ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ!!!

Το ντοκιμαντέρ του δημοσιογράφου Δημήτρη Παπαναγιώτου, που παρουσιάστηκε το 1978 με αφορμή τον εορτασμό της πέμπτης επετείου από την εξέγερση, είναι βασισμένο σε κινηματογραφικά ντοκουμέντα επαγγελματιών οπερατέρ, οι οποίοι κατέγραψαν με την κάμερά τους τα γεγονότα. Έλληνες κινηματογραφιστές και συνεργάτες ξένων ειδησεογραφικών πρακτορείων περιγράφουν σκηνές από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, όπως τις βίωσαν ως αυτόπτες μάρτυρες. Μιλούν για τις επικίνδυνες συνθήκες κινηματογράφησης, τις τεχνικές δυσχέρειες, τις αντιξοότητες ως προς τη διοχέτευση του δημοσιογραφικού τους υλικού στο εξωτερικό, καθώς και τις συλλήψεις τους από το δικτατορικό καθεστώς και την κακοποίησή τους. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην περίπτωση του Νίκου Πατσαβού, συνεργάτη της Γερμανικής Τηλεόρασης, ο οποίος ήταν ανεβασμένος στην κολώνα της πύλης του Πολυτεχνείου και έπεσε μαζί της, με την εισβολή του τανκ.

Το ντοκιμαντέρ περιλαμβάνει στιγμιότυπα από τους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας, το συγκεντρωμένο πλήθος και τα αντιδικτατορικά συνθήματα. Καταγράφει το χρονικό των γεγονότων με εικόνες από το προαύλιο του Πολυτεχνείου και τους εσωτερικούς χώρους, συνεντεύξεις και δηλώσεις των φοιτητών σε Έλληνες και ξένους δημοσιογράφους, την πορεία των εργαζομένων και των σπουδαστών το πρωί της 16ης Νοεμβρίου, αλλά και την επέμβαση του στρατού, που κάλυψε ολλανδικό τηλεοπτικό συνεργείο από το απέναντι ξενοδοχείο. Περιέχονται, επίσης, σκηνές που γυρίστηκαν κατ’ εντολήν της στρατιωτικής δικτατορίας από την έξοδο του τανκ από το Πολυτεχνείο λίγο μετά την εισβολή και από την επόμενη ημέρα της καταστολής της εξέγερσης και της κήρυξης του στρατιωτικού νόμου. Ακόμα, παρουσιάζονται στιγμιότυπα από τον εορτασμό της πέμπτης επετείου του Πολυτεχνείου και τις καταθέσεις στεφάνων.

Για τα πλάνα που τράβηξαν τη βραδιά της εξέγερσης, μιλούν στην εκπομπή οι οπερατέρ Σινάνης Σινανίδης, Β. Μάλλιος, Νίκος Πατσαβός, Κ. Βελογιάννης, Γιάννης Καλοβυρνάς και Άλμπερτ Κουράντ Δείτε ακόμη:

Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΩΝ (Έτος παραγωγής: (1998), Σκηνοθεσία: Ροβήρος Μανθούλης) : https://youtu.be/OvGUO_FbzO0

ΠΑΡΑΣΚΕΥΙΑΤΙΚΑ

 

     Μπράβο στον Δήμαρχο & σε όλους τους δ.σ. που δέχονται την πρόταση για εσπερινό σχολείο. Και μάλιστα απλώνουν και κόκκινο χαλί και καλά κάνουν. Αλήθεια υπάρχει κανάς άλλος δήμος που θα αρνιόταν; Και το διαφημίζουν σαν κατόρθωμα δικό τους.. Όμως πέρυσι που ο Φορέας διαχείρισης της προστατευόμενης περιοχής του Κυπαρισσιακού κόλπου υπέβαλε αίτημα για απλό οίκημα, ό κ. δήμαρχος όχι μόνο αρνήθηκε αλλά ούτε καν το έφερε στο δ.σ., το απαξίωσε εντελώς! Τώρα όμως που θα του το φορέσουν καπέλο οι μεγάλοι του πάτρονες Άδωνης και Τζαβάρας θα το φυσάει και δεν θα κρυώνει! 
    Ειρήσθω εν παρόδω  ο Τζαβάρας πήγε με την γνωστή ερώτηση  να βγάλει λαγό και έβγαλε θύελλες, φίδια. Πολύ το χαρήκαμε, θα γελάμε μέχρι να καταργηθεί το Π.Δ.  

    Όλα καλά κι όλα ωραία μας τα λέει η  δήμαρχος, κ. Δήμητρα. Μήπως μπορεί να μας ενημερώσει, ως α.α. που είναι, εάν ο δήμος συμμετέχει σε κάποιο πρόγραμμα της Ε.Ε. ή ενός υπουργείου ή και της Περιφέρειας; Γιατί η Κρέστενα συμμετέχει; Όπως π.χ. στο πρόγραμμα για τις αποχετεύσεις στα χωριά. Μήπως ο Μπαλιούχος είναι πιο όμορφος;

   Πάντως και η μεταστέγαση του παιδικού σταθμού στη Φασκομηλιά είναι έργο, κατόπιν ενεργειών  του εκ  Ζούρτσης κ. αντιδημάρχου και απορώ γιατί δεν αναφέρεται!

Μάλιστα! Σύμφωνα με πληροφορίες μας κι αυτό το 

έργο είναι κατόπιν ενεργειών του αντιδήμαρχου κ. Βλάχου.

Εγώ πάντα λέω μπράβο στην Τριανταφυλλιά κι ας πέταξε τα 

ροδοπέταλα και έγινε Φιλιώ. Αυτά να τα βλέπουν ο φίλοι μου ο 

Λύσανδρος κι ο Γίγαντας που ...βυσσοδομούν ακαταπαύστως

Ποιος τον πιάνει τον Κοροβεσάκο...με την πολύ κλανιά & εξάτμιση....

Νικολάκη πόσα ακούμπησες; { ξέρει αυτός τι λέμε} 

ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

      Η ανάπτυξη του συνεταιριστικού κινήματος στην Ελλάδα καθυστέρησε λόγω της τουρκοκρατίας και της απουσίας της αναγέννησης. Κι όμως συναντάμε μερικές μορφές συνεταιρισμού προδρομικές, και δη πρωτοποριακές, όπως τα Τσελιγκάτα, τα Αμπελάκια και τους συντροφοναύτες των νησιών Ύδρας, Σπετσών, Ψαρών. Όμως  πρώτες άτυπες μορφές έχουμε τις διάφορες συντεχνίες στο Βυζάντιο και μετά τους  Δώδεκα (12) "συνεταιρισμούς" των Μαντεμοχωρίων Χαλκιδικής [1] που ανέλαβαν στις αρχές του 18ου αιώνα την εκμετάλλευση των μεταλλείων για δικό τους και που εξελίχθηκε σε ένα σύστημα δημοκρατικά αυτοδιοικούμενων κοινοτήτων, που λέγονταν «Ελευθεροχώρια» ή «Κλεφτοχώρια» και λογαριασμό. Ανάλογα δημιουργήθηκε το «Ελληνικό Ορεινό Χωριό», που στηρίζονταν σε μια μορφή συνεταιριστικής οικονομικής δραστηριότητας, για να εξελιχθεί στα χρόνια της τουρκοκρατίας σε «μεγάλους παραγωγικούς συνεταιρισμούς για εργασίες γεωργικές, βιομηχανικές, εμπορικές και ναυτικές» (Λάμπος, 1999).

Τα τσελιγκάτα

Για τα θρυλικά Τσελιγκάτα αναφερθήκαμε εν ολίγοις σε προηγούμενη ανάρτηση [κλικ ΕΔΩ] και όπως είπαμε σε μια επόμενη ανάρτηση για το μεγαλείο των Τσελιγκάτων θα δημοσιεύσουμε το σχετικό απόσπασμα από τη διδακτορική διατριβή του Διον Μαυρόγιαννη πρώην  καθηγητή Κοινωνιολογίας πανεπιστημίου Παρισιού.

 Η Κοινή Συντροφιά των Αμπελακίων 

Η Κοινή Συντροφιά των Αμπελακίων ιδρύθηκε το 1778 και αποτελεί την πιο γνωστή μορφή συνεργασίας στον ελλαδικό χώρο (Λάμπος, 1999). Στον συνεταιρισμό συμμετείχαν περίπου 6.000 άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Μέχρι τα μισά του 17ου αιώνα, τα Αμπελάκια, μια κοινότητα που βρίσκεται στον Νομό Λάρισας και είναι κτισμένη στις πλαγιές του Κισσάβου, ήταν μια κτηνοτροφική και οινοπαραγωγική κοινότητα. 

  Με την αύξηση του πληθυσμού, οι Αμπελακιώτες έστρεψαν την προσοχή τους στην παραγωγή κόκκινων νημάτων και κατά το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, οι μικρές οικιακές βιοτεχνίες κατασκευής και βαφής νημάτων αποφάσισαν να ενωθούν και να δημιουργήσουν τις λεγόμενες «συντροφίες» με στόχο την αύξηση της παραγωγής, την αντιμετώπιση των οικονομικών δυσκολιών και την επέκταση των εμπορικών δραστηριοτήτων τους στον ευρωπαϊκό χώρο. Στις «Συντροφίες», που αρχικά ήταν πέντε και αποτελούσαν ένα είδος ετερόρρυθμων εταιρειών, συμμετείχαν όλοι σχεδόν οι κάτοικοι της κοινότητας. Το 1778 οι πέντε «συντροφίες» των Αμπελακίων συνενώθηκαν και όλες μαζί αποτέλεσαν την Κοινή Συντροφία και Αδελφότητα των Αμπελακίων, στην οποία συμμετείχαν και άλλες κοινότητες της κοιλάδας των Τεμπών. Η Κοινή Συντροφία και Αδελφότητα των Αμπελακίων ήταν οργανισμός κεφαλαίου και εργασίας με συνεργατική προσέγγιση στη φιλοσοφία του, στην πρακτική που εφάρμοζε, στον τρόπο που λειτουργούσε, στους σκοπούς που έθετε και γενικά σε όλες τις πτυχές της δραστηριότητάς του. Μέλη του συνεταιρισμού ήταν οι παραγωγοί βαμβακιού και ερυθρόδανου καθώς επίσης και το εργατικό δυναμικό, το οποίο απασχολούσε ο οργανισμός στις δραστηριότητες που ασκούσε. 

    Έδρα του οργανισμού παρέμεινε η κοινότητα των Αμπελακίων. Σκοπός του συνεταιρισμού ήταν η οικονομική ενίσχυση των μελών του, αλλά και η πνευματική και ηθική καλλιέργειά τους. Γρήγορα εξαπλώθηκε η φήμη τους, χάρη στα εξαιρετικής ποιότητας νήματα που κατασκεύαζαν οι κάτοικοί του καθώς και στην άριστη βαφή και επιτυχή εμπορία τους. Έτσι, δημιούργησαν ένα πρότυπο συνεργασίας και αλληλεγγύης. Ο συνεταιρισμός διένυσε μια περίοδο άνθισης και οικονομικής ευμάρειας που έφτασε αισίως τα 31 χρόνια, ως το 1811, οπότε διαλύθηκε. Η διάθεση των εμπορευμάτων τους γινόταν σε ολόκληρο τον ευρωπαϊκό χώρο με κύριο κέντρο τη Βιέννη. Υπήρχαν παντού πρακτορεία και διένειμαν τα κόκκινα νήματα σε όλη την Ευρώπη. Κατά την περίοδο της ακμής τους στα Αμπελάκια ιδρύθηκαν σχολεία, βιβλιοθήκες εργαστήριο πειραματικής φυσικής και παρέχονταν ειδικές ενισχύσεις στους φτωχούς, καθώς επίσης υπήρχε γιατρός σε κάθε χωριό που φρόντιζε για την υγεία των κατοίκων (Παπαγεωργίου, 2015).

Οι Συντροφοναύτες των νησιών Ύδρας, Σπετσών, Ψαρών

 Στα νησιά Ύδρα, Σπέτσες και Ψαρά ιδρύθηκε ο συνεταιρισμός των Συντροφοναυτών. Οι φτωχοί νησιώτες αυτών των νησιών συγκέντρωσαν κεφάλαιο για τη ναυπήγηση ενός πλοίου. Οι έμποροι πρόσφεραν υλικά, οι ξυλουργοί εργασία και όλοι γίνονταν συνέταιροι με δικαιώματα και κέρδη. Οι Συντροφοναύτες κατάφεραν να επεκτείνουν τις εμπορικές τους δραστηριότητες πέρα από τη Μεσόγειο. Τα πλοία της Ύδρας περνούσαν το 1804 τον Ατλαντικό ωκεανό και έφταναν μέχρι τη Ν. Αμερική, όπου πωλούσαν κρασί.

             [1] Για το θέμα των μεταλλείων της Χαλκιδικής ["Σκουριές" , "Σιδηροκαύσια"], που έχει ιστορία από την αρχαιότητα και συνεχίζεται κλικ ΕΔΩ 

Κάστρο Κρεπακόρε /Λυνίσταινα Ηλείας

 ΑΠΟ ΜΑΡΙΝΟ ΛΑΜΠΡΟ [ΟΜΑΔΑ: Ηλεία - Πύργος - Ήλιδα -Ολυμπία]

 

Κάστρο Κρεπακόρε /Λυνίσταινα Ηλείας

ή Κάστρο Μίνθης ή Κάστρο της Ωριάς ή Κάστρο της Λυνίσταινας

Στην κορυφή της Ζακούκας, του όρους Μίνθη, σε υψόμετρο 1340 μέτρα, μεταξύ Λυνίσταινας και Ανδρίτσαινας και πάνω από το χωριό Φανάρι δημιουργήθηκε κατά τις τελευταίες δεκαετίες του 13ου αιώνα το φράγκικο κάστρο Κρεπακόρε.

Δεν πρόκειται για απλό κάστρο αλλά για ολόκληρο μεσαιωνικό οικισμό. Λόγω υψομέτρου ο οικισμός παραμένει σχεδόν άγνωστος αν και είναι ο μεγαλύτερος στο είδος του στη ΒΔ Πελοπόννησο.

Το Όνομα του Κάστρου

Το κάστρο ήταν γνωστό σαν Παλιόκαστρο, Ζακούκα, Φαναριώτικο, Κάστρο της Λυνίσταινας.
Ήταν επίσης γνωστό σαν «Κάστρο της Ωριάς», ένα από τα πολλά κάστρα στην Ελλάδα με αυτήν την επωνυμία. Τελευταία οι ντόπιοι προσπαθούν να περάσουν την ονομασία «Κάστρο της Φιλάνθης». Φιλάνθη ήταν η «Ωριά». Πρόκειται για προσπάθεια ωραιοποίησης της ονομασίας, καθώς το Κρεπακόρε δεν λεγόταν ποτέ στο παρελθόν «της Φιλάνθης».

Ο Jean Alexandre Buchon, 1843, ταύτισε το κάστρο με το Crèvecoeur που αναφέρεται στο Χρονικόν του Μορέως (στη Γαλλική και στην Αραγωνέζικη έκδοση). Το 1364 εμφανίζεται στη λίστα με τα φέουδα ως Crepacore (lo castello de Crepacore) που θεωρείται παραφθορά του Γαλλικού Crève-Coeur. Αυτή η «ιταλοποίηση» του ονόματος προφανώς έχει να κάνει με το γεγονός ότι εκείνη την εποχή το Πριγκιπάτο της Αχαΐας ήταν υπό την επικυριαρχία του Βασιλείου της Νάπολης και ηγεμόνας του ήταν ο Φίλιππος Β’ του Τάραντος (του οίκου των ντ’ Ανζού) .

Αυτή η εκδοχή ότι το κάστρο στη Ζακούκα είναι το μεσαιωνικό Κρεπακόρε είναι γενικώς αποδεκτή χωρίς να υπάρχει απόλυτη βεβαιότητα. Κάποιοι ερευνητές το ταυτίζουν με το θρυλικό Αράκλοβο, αλλά αυτό δεν έχει αποδειχθεί.

Ιστορία

ΟΙ ΚΑΜΠΑΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΛΕΙΑ ΜΑΣ ΧΤΥΠΟΥΝ ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΑ...

       Το παρακάτω κείμενο το κοινοποίησα

 στα Μ.Μ.Ε έντυπα και ηλεκτρονικά του 

νομού μας, μαζί και το άρθρο "Συνεργατισμός 

 ή Βαρβαρότητα" το οποίο ήδη δημοσιεύτηκε 

 στις εφημερίδες "Πρωϊνή και "Πατρίς". 

 

      Είναι παραδεχτό τοις πάσι ότι η οργάνωση και λειτουργία του αγροδιατροφικού συμπλέγματος και δη της πρωτογενούς  παραγωγής είναι κάκιστη, άθλια. Επίσης παραδεχτό είναι ότι αυτή αποτελεί τη γενεσιουργό  αιτία όλων των δεινών του τόπου μας με αποτέλεσμα την  κατάταξη του νομού μας, εν γένει γεωργοκτηνοτροφικού, στις τελευταίες θέσεις της οικονομίας της χώρας.

   Η κατάσταση πλέον έχει φτάσει στο έπακρο,   η επιστρατευμένη πανστρατιά   για την σωτηρία, είναι "τέκνο της ανάγκης και ώριμο τέκνο της οργής". Αυτή η επιστράτευση πρέπει να έχει …ΟΛΑ τα Μ.Μ.Ε., έντυπα και μη, του νομού μας μπας και σπρώξουμε τους ηγήτορες του τόπου μας , βουλευτές και δημάρχους, και ενεργοποιηθούν. Βεβαίως καλώς ενδιαφέρονται για το ευζήν αλλά     μας λείπει το ζην. Όλα,  διαπιστώσεις, αίτια, αποστροφή των ιδίων των αγροτών κίνητρα κ.τ.λ. έχουν  τόσα χρόνια αρκετά αναλυθεί, αλλά το  πολυπόθητο και δύσκολο είναι το δια ταύτα. Προς αυτή την κατεύθυνση είναι  τα σχετικά άρθρα που θα σας αποστείλω, αρχής γενομένης από το «Συνεργατισμός ή Βαρβαρότητα».

       Οι καιροί ου μενετοί!!!

[Η δικαιολογία του covid–19 είναι ύποπτη υπεκφυγή και έλλειψη ευθύνης. Η καλλιέργεια ας αρχίσει από τώρα,  μια και επίσης θα αποτελέσει  τονωτικό ελιξίριο στο εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα της ψυχικής μας υγείας, λόγω καραντίνας, κόντρα την κοινωνική μας αποστασιοποίηση.

ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΣΜΟΣ Ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

           Χτες δημοσιεύτηκε στην "ΠΡΩΙΝΗ" & στην "ΠΑΤΡΙΣ" (α)

      

                Στην εν γένει οικονομία της χώρας η Ηλεία βρίσκεται στις προτελευταίες θέσεις.  

     Οι πάντες ειδικοί και μη αποδέχονται ότι ο κύριος λόγος είναι το αγροδιατροφικό σύμπλεγμα και κυρίως ο πρωτογενής τομέας, που είναι ο βασικός πυλώνας της ανάπτυξης της περιοχής  και όλης της χώρας. Ο Θουκυδίδης το  είπε από τότε ότι «Ευ φερομένης της Γεωργίας και άλλαι τέχναι ευ φέρονται» [ Όταν η γεωργία πάει καλά, τότε όλα τα άλλα επαγγέλματα πάνε εξίσου καλά].

    Στην Ηλεία η συμμετοχή της πρωτογενούς τομέα στην όλη οικονομία είναι μεγάλη,  το 24,64% του συνολικού ΑΕΠ του νομού προέρχεται  από αυτή [13,14% από τον  Δευτερογενή Τομέα και 62,21% από τον Τριτογενή Τομέα]. Και εκτός αυτού είναι σημαντική καθότι και οι άλλοι τομείς, περισσότερο ο δευτερογενής ευ φέρονται, όπως μας λέει και ο  Θουκυδίδης.
   Όμως από την αρχή της ίδρυσης του κράτους ο πρωτογενής τομέας νοσεί επικίνδυνα, [παραγωγή, ανταγωνιστικότητα, κόστος] με βασικό, κύριο πρόβλημα την παντελή έλλειψη της συνεργατικής, συνεταιριστικής  οργάνωσης και λειτουργίας με την κυριαρχία των νόμων της νεοφιλελεύθερης αγοράς.

     Βεβαίως στην ίδια μοίρα είναι όλη η χώρα αλλά στον τόπο μας είναι τραγική.

     Την τελευταία βδομάδα στον τοπικό τύπο ο Μάκης Μπαλαούρας κατέθεσε σε τέσσερες συνέχειες μια εμπεριστατωμένη μελέτη για όλο το φάσμα του συνεργατισμού.

    Παραθέτουμε μόνο δύο στοιχεία που κάνουν την κατάσταση τραγική πανελληνίως και την επιλογή μοναδική:

       •Αν και η  χώρα μας είναι γεωργοκτηνοτροφική, δεν είμαστε επαρκείς σε κανένα απολύτως γεωργικό προϊόν (αγροτικό και κυρίως κτηνοτροφικό], οπότε το ισοζύγιο εισαγωγών - εξαγωγών των γεωργικών προϊόντων είναι εξ αρχής αρνητικό περίπου 70 με 30. Τα δε μεγέθη είναι τεράστια, το ποσό για εισαγωγές τέτοιων προϊόντων , βασικών στην διαβίωση ανθρώπων και ζων, είναι πολλαπλάσιο των ποσών για εισαγωγές ειδών ενέργειας, πετρελαιοειδών κτ.λ.

     • Στις χώρες της Δυτ. Ευρώπης, και δη στις Σκανδιναβικές χώρες με την πολυσχιδή  βιομηχανική και τεχνολογική ανάπτυξη σε όλους τους τομείς το 70-80 % των εξαγωγικών γεωργικών προϊόντων γίνεται μέσω συνεταιριστικών φορέων με τεράστια επιχειρηματική ανάπτυξη σε όλο τον κόσμο.

 Τα στοιχεία [2] για την Ηλεία είναι πιο τραγικά και το πρόβλημα οξύ, μόνιμο και γενικό.

      Δυστυχώς όλα τριγύρω αλλάζουνε και αυτά χειροτερεύουν.  

Οπότε  κύριε Διευθυντά μου επιτρέπεται νομίζω να σας καταθέσω δυο τρία ερωτήματα:      Ο νομός μας κατά κύριο λόγο είναι αγροκτηνοτροφικός, έτσι δεν είναι; Οπότε οι αιρετοί άρχοντες  από όλη την γκάμα, αρχής γενομένης από τους αξιότιμους Βουλευτές μας μέχρι και αυτούς της Τ/Α,  Α΄ και Β΄ βαθμού, Δημάρχους, Περιφερειάρχες  αλλά και Προέδρους τόσων φορέων και οργάνων, που δόξα τω Θεώ έχουμε αρκετούς, εκλέγονται 80-90 % από αγρότες και αυτούς τελικά εκπροσωπούν βάσει των θεσμών της δημοκρατίας μας. Έτσι δεν είναι;   

     Κι όμως είναι αδιανόητο, πέρα από κάθε λογική και συνάμα υπερβολικά οξύμωρο, με το βασικό πρόβλημα της αγροτιάς κανείς μας κανείς δεν ασχολείται, ούτε από τους νυν ούτε από τους πρώην.

    Κάθε μέρα στις εφημερίδες όλοι τους καταθέτουν τα ..διαπιστευτήρια τους. Πότε ο ένας και πότε ό άλλος και επί παντός του επιστητού. Από εδώ ο Κατρίνης, δίπλα ο Νικολόπουλος με τον Καλαματιανό, την άλλη μέρα ο Τζαβάρας με την Αυγερινοπούλου και πάλι από την αρχή. Όμως για το κύριο πρόβλημα του  νομού τσιμουδιά. Έπεα πτερόεντα. Μασκαρεμένη ομερτά εξ ανάγκης ή παντοτινή σύνταξη των …ανθρωποφυλάκων. Αναρωτιέμαι γιατί ;

[3]Κάπως έτσι και χειρότερα συμβαίνουν και με τους αυτόδιοικητικούς. Πάρτε παράδειγμα το δήμο Ζαχάρως [4].  

 Σε αυτό το σημείο θέλω να συγχαρώ δημόσια τον Μάκη Μπαλαούρα που μας βομβάρδισε με τέσσερα εμπεριστατωμένα και αξιόλογα άρθρα, μια απεγνωσμένη κραυγή για τη δραματική κατάσταση στην πρωτογενή παραγωγή, στην αγροτιά στο  νομό μας και σε όλη τη χώρα.  Και είναι ο μόνος από όλους τους πρώην βουλευτές που συνεχίζει να παρεμβαίνει στα δρώμενα του τόπου.

         Με την όλη γνωστή παγιωμένη, κυρίαρχη κατάσταση που έγκειται ως επί το πλείστον στη μη ευαισθησία ή καλλίτερα  αποστροφή των αγροτών και των υπολοίπων συμμετεχόντων,   το μεγάλο θέμα είναι το δια ταύτα, τι τελικά πρέπει γίνει. Στον νομό μας πρέπει οπωσδήποτε να γίνει μια πανστρατιά από όλους τους παράγοντες και φορείς, βουλευτές, αυτοδοιηκιτικοί, επιμελητήριο, εκπαιδευτικοί και λοιπούς. Βεβαίως διαπαραταξιακά και ακομμάτιστα.

  Προσεχώς  επί αυτού ακριβώς του θέματος, θα καταθέσω την άποψή μου, που είναι απότοκος μιας σειράς γνώσεων και εμπειριών λόγω   της 30ετούς επιστημονικής,  επαγγελματικής ασχολίας μου, στο υπουργείο Γεωργίας, με τον Πρωτογενή τομέα, και δη την κτηνοτροφία που είναι ένας από τους πιο κρίσιμους τομείς,. Συνάμα και μέσα από την πολύχρονη συμμετοχή μου στο αγροτικό τμήμα του Συνασπισμού έχω μια συνολική εικόνα από όλο το φάσμα της γεωργίας και της πρωτογενής παραγωγής.

 [1] Το 1981 το ΑΕΠ/κάτοικο % Μ.Ο. χώρας για την Ηλεία ανερχόταν σε 80%, το 1991 έπεσε στο 76% και το 2001 κατρακύλησε στο 63%. Στην ταξινόμηση των Νομών με βάση το επίπεδο κινδύνου φτώχειας: Η Ηλεία έχει δείκτη 35,8% και βρίσκεται στην 41η θέση (Αχαΐα 30,4% , 30η θέση, Αιτωλοακαρνανία 28,6%  26η θέση). Αλλά και πληθυσμιακά έχει πτωτική τάση, μεταξύ 2001 και 2011  η μείωση είναι της τάξης του 17%περίπου.
[2] Όλα τα οικονομικά στοιχεία του νομού [ΑΕΠ, Ακαθάριστη Προστιθέμενη Αξία,Ακαθάριστο Εγχώριο προϊόν, είναι πολύ χαμηλά και η κατάσταση χειροτερεύει.  [Περισσότερα δες http://odisseasml.blogspot.com/2016/12/7.html].

[3] Η εξήγηση είναι ότι η εκπαίδευση και η παιδεία τους δεν σχετίζεται με την Γεωργία και όταν ασχολούνται αυτό γίνεται εντελώς επιφανειακά.

[4] Ο δήμαρχος Ζαχάρως δεν βλέπει κατάματα την πραγματικότητα για την υπανάπτυξη και την φτωχοποίηση που τρέχει αλλά του φταίει το πολυθρύλητο Προεδρικό Διάταγμα για  την προστασία της παραλιακής ζώνης. Είναι η ταφόπλακα ισχυρίζεται του τόπου. Πρωτάκουστη και πρωτοφανή περίπτωση.

(α) Τα σχετικά άρθρα για τον Συνεργατισμό θα αποστέλλονται και σε όλα 

τα ΜΜΕ  της Ηλείας, έντυπα και μη, καθότι επιζητείται πανστρατιά   

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ Η ΤΑΦΟΠΛΑΚΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ Κ ΑΤ Α Ρ Γ Ε Ι Τ Α Ι...

ΚΥΡΙΕ ΔΗΜΑΡΧΕ ΣΕ ΓΥΡΕΥΕΙ Ο ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ 

ΓΙΑ ΝΑ  ΚΑΤΑΡΓΗΣΕΤΕ ΤΟ ΡΗΜΑΔΙ ΤΟ Π.Δ ΜΑΖΙ ΣΤΟΝ ΚΑΪΑΦΑ.

Δίπλα του θα είναι και τρείς: 

Αυγερινοπούλου 

Τζαβάρας & 

Νικολόπουλος

 

 [Καλύτερα είναι να πάρεις μαζί σου  και τον Αλτάνη & τον Βλάχο]                                       

Οι παλιές ονομασίες 242 περιοχών της Μεσσηνίας

ΑΠΌ ΤΟΝ ΦΟΝΙΤΣΑΊΟ ΝΙΚΟ ΚΟΛΛΙΑ

ΠΗΓΗ: https://www.gargalianoionline.gr/ 

 Τα χωριά της Μεσσηνίας, δεν είναι υπερβολή να πούμε πως είναι εκατοντάδες. Ολόκληρη η περιοχή, με την πολύ πλούσια ιστορία από αρχαιοτάτων χρόνων, διαθέτει επίσης την ιδανική μορφολογία για την ανάπτυξη πολιτιστικών, πολιτισμικών και οικονομικών δραστηριοτήτων, που δίνουν την ώθηση για πολλά βήματα μπροστά.

Ωστόσο, πολλά χωριά του νομού Μεσσηνίας, έχουν «διπλές ονομασίες». 

 Δείτε παρακάτω τα παλιά ονόματα χωριών της Μεσσηνίας:

1. ΑΒΙΑ = ΠΑΛΗΟΧΩΡΑ (1926)/2.ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ = ΤΑΚΑΙΪΚΑ (1956) 3.ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ = ΑΡΑΝΤΟΥΡΟ (1956) 4.ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΜΑΝΗΣ=ΧΡΗΣΤΕΪΚΑ 5.ΑΓΙΟΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ = ΜΟΥΣΟΥΛΗ (1930) 6.ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ = ΣΕΛΙΝΙΤΣΑ ΜΑΝΗΣ 7.ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ = ΚΟΛΙΟΤΣΙ (1957) 8. ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ = ΚΡΙΤΣΙ (1956) 9.ΑΓ.ΝΙΚΩΝΑΣ = ΠΟΛΙΑΝΑ 10.ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ = ΜΠΑΛΙ (1956) 11.ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΚΑΛΑΜΩΝ = ΓΟΥΡΝΙΤΣΑ (1956) 12.ΑΓΙΑ ΣΩΤΗΡΑ=ΠΕΤΑ 13.ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ = ΑΪΣΕΡΙ (1927)