ΝΑΞΟΣ 1970 ΝΑΝΟΥΡΗΣ [ΕΦ,ΣΥΝ]
Ξωμάχοι ο δεκαετής Μανώλης με τον πατέρα του, περνούσαν το πλείστον του καιρού τους στα βουνά νησιωτικού μας συμπλέγματος, φροντίζοντας το κοπάδι τους, το αμπελάκι για το κρασί και τη ρακή της χρονιάς και το ξερικό περδιάρι που εμπλούτιζε πού και πού το πιάτο τους με τίποτα καχεκτικά κηπευτικά. Ο δεινός θηρευτής ποντικών παρδαλός και ευτραφής γάτης εξασφάλιζε την ακεραιότητα της τυροκομικής τους παραγωγής, μπαινοβγαίνοντας σαν αυτοκράτορας από έναν τρόχαλο στον υγρό και ανήλιαγο αποθηκευτικό της μιτάτο.
Ωσπου δοκίμασε κάποτε τυρί, ξετρελάθηκε με την πικάντικη, ντελικάτη γεύση του κι άρχισε να μαγαρίζει μυζήθρες, γραβιέρες και αρσενικά. Ο ταλαίπωρος βοσκός προσπαθούσε ματαίως να τον πιάσει μπας και τον συνετίσει, αλλά το αιλουροειδές δεν ήταν κορόιδο να πέσει στις παγίδες που του ’στηνε. Μακριά κι αγαπημένοι, όπως εμείς καλή ώρα ελέω διασποράς του κορονοϊού. Με τον Μανώλη, ωστόσο, διατηρούσε την παλιά οικειότητα, πλησιάζοντάς τον για κανακεμάτα και χάδια τις ώρες που απουσίαζε ο γέρος.
