ΟΙ ΑΛΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΜΗΧΑΝΕΣ [2 από 2].............

Το μικρό αφιέρωμα για τις αλωνιστικές μηχανές-πατόζες συμπληρώνουμε με δυο συνεντεύξεις ντόπιων αλωνιστών  του Παναγιώτη Καρατζά από το Μπούζι (Ελαία) και του Ζαφειράκη από του Μπάρτζελι (Μυρώνια).

Η πρώτη συνέντευξη με τον Παναγιώτη νομίζω ότι είναι μία από τις καλύτερες και πιο ανθρώπινες από αυτές που έχω κάνει από την αρχή αυτού του ιστότοπου. 

  

   Μέσα από αυτή  την πρώτη συνέντευξη αναδύονται:

• Το έντονα ανταγωνιστικό κλίμα στην περίοδο των αλωνιστικών μηχανών 
• η προσωπικότητα ενός ξωμάχου που μέσα στις τόσες αναποδιές  της ζωής κατάφερε να ορθοποδήσει και 
• το μεγαλείο της εντιμότητας και ζωγραφίζεται όλη η ιστορία της εποχής

 Με λόγια δεν περιγράφεται, ακούστε την και θα συμφωνήσετε, είμαι σίγουρος:

      Καμιά βδομάδα μετά, ένα βραδάκι  τον παίρνω τηλέφωνο για να πάμε κάπου έξω να πιούμε ένα κρασί, παρέα με έναν  κοινό μας ξάδελφο τον Ηλια και έτσι αντρίκια μου λέει αμέσως: Ξέρεις φίλε εγώ είμαι μπατίρης και δεν μπορώ.... Αλήθεια ποιος τα λέει έτσι καθαρά και ντόμπρα; 

            Γεια σου ρε Παναγιώτη Καρατζά!!!

  

ΔΟΜΕΣΤΙΧΟΣ: ΠΕΥΚΗ και ΚΟΥΚΟΥΝΑΡΙΑ

      Ένα από τα πιο έωλα επιχειρήματα για το Π.Δ του Κυπαρισσιακού Κόλπου, που αγγίζει την άλω της ανοησίας,  του δομέστιχου (ένας είναι ο δομέστιχος και πολλά τα έργα του) σε κάθε ευκαιρία είναι ότι η χελώνα caretta-caretta είναι ανύπαρκτη   και η Περιβαλλοντική Μελέτη (ΠιΜι)που βασίζεται το Π.Δ. αναφέρει ότι υπάρχουν δάση κουκουναριάς, πράγμα που είναι λάθος.

     Λοιπόν και τα δύο είναι εντελώς ανυπόστατα και ψευδή. Μα είναι δυνατόν να επικαλείται τέτοιο χοντρό ψέμα; Στην αρχή της έκδοσης της ΠιΜι υποστήριζε πάλι ψευδέστατα και λαϊκίστικα ότι η Μελέτη και το Π.Δ απαγορεύει τα μπάνια σε όλη την έκταση της παραλίας. Με το χρόνο έπαψε να το χρησιμοποιεί  αυτό και υποστήριζε την ταφόπλακα της ανάπτυξης, όμως την ανυπαρξία της χελώνας και την κουκουναριά τα χρησιμοποιεί σταθερά. Κάποτε δε υποστήριζε ότι ο χαρακτηρισμός της περιοχής ως Natura είναι λάθος και πρέπει να αποχαρακτηριστεί. Επειδή αυτό ήταν καραμπινάτο και έβγαζε μάτια υπέρ άνομων συμφερόντων σταμάτησε να το λέει καν. 

⧭ Για το πρώτο περί ανυπαρξίας της χελώνας την απάντηση τη δίνουν οι ίδιες οι φωλιές στη παραλία, περισσότερες από το Νιοχώρι έως το Καλόνερο.

 ⧭  Για δε το δεύτερο προς επίρρωση της φαιδρότητας παρουσιάζω τις δυο φωτογραφίες της Πεύκης Χαλεπίου και της Πεύκης Πίτυς(Κουκουναριά) για να δείτε τις "μεγάλες διαφορές". Με ένα λόγο σιγά το πρόβλημα εάν είναι πεύκα η κουκουναριές.   
    Πραγματικά τέτοιο μένος και τέτοια λύσσα κατά του Π.Δ αλλά και των Δασικών χαρτών δύσκολα συναντάται στους πιο συντηρητικούς κι ακόμη στους πιο ακραίους κύκλους. Και υπόψη είναι τα δυο κυρίως μέτρα του Σύριζα που εφαρμόζονται στην περιοχή μας, και τα δυο μέγιστα και προοδευτικά.

Αγία Σοφία: Ένα πανεπιστήμιο προσπάθησε να ξαναδημιουργήσει τον ήχο μέσα στο ναό – ΑΚΟΥΣΤΕ τη μοναδική ακουστική εξομοίωση…

Αγία Σοφία: Ένα πανεπιστήμιο προσπάθησε να ξαναδημιουργήσει τον ήχο μέσα στο ναό – ΑΚΟΥΣΤΕ τη μοναδική ακουστική εξομ... Τα τελευταία χρόνια, επιστήμονες του διάσημου αμερικανικού πανεπιστημίου προσπαθούν να αναπαράγουν ψηφιακά την ε...

Έχει μέλλον ο "ελληνισμός";

            Έχει μέλλον ο ελληνισμός; Είναι ένα ερώτημα.            Γ. Τσιρίδης

  Πριν από αυτό, πρέπει να απαντηθεί ένα άλλο ερώτημα, υπαρξιακό: ... υπάρχει "ελληνισμός" για του οποίου το μέλλον μπορεί ή πρέπει κανείς να ανησυχεί;

 Για δυο χιλιάδες χρόνια δεν υπήρχε "ελληνισμός". Από την εποχή των Μακεδόνων που την ακολούθησε η εποχή των Ρωμαίων και εν συνεχεία των Οθωμανών η "Ελλάδα" κι ο ελληνισμός ως έννοιες και υπάρξεις φθίνουν, από το πανελλήνιον, στο ελληνορωμαϊκό και τέλος στην πλήρη εξαφάνιση. Ξαναθυμούνται τον όρο Ελλάς κι Ελληνισμός τον 18ο αιώνα και με όχημα αυτές τις "νέες" ιδέες συγκροτείται το νεοελληνικό κράτος χωρίς να έχει κανένα ελληνικό χαρακτηριστικό (ούτε ελληνικό πολίτευμα, ούτε ελληνική θρησκεία, ούτε ελληνική φιλοσοφία) πέρα από κάποια εξωτερικά γνωρίσματα. Ποια είναι αυτά; Είναι κυρίως ο τόπος και εν μέρει μια γλώσσα που μοιάζει κάπως με την ελληνική αν κι εχει αλλάξει πολύ, σε βαθμό που να έχει γίνει αγνώριστη. 

ΤΟΝ ΞΕΧΑΣΑΜ ΑΛΛΑ ΗΡΘΕ.....

Ο ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ είναι ο μικρότερος μήνας του χρόνου όχι μόνο για αριθμητικούς αλλά και για… αυτοκρατορικούς λόγους. Ούτε λίγο ούτε πολύ για όλα φταίει ο Ιούλιος Καίσαρ. Γιατί μπορεί το 365 να μη διαιρείται ακριβώς δια του 12, ωστόσο η αρχική σκέψη των αστρονόμων οι οποίοι δημιούργησαν το Ρωμαϊκό ημερολόγιο ήταν να υπάρχουν επτά μήνες με 30 ημέρες και πέντε με 31. Μόνο που όταν άρχισαν να δίνουν ονόματα στους μήνες το θέμα έγινε περίπλοκο…

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όταν ο Ιούλιος Καίσαρ επέστρεψε θριαμβευτής στη Ρώμη το 46 π.Χ., ανάμεσα στα θέματα τα οποία έπρεπε να ρυθμίσει ήταν και η μέτρηση του χρόνου. Ως τότε οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν ένα ημερολογιακό σύστημα που είχε μεν 12 μήνες, αλλά στο οποίο από καιρού εις καιρόν έπρεπε να προστίθενται ημέρες ή και μήνες έτσι ώστε αυτό να διατηρείται σε συμφωνία με τις εποχές. Την ευθύνη για την παρεμβολή των ημερών είχαν οι ιερείς.

Αλλά ο απολυταρχισμός των ιερέων, οι οποίοι άλλοτε αύξαναν το μήκος του έτους προκειμένου να παραμένουν στην εξουσία οι ευνοούμενοί τους συγκλητικοί και άλλοτε το μείωναν ώστε να τελειώνει γρήγορα η θητεία των αντιπάλων τους, είχαν καταστήσει το υπάρχον ημερολογιακό σύστημα μη λειτουργικό. Είναι χαρακτηριστικό ότι το έτος 46 π.Χ. διήρκεσε 445 ημέρες, δεδομένου ότι αναγκάστηκαν να προστεθούν τόσες ημέρες ώστε αυτό να ευθυγραμμιστεί με την εαρινή ισημερία. Ο Καίσαρ ονόμασε αυτό το έτος ultimus annus confusionis (τελευταίο έτος σύγχυσης) και κάλεσε τους καλύτερους φιλοσόφους και μαθηματικούς της εποχής προκειμένου να δημιουργηθεί το νέο ημερολόγιο.

Στο βιβλίο του David Edwin Duncan «Καλαντάρι» (εκδόσεις Ενάλιος) αναφέρεται ότι ανάμεσα στους προσκεκλημένους του αυτοκράτορα ήταν και ο Σωσιγένης, αλεξανδρινός αστρονόμος, τον οποίο ο Καίσαρ είχε γνωρίσει στο παλάτι της Κλεοπάτρας και με τον οποίο είχε συζητήσει τις πιθανές μετατροπές του ημερολογιακού συστήματος. Μετά από εισήγηση του Σωσιγένη αποφασίστηκε να υιοθετηθεί το ημερολόγιο του Πτολεμαίου Γ’, σύμφωνα με το οποίο ένα έτος 365 ημερών ίσχυε για τρία χρόνια και στη συνέχεια υπήρχε ένα έτος με 366 ημέρες. Και ενώ όλα τα προβλήματα φάνηκαν να λύνονται, δημιουργήθηκαν καινούργια όταν έπρεπε να δοθούν ονόματα στους μήνες. Ο πρώτος μήνας του έτους ήταν ο Μάρτιος, αφιερωμένος στον θεό του πολέμου, ο οποίος όμως συμβόλιζε και τις δυνάμεις της φύσης. Ετσι μια σειρά από γιορτές αφιερωμένες σε αυτόν ήταν προγραμματισμένες για να γιορταστεί ο ερχομός της άνοιξης. Προφανώς ο πρώτος μήνας του έτους δεν μπορούσε παρά να έχει 31 ημέρες.

Ο δεύτερος μήνας ονομάστηκε Απρίλιος από το aperire (ανοίγω) προκειμένου να συμβολίσει την έξοδο των φυτών από τη γη και αφιερώθηκε στην Αφροδίτη. Μετά από πολλές διαφωνίες αποφασίστηκε να αποτελείται από 30 ημέρες. Η εναλλαγή των 31 ημερών με 30 συνεχίστηκε για τους μήνες Μάιο και Ιούνιο, οι οποίοι αφιερώθηκαν στις θεές Μαία και Ηρα αντίστοιχα.

Η έμπνευση όμως για την ονοματολογία φαίνεται πως δεν ήταν αρκετή και στους επόμενους μήνες δόθηκαν ονόματα αριθμών. Ετσι αρχικά ο Ιούλιος ήταν ο Quirinalis (πέμπτος μήνας). Αλλά ο Μάρκος Αντώνιος αποφάσισε να του δώσει το όνομα του Ιουλίου, αναμορφωτή του ημερολογίου. Και βεβαίως διατήρησε τις 31 ημέρες του. Ωστόσο δημιούργησε και μια παράδοση. Ετσι, όταν το όνομα του Αυγούστου δόθηκε στον έκτο μήνα, το διαμέτρημα του ανδρός δεν επέτρεπε στον μήνα αυτό να είναι μικρός και ο Αύγουστος απέκτησε επίσης 31 ημέρες.

Και επειδή ο Ιανουάριος έπρεπε να έχει 31 ημέρες δεδομένου ότι ήταν αφιερωμένος στον Ιανό, τον προστάτη της Ετρουρίας, δεν απέμειναν παρά 28 ημέρες για τον Φεβρουάριο, τον τελευταίο μήνα του χρόνου. Το γεγονός ότι αυτός ειδικά ο μήνας δεν θα είχε πολλές ημέρες δεν δυσαρέστησε καθόλου τους Ρωμαίους, δεδομένου ότι όχι μόνο ήταν αφιερωμένος στους νεκρούς αλλά κατά τη διάρκειά του έπρεπε και οι ίδιοι να κάνουν τον ηθικό απολογισμό τους και να αφιερώνονται στη μετάνοια. Ακόμη και το όνομα του μηνός σημαίνει εξιλέωση (Februare). Τόσο πολύ επιθυμούσαν οι Ρωμαίοι να τελειώσει γρήγορα ο Φεβρουάριος ώστε, προκειμένου να διατηρούν την αίσθηση ότι ο μήνας δεν έχει ποτέ περισσότερες από 28 ημέρες, όταν έπρεπε να έχει 29 δεν προσέθεταν την παραπάνω ημέρα στο τέλος αλλά διπλασίαζαν την έκτη ημέρα του (bi sextus).

TΑ ΘΕΡΜΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΑ!!!

       Όπως θα δείτε και και στο υποκείμενο βιντεάκι προχτές το βράδυ, στις 2-2-17 στο χωριό, παραδώσαμε τα καλούδια (ρούχα και παπούτσια) στα 6 γυμνοπούλια παιδιά από το Πακιστάν, που τόσες φορές έχω αφιερώσει σχετικές αναφορές.(κλικ ΕΔΩ) Και η δική μας χαρά ήταν μεγάλη και αμέριστη αλλά των Πακιστανών   ήταν τεράστια. Με δέχτηκαν στο σπιτικό τους, που η Βούλα το έχει κάνει υποφερτό, καλούτσικο. Κρεβάτια σε σε 4 δωμάτια μια μεγαλούτσικη κοινή τουαλέτα και μια σχετική κουζίνα που όλοι φροντίζουν το νοικοκυριό τους. ¨Όποιος κάνει μεροκάματο και οι δεν έχουν, το φαγητό είναι για όλους. Η φωτιά που καίγεται στη σόμπα τους δίνει το σύνθημα και το παρασύνθημα. 

      Ξέρετε τι μου έκανε μεγάλη εντύπωση; Η αγάπη που έδειξαν μεταξύ τους και αλληλεγγύη.Κάθε "δώρο" που που έβγαζα από τα κουτιά, κανείς δεν είπε σε μένα, σε όλα ο καθένας έδειχνε τον άλλον. Έχω την εντύπωση ότι αποτελούν μια μικρή κομμούνα χωρίς κανένα μέσο παραγωγής πέρα από τα χέρια τους! Αν και είναι από μια φτωχιά και εξαθλιωμένη χώρα κι όμως βγάζουν έναν πολιτισμό και μια ανθρωπιά που λείπει από τους περισσότερους από μας.  

   Στο τέλος μαζί εκφράσαμε τα θερμά ευχαριστήρια μας στους καλούς φίλους που αμέσως ανταποκρίθηκαν και πρόσφεραν ένα μικρό   δώρο αλλά ένα ωραίο κομμάτι ανθρώπινης ψυχής. Τους Ευχαριστήσαμε όλους: Τόνια,  Βανέσσα, Γιάννη, Δημήτρη και Κώστα Εστέρ!!!   

     

Μέσα στο καταχείμωνο και αποκεντρωμένα !!!