά πήρε το όνομα «τρύπα της Μοίρας» καθώς η αμάθεια και οι δεισιδαιμονίες των κατοίκων της Αθήνας θέλανε την στοά τόπο κατοικίας των τριών Μοιρών ενώ οι ξένοι περιηγητές αναφέρουν τελετουργίες μαγείας ανύπαντρων κοριτσιών για καλή παντρειά.

Μετά την Επανάσταση του 1821, η στοά χρησιμοποιήθηκε ως σφαγείο μέχρι που η Βασίλισσα Αμαλία το έκλεισε. Λίγο πριν τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1896, με χρηματοδότηση του Γεωργίου Αβέρωφ και σχέδια του Τσίλλερ και Αναστασίου Μεταξά, το Καλλιμάρμαρο απέκτησε την σημερινή του μορφή ενώ στο βάθος της στοάς δημιουργήθηκαν τα αποδυτήρια των αθλητών και αργότερα το Μουσείο των Ολυμπιακών Αγώνων, πλάι στην οδό Αρχιμήδους.Καλλιμάρμαρο Παναθηναϊκό Στάδιο, Λεωφόρος Βασιλέως Κωνσταντίνου.

Φωτο/κείμενο : Tinatin Mangasarian

Το Green Park είναι μια πράσινη όαση αστικού κοσμοπολιτισμού

Το Green Park είναι μια πράσινη όαση 

αστικού κοσμοπολιτισμού

Ένα δροσερό στολίδι που το κέντρο της Αθήνας περίμενε για χρόνια, το έμβλημα του Πεδίου του Άρεως αποτινάσει επιτέλους τις στρώσεις εξαθλίωσης που το σκέπαζαν, για να μας δείξει με τη λάμψη του την εικόνα μιας πόλης που θα θέλαμε να έχουμε.

ΚΑΙ Η ΜΝΗΜΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΌΚΚΑΛΑ, ΑΛΛΑ ΚΌΚΚΑΛΑ ΤΣΑΚΊΖΕΙ!

      Στο παλιό, πολύ γνωστό ταβερνάκι, δίπλα ακριβώς στο γήπεδο του Παναθηναϊκού , τη θρυλική Λεωφόρο Αλεξάνδρας,  "Απόστολος Νικολαϊδης", με το όνομα "Παναθηναϊκός" έχουμε πάει αρκετές φορές, μια και κρατάει τον χαρακτήρα του σαν κουτούκι.

Μάλιστα κρατά τόσα χρόνια το ίδιο μενού. Κεφτεδάκια, βακαλάο σκορδαλιά, ντολμάδες και συκωταριά και έχει διάφορους πελάτες από όλη την Αθήνα. Τα τελευταία χρόνια, 5 με 6, ο παλιός ταβερνιάρης έχει αποσυρθεί και το διαχειρίζεται ένα νέο ανδρόγυνο. Ο άνδρας στην κουζίνα και η κοπελιά στο σερβίρισμα. Λοιπόν με την νέα, ας πούμε διεύθυνση, είμαστε με το Λενάκο αρκετά τακτικοί πελάτες, μάλιστα μια δυο φορές ήταν και ο ο Νίκος μου και μια φορά ο φιλιότσος μου ο Νικηφόρος. Όμως αυτές οι επισκέψεις έγιναν πριν από ένα χρόνο και ακόμα. Σημειωτέο, δεν ξέρω πώς τυχαίνει και καθόμαστε στο ίδιο, κάπως μπροστινό κι απόμερο σχετικά τραπέζι.

   Έτσι και προχτές το βράδυ, στο ίδιο τραπέζι σταθεροί. Η σερβιτόρα αγνώριστη αν και ήταν η ίδια κοπελιά, αλλά είχε αλλάξει εντελώς κόμμωση και λουκ , που λένε. Αυτή όμως μας θυμόταν και πολύ καλά. Πράγματι είχε μνήμη ελέφαντα. Πάθαμε την πλάκα μας στην κυριολεξία, Μας τόνισε δε και την περίπτωση της παρέας με τον Νίκο αλλά και τον Νικηφόρο. 
Το άκρον άωτον και εντελώς απίστευτο ήταν το εξής:  Πριν αρκετά χρόνια πλήρωσα με την κάρτα στην οποία επάνω ήταν γραμμένος  ένας αριθμός, που ήταν συνδυασμός του πιν και στοιχείων από  την ημερομηνία γέννησης. Για  αυτό τον έξυπνο τρόπο  μου είχε μιλήσει ένας οδοντίατρος κι αυτό το είχα αναφέρει στην κοπελιά που απόρησε γιατί έχω γράψει το πιν επάνω στην κάρτα, πράγμα πολύ επικίνδυνο. Αυτό λοιπόν το θυμόταν με το νι και με το σίγμα.
Σπάνια περίπτωση ανθρώπου με τέτοια μνήμη 

 Όπως έχω γράψει [κλικ ΕΔΩ] σχετικά με τη μνήμη τα πιο ισχυρά μνημονικά αποτυπώματα του παρελθόντος, τα πιο γνήσια κάτοπτρα της μνήμης είναι τα προσφιλή πρόσωπα, συγγενείς, συμμαθητές, φίλοι αλλά και τα σημαντικά γεγονότα, περιστατικά, χαρμόσυνα και λυπηρά, όπως γάμοι, βαφτίσια, εξετάσεις και ιδίως τραγικά, θάνατοι και διάφορα σοβαρά ατυχήματα. Και έπονται τα υπόλοιπα ανάλογα με το μελάνι της απογραφής. 
Κι όμως το αποτύπωμα στην συγκεκριμένη κοπελιά ήταν κάτι άλλο, διαφορετικό.

ΕΞ ΟΝΥΧΟΣ ΤΟΝ ΛΕΟΝΤΑ

    Το σημερινό αφήγημα είναι φθινοπωρινής κοπής αλλά είχε περιπέσει στο κάτω ερμάρι, επειδή όμως επαναλήφθηκε και χτες με τα χιόνια γίνεται επίκαιρο.

Πολλές φορές καθόμουν στο μπαλκονάκι μου- 1ος όροφος- και έπινα τον απογευματινό καφέ μου.

    Στην Πελλήνης, μικρότατο πεζόδρομο με μερικά δένδρα και παρτέρια διαδραματίζονται πολλά και διάφορα. Τέσσερα κτίρια από τη μια και πέντε από την άλλη. Μικρό στο «δέμας» μεγάλο στο «πνεύμα». Το ωδείο (προσοχή στα ..φωνήεντα,1ο & 24ο) στη μια γωνία και στην άλλη ένα ΙΕΚ, με το φανταχτερό όνομα, κράχτη, ΜΕΝΤΙΤΕΡΑΝΙΑΝ COLLEGE. Δίπλα του το συμπαθές μαγαζάκι για καφέ και τα σχετικά με τα τραπέζια έξω κι απέναντι ένα μεγάλο δημοτικό σχολείο, φυσικά διαπολιτισμικό. 

    Οπότε το δρομάκι είναι αρκετά ζωντανό κι από παιδαρέλια να παίζουν αλλά κι από νεολαία που σουλατσάρει κάπου κάπου. 

Έτσι λοιπόν ένα απόγευμα, βλέπω ένα τύπο, κεφάλι γουλί, με σχετική αμφίεση εκστρατείας παρέα με ένα καθαρόαιμο λυκόσκυλο. Σταματούν και κάτι τού έλεγε σαν άνθρωπος σε άνθρωπο. Κι ο σκύλος να τον κοιτάζει στα μάτια. Άρχισε λοιπόν τα παραγγέλματα κι ο σκύλος μια μπροστά μια πίσω και μια καθόταν ανακούρκουδα. Και πάλι το ίδιο. Άουτ, ντο ο τύπος και κάθε λίγο και λιγάκι έδινε και μια λιχουδιά στο σκύλο σαν επιβράβευση. Τον εκπαίδευε και νομίζω τα παραγγέλματα ήταν στα γερμανικά. Δεν είμαι και σίγουρος αλλά η όλη συμπεριφορά ήταν μιλιταριστική. Αμάν-αμάν, μου θύμισε την εκπαίδευση νεοσύλλεκτος στην Τρίπολη. Μόνο που δεν μας έδιναν λιχουδιές, αλλά καψόνια. Τους κοιτούσα με προσοχή, μια και πρώτη φορά γινόμουν μάρτυρας τέτοιου επεισοδίου. 

    Σε μια στιγμή, που στάθηκαν, του φωνάζω από πάνω: 

- Κύριε συγνώμη μπορώ να σε ρωτήσω κάτι; Κοίταξε απορημένος και μου λέει: 

- Ναι, γιατί όχι…

- Δε μου λες σε παρακαλώ τι πολιτικές πεποιθήσεις έχεις;

- Δηλαδή; μου λέει, λίγο σαστισμένος…

- Να δεξιός είσαι, αριστερός, κεντρώος, έτσι χοντρά.. κι  αμέσως μου λέει:

- Κοίτα να δεις αυτά είναι προσωπικά δεδομένα νομίζω…Πάντως είμαι Έλληνας πατριώτης...

- Καλώς δεν πειράζει, να είσαι καλά και τον παράτησα. [1] 

 Τον είδα πάλι, μερικές φορές, αλλά δεν έδωσα σημασία.

    Μια άλλη μέρα όμως βλέπω ένα νεαρό ζευγαράκι και εκπαίδευε κατά κάποιο τρόπο τον σκύλο τους, όχι όμως με αυτόν τον …στρατιωτικό νόμο. Πιάσαμε κουβέντα και τους λέω: Ξέρετε οι διάφοροι εκπαιδευτές σκύλων είναι τουλάχιστον ακροδεξιοί. [2]Γυρίζει πάραυτα η κοπελιά: Πα-πα-πα, μακριά από μας τέτοια πράγματα… 

Μάλιστα ένα Σάββατο τη συνάντησα με την «ΕΠΟΧΗ» ανά χείρας. 

Και να τα νεότερα. Προχτές με τα χιόνια και την παγωνιά, που όλα τα είχε σκεπάσει μια κατάλευκη μπόλια, και όλοι ήμασταν αμπαρωμένοι στα σπίτια μας κάνω έτσι και βλέπω τον τύπο με το λυκόσκυλο, Εννοείται από το θεόκλειστο παράθυρο. Να, λέω, θα τον έχει βγάλει για την ανάγκη του. Αλλά πού! Άρχισαν τα παραγγέλματα και οι ασκήσεις. 

Αμάν λέω αμάν, τέτοια σκληρά μιλιταριστικά «φρονήματα» όταν γίνονται φουσάτα, όχι μόνο δεν υποστέλλονται αλλά επιβάλλονται.

[1] Αμέσως στο μυαλό μου ήρθαν δυο πράγματα, ο πατριωτισμός κατά Ροϊδη και τι γινόταν τότε στο Πανεπιστήμιο στη Θεσσαλονίκη που έβραζαν τα πολιτικά και η αριστεροσύνη στον χώρο ήταν κυρίαρχη με δεκάδες πρόσωπα. Κινεζόφιλοι, Κουκουέ, Εσωτετικού, Τροτσκιστές και λοιπά σε ανάλογες περιπτώσεις. Όταν δηλαδή ρωτούσαμε κάπως έτσι διάφορους συμφοιτητές απαντούσαν διστακτικά ότι δεν τους ενδιαφέρει η πολιτική και ήταν χουντικοί ή κρυφοδεξιούληδες . Εδίσταζαν και οι περισσότεροι ντρεπόντουσαν να το φανερώσουν. Τώρα βέβαια τα πράγματα έχουν πάρει άλλη τροπή, ο εαυτούλης μου πάνω από όλα αλλά έχουμε και...τα προσωπικά δεδομένα. 

Αλλά μια και έκανα νύξη στον Ροϊδη ας παραθέσω την σχετική αναφορά του:

[2] Αλήθεια ο διαπιστευμένος εκπαιδευτής του δήμου Ζαχάρω τι λέτε; Τι φρονήματα έχει;

ΤΑ ΚΑΛΑΝΤΑ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ

Δημοσιεύτηκε χτες στην "ΠΡΩΙΝΗ"    

ΜΙΑ ΣΠΑΡΑΧΤΙΚΗ ΦΩΝΗ

 Ήταν παραμονή Πρωτοχρονιάς και βάδιζα με βήμα γοργό στην 3^η Σεπτεμβρίου.

Πήγαινα να πάρω  τη βασιλόπιτα στο "Βενέτη" Πριν φτάσω στην πλατεία Βικτωρίας, ακριβώς στο μεγαθήριο του ΟΤΕ, συναντιέμαι με ένα γεροντάκο, αδύνατος, κοντός, με  καράφλα και κατεβασμένα γυαλάκια, θα πλησίαζε τα ογδόντα σίγουρα. Καλοστεκούμενος και καλοντυμένος ήταν και φορούσε τη μάσκα, στο στόμα,  όπως κάνουν πολλοί…λεβέντες.     Πάντως τα γερόντια, λόγω φόβου τηρούν όλα τα μέτρα στο ακέραιο, σε αντίθεση με τη νεολαία, που ήταν αραχτή μες την τρελή χαρά στα μαγαζιά της πλατείας, μια και ο καιρός χαμογελούσε.
     Μου έκαναν εντύπωση τα θλιμμένα, λίγο υγρά του  μάτια. Αμέσως ήρθαν στο μυαλό μου τα μάτια των ζώων στα σφαγεία από τότε που τα επιθεωρούσα. Τον πλησιάζω και τον χαιρετάω:

- Χρόνια πολλά και καλά, και προχωρώ.

Δεν ξέρω γιατί, έτσι ασυναίσθητα, δεν έκανα δυο βήματα και στρέφομαι προς τα πίσω. Ο γεροντάκος στεκόταν ακίνητος με τα χέρια υψωμένα σαν να έκανε την προσευχή του. Τον πλησιάζω και τον ρωτώ τι έχει κι αν θέλει κάτι, οπότε ακούω μια φωνή τρεμουλιαστή με σπαραγμό, λες και βγαίνει από τα τρίσβαθα του Άδη:

-Καλέ μου άνθρωπε δεν θέλω τίποτα, π α ρ έ α    θ έ λ ω …

Κατασυγκινήθηκα και έμεινα αμήχανος. Δεν ξέρω, αλλά από τότε που ήμουν μικρός τα γεροντάκια με τη μαγκούρα τους μου προκαλούσαν αισθήματα συμπάθειας και τρυφερότητας.

     Τελικά, να μην σας τα πολυλογώ, ανταλλάξαμε τα διαπιστευτήριά μας και πήγαμε σιγά και κάτσαμε σε ένα παγκάκι. Περί το ένα εικοσάλεπτο και δεν έβαλε  γλώσσα μέσα. Μιλούσε όμως με ευφράδεια και σωστά με ειρμό και συνέχεια.

   …κύριε Θεόδωρε εδώ δίπλα μένω σε ένα ρετιρέ μάλιστα και είμαι συνταξιούχος δάσκαλος, έμενα με την κυρά μου και τα δυο παιδιά μου. Ο ένας παντρεύτηκε και μένει στο νησί [Κρητικός θα ήταν σίγουρα, αν και δεν μιλούσε κρητικά, τον έλεγαν και Μανώλη], κι ο άλλος είναι στην Καρδίτσα αστυνόμος. Καλά ήμουν μέχρι που έχασα τη γυναίκα μου, μη ρωτάς από κορωνοϊό και μονάχος και έρμος, η μοναξιά δεν αντέχεται με τίποτα, γυρίζω σε ολόκληρο το σπίτι σαν την κουκουβάγια, βλέπεις ο αστυνόμος έχει δικά του προβλήματα, μπαινοβγαίνει στα νοσοκομεία με τη γυναίκα του, που έχει τον καταραμένο.

   Σκέφτηκα ότι οι γυναίκες τα καταφέρνουν πολύ καλύτερα όταν μένουν χήρες. Κουτσά στραβά τη βγάζουν. Βέβαια το ιδανικό θα ήταν να φύγουν κάπως μαζί, αλλά τούτο γίνεται σπάνια. 
   Τότε τον διακόπτω και τον ρωτώ:

 - Γιατί δεν παίρνεις μια γυναίκα, γιατί όπως λες δεν σου λείπουν τα λεφτά. Ετσι κάνουν όλοι.

  -Τι να κάνω όλα στραβά κι ανάποδα μου πάνε από πέρυσι, το καλοκαίρι πήραμε μια Βουλγάρα αλλά με κατάκλεψε κι ο γιος μου την έδιωξε και την πήγε αυτόφωρο.

 Τότε – του λέω- να πας  σε ένα γηροκομείο,{1} να μην είσαι μόνος και έχεις ανάγκη και σηκώθηκα να φύγω. Όλα καλά, είδα μια ηρεμία στα μάτια του. Μάλιστα ανταλλάξαμε και τις ευχές και του έδωσα και το τηλέφωνο του σπιτιού μου, τόσο πολύ τον συμμερίστηκα.
 Φεύγοντας δε μου λέει: 

-Αυτό θα κάνω, θα πάω σε γηροκομείο.

   Τι να πω,  τότε στα αλλοτινά χρόνια που  τα γερόντια ζούσαν μαζί με τα παιδιά τους και οι παπούδες έλεγαν παραμύθια στα εγγόνια στο παραγώνι δεν ήταν καλύτερα; 

   Να με συμπαθάτε, μέρες που είναι, αλλά να χαιρετάτε, μια καλημέρα έστω, όλους τους μοναχικούς ανθρώπους, γνωστούς κι αγνώστους. 

Έχετε αναρωτηθεί γιατί στις Σκανδιναβικές χώρες το ποσοστό των αυτοκτονιών είναι τόσο μεγάλο;

Η αποξένωση φέρνει μοναξιά, κατάθλιψη....
 
{1} Μια και ο λόγος για τα γηροκομεία. Πριν είκοσι χρόνια περίπου που πήγα στη Μελβούρνη, έτυχε να επισκεφτώ ένα γηροκομείο, ιδιωτικό βέβαια με τσουχτερές τιμές, αλλά τότε οι μισθοί ήταν διπλάσιοι και τριπλάσιοι από την Ελλαδίτσα μας. Τα δωμάτια ήταν ατομικά, μικρά  και στολισμένα γουστόζικα. Ήταν δε όλα περιμετρικά, γύρω -γύρω από μια ευρύχωρη αίθουσα  ψυχαγωγίας και ανάπαυσης, με τους χρωματιστούς καναπέδες και τις δυο τηλεοράσεις στις δυο άκρες και στη μέση το ωραίο γκισέ της υπηρεσίας. Οι κοπελιές, φύλακες άγγελοι!!

Ένα ταξίδι στην Αθήνα της δεκαετίας του '80 μέσα από 30 υπέροχες φωτογραφίες

Ένα ταξίδι στην Αθήνα της δεκαετίας του '80 μέσα από 30 υπέροχες φωτογρα... Vintage θέματα και άλλα

ΜΙΚΡΟ ΣΟΥΛΑΤΣΟ ΣΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ

Η κορύφωση είναι στο τέλος του βίντεο. Μπροστά στο Πολυτεχνείο, στην Πατησίων,  ο Αχάν , από το Ιράν με τη μεγαλοπρεπή στάση και θέση ζωής. Άστεγοςγια δέκα  [10] χρόνια κι όμως γελαστός και ευτυχισμένος !!! Πιστός σύντροφός του ο μαύρος σκύλος. 

Και το άλλο το απέραντα ανθρώπινο κι αμίμητο παράδειγμα.

Ενώ τα λέγαμε, κουτσά - στραβά, σταματά ένας ντελιβεράς με το μηχανάκι του και του δίνει ένα 2εύρο. Και μετά μου λέει, κομψί-κομσά ο Αχάν: Δίνει φαγητό, και κάνοντας τη χαρακτηριστική χειρονομία με το χέρι. Μια και η νοηματική είναι παγκόσμια γλώσσα.

ΝΑΙ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΊΝΑΙ Η ΨΥΧΗ ΤΩΝ ΦΤΩΧΏΝ

Εκπληκτικό: Εφτιαξαν κουβανέζικο, χορευτικό τραγούδι που διηγείται όλη την ιστορία της Αθήνας [βίντεο]

  Πηγή: iefimerida.gr - https://www.iefimerida.gr/zoi/koybaneziko-horeytiko-tragoydi-istoria-athina

 

Πηγή: iefimerida.gr - https://www.iefimerida.

gr/zoi/koybaneziko-horeytiko-tragoydi-istoria-athina

ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΝΤΕΛΑ ΣΤΑ ΡΕΜΠΕΤΙΚΑ ΤΗΣ ΑΙΟΛΟΥ & ΤΟ ΑΡΓΕΝΤΙΝΙΚΟ ΤΑΓΚΟ!!!

 

        Πράγματι ήταν μια πανδαισία, η απόλαυση και η αγαλλίαση στο απόγειο! 

Τελικά με απλά πραγματάκια φτιάχνεται η ευτυχία, κι ας έχει γίνει άπιαστο πουλί. 

Το αυθόρμητο είναι γλυκό κι ωραίο!

     Λοιπόν με τον φίλο μου τον Παντελή [1], μια η πανδημία που μας έκλεισε στα σπίτια αλλά και ο δικός μου αβάστακτος  γολγοθάς, είχαμε πολύ καιρό να βρεθούμε. Και να που χτες δώσαμε ραντεβού στο κέντρο της Αθήνας  και συναπαντηθήκαμε.  Στην ερώτησή του αν μου αρέσουν το μπουζούκια, τα ρεμπέτικα, ο Παντελής   έπεσε διάνα! Το στοιχείο μου....Και να που βρεθήκαμε απέναντι σε μουσικό γκρουπ του δρόμου και αράξαμε δίπλα, με δυο μπυράκια παρέα, που έγιναν χάριν του κεφιού στο άψε σβήσε τέσσερα. 

   Οι στιγμές ήταν ατέλειωτες, μαγεία! 

   Σίγουρα κι ο Διόνυσος από απέναντι την Πλάκα μας ζήλευε. Το κλου της περίστασης ήταν ο καταπληκτικός χορός δυο τουριστών, που το ρεμπέτικο το έκαναν αργεντίνικο  ταγκό!! [2]

 Τα λόγια σε αυτή την περίσταση είναι φτώχεια, να είναι καλά τα κινητά που μας επιτρέπουν να απαθανατίσουμε  τέτοιες στιγμές

]  Είναι ο Παντελής Μούτουλας, που έχει γράψει ίσως το καλύτερο βιβλίο για τον Εθνικο-απελευθερωτικό Πόλεμο του 1940-45 στην Πελοπόννησο. 

Σας το συνιστώ με όλη μου την καρδιά! 

[2] Φυσικά έριξα κι εγώ ένα απτάλικο (φτιάξε ρε Σταύρο ένα καφέ), αλλά, να λέμε την αλήθεια, ...απαξιώθηκε από το ταγκό. 

Η "Σχολή των Αθηνών" στη γαλλική Εθνοσυνέλευση

Υπό το βλέμμα του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα θα γίνονται πλέον οι συζητήσεις και θα λαμβάνονται οι αποφάσεις στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση, μετά την τοποθέτηση πάνω από τον πρόεδρο και το βήμα των ομιλητών, μιας πελώριας ταπισσερί με το φημισμένο έργο του Ραφαήλ “Σχολή των Αθηνών” που αποτελεί ενσάρκωση του κλασσικού πνεύματος!

 Αλήθεια, στη χώρα καταγωγής των δύο αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων τι ακριβώς υπενθυμίζει τις ιδέες τους μέσα στο Κοινοβούλιο;

ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ!!!

Πλήρως κατατοπιστικό, σαν να έχεις τον καλύτερο ξεναγό                   http://www.slideshare.net/gregzer/ss-presentation-824314

ΑΘΗΝΑ & ΠΑΛΙ ΑΘΗΝΑ

Η Αθήνα αγνώριστη

Μια πρωτοφανής φωτογραφία της μεταοθωμανικής Αθήνας | ασσόδυο

Μια πρωτοφανής φωτογραφία της μεταοθωμανικής Αθήνας | ασσόδυο Σαμσών Ρακάς [Πρώτη δημοσίευση]

Τα τρισδιάστα μοντέλα της αρχαίας Αθήνας από έναν Έλληνα animator

Κ Α Τ Α Π Λ Η Κ Τ Ι Κ Α

Μπορεί ο Χρυσός Αιώνας των Αθηνών να έχει περάσει στην ιστορία αλλά χάρη στον φωτογράφο και animator Δημήτρη Τσαλκάνη μπορεί κανείς να περιηγηθεί στην αρχαία πόλη, τουλάχιστον στην ψηφιακή μορφή της.

Ο Δημήτρης Τσαλκάνης, χρειάστηκε 13 χρόνια προκειμένου να αναδημιουργήσει μέσω προγραμμάτων τρισδιάστατων απεικονίσεων, το σημαντικό αυτό κεφάλαιο στην ιστορία της πόλης των Αθηνών, αναφέρει το Hyperallergic. Ο ιστότοπος με τίτλο «Αρχαία Αθήνα 3D» αποτελεί μια εντυπωσιακή εμπειρία καθώς παρουσιάζει τα σπουδαία μνημεία της πόλης μέσα από επτά περιόδους που χρονολογούνται από το 1200 π.Χ. και τη Μυκηναϊκή περίοδο μέχρι τα νεότερα χρόνια (1833 μ.Χ).

Δημιουργώντας το «Αρχαία Αθήνα 3D» το 2008, ο δημιουργός του επέτρεψε στα «κύματα» της αρχιτεκτονικής να οδηγήσουν τις επτά περιόδους που παρουσιάζονται, με τις ημερομηνίες έναρξης και λήξης τους να αλλοεπικαλύπτονται – χωρίς ωστόσο να ταιριάζουν απόλυτα με εκείνες των κειμένων.

Η επιλογή μιας από τις περιόδους, από το μενού του ιστότοπου, οδηγεί τον χρήστη σε μια σελίδα με ένα σύντομο μάθημα ιστορίας και συνδέσμους σε μεμονωμένα μνημεία, τα οποία παρέχονται με τις αρχιτεκτονικές προσθήκες κάθε εποχής.

Αθήνα: Μικρή περιήγηση στο ανάγλυφο της πόλης

ΝΙΚΟΛΑΣ ΖΩΗΣ

• 
  Αν το κέντρο είναι η Ακρόπολη, τότε δυτικά της βρίσκονται οι λόφοι του Αρείου Πάγου και των Μουσών (ή Φιλοπάππου), η Πνύκα και εκείνος των Νυμφών (ή Αστεροσκοπείου). Βορειοανατολικά και ανατολικά της, ο Λυκαβηττός και ο λόφος του Αρδηττού, αντίστοιχα. Ιδού οι περίφημοι επτά λόφοι της Αθήνας, οι τόσο σημαντικοί για την ιστορία της, για το φυσικό περιβάλλον της, αλλά και για την ίδια την εμπειρία της, από κατοίκους και επισκέπτες.
• Τοπόσημα, περιβαλλοντικοί θύλακοι, φορείς ιστορίας ή και τα τρία μαζί; Ισως και πολλά άλλα, μιας και οι επτά λόφοι της Αθήνας, αυτές οι περίοπτες εξάρσεις του αναγλύφου της πόλης, είχαν και έχουν μια επιπλέον σημασία που την υπαινισσόταν καλύτερα ο Δημήτρης Πικιώνης: «Ανεβαίνουμε και κατεβαίνουμε μαζί με το έδαφος απάνω εις τα κυρτώματά του (...) μετρούμε τη γη με τον κόπο του κορμιού μας (...) το έρημο τούτο μονοπάτι είναι απείρως ανώτερο από τις λεωφόρους των μεγαλουπόλεων, γιατί με την κάθε πτυχή του (...) μας μαθαίνει τη θεία υπόσταση της ατομικότητας της υποταγμένης εις την αρμονία του όλου», έγραφε στη «Συναισθηματική Τοπογραφία» το 1935.
  Από μια άλλη, πιο πανοραμική οπτική, ο Λε Κορμπιζιέ, παρομοίαζε στις αρχές του 20ού αιώνα την Αττική με ένα όστρακο επικλινές, στο κέντρο του οποίου υπήρχε ένα μαργαριτάρι, ο Παρθενώνας. Κι όπως θα σημείωνε ο Χρήστος Ζερεφός σε μια πραγματεία της Ακαδημίας με τίτλο «Αι επτάλοφοι Αθήναι και το Αστεροσκοπείον Αθηνών», παρ’ όλη την οικοδομική παραμόρφωση του «οστράκου», ευτυχώς που πέριξ της Ακροπόλεως, διακρίνονται έξι βραχώδεις λόφοι.
• [H συνέχεια κλικ ΕΔΩ]
• 
  

9 λόγοι που αγαπάμε το Παγκράτι τώρα

r

Μικρά βιβλιοπωλεία, εμβληματικά σινεμά, μουσεία, εξαιρετικό φαγητό και
 όλα όσα μας κάνουν να ξεχωρίζουμε την πιο σοφιστικέ περιοχή της Αθήνας Πηγή: www.lifo.gr

1. Επειδή έχει δύο από τα πιο εμβληματικά σινεμά, το Σινέ Παλάς και το Σινέ Όασις Στο Παγκράτι το σινεμά έχει «παγώσει» σε μια άλλη εποχή, νοσταλγίας και (παλιάς) αίγλης. Ο Ματθαίος Πόταγας, ιδιοκτήτης του Σινέ Παλάς, του πιο παλιού κινηματογράφου της Αθήνας, που λειτουργεί από το 1925, έχει περάσει τα 90, αλλά εξακολουθεί να πηγαίνει κάθε μέρα στην ίδια αίθουσα εδώ και οκτώ δεκαετίες. Από το 1953 είναι και ιδιοκτήτης της.    Στο ηχογραφημένο μήνυμα του τηλεφωνητή αναφέρει «Σινέ Παλάς, λεωφόρος Υμηττού 109, στο κέντρο του Παγκρατίου, όπου και το σιντριβάνι» και είναι συγκινητική η επιμονή του να κάνει καθημερινά τρεις προβολές (από τρεις διαφορετικές ταινίες!), παρόλο που το σινεμά δεν περνάει και την καλύτερη περίοδό του.  

 Το Σινέ Παλάς λειτουργεί από το 1925. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO 

       Έτερος ναός νοσταλγίας, αυτήν τη φορά καλοκαιρινός, το Σινέ Όασις, που λειτουργεί από το 1962 σε έναν χώρο που κάποτε ήταν το θέατρο για Καραγκιόζη του Μάνθου & Κεραμίδα.   Οι αδερφές Ντία και Μαρία το αγόρασαν το '80 και από τότε αφιέρωσαν τις προβολές του αποκλειστικά σε ποιοτικές, σινεφίλ ταινίες, χτίζοντας ένα πιστό κοινό που ξέφευγε από το πλαίσιο του συνοικιακού κινηματογράφου. Σήμερα έχει το άρωμα του παλιού ρομάντζου που δεν έχει ξεφτίσει, όσο κι αν έχει ξεθωριάσει.  — Μ.Ηulot

  

 2. Επειδή αγαπάει τα βιβλιοπωλεία