theodoroskollias@gmail.com // 6946520823
Aλήθεια ποιος φταίει για την κατάντια της χώρας μας;

Παρασκευή, 23 Αυγούστου 2019

ΤΑ ΜΕΘΕΌΡΤΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΒΡΑΔΙΑ ΣΤΟΥ ΑΛΕΞΗ

ΕΝΑΣ ΥΜΝΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΝΙΑΤΑ
Από τον Θανάση Παπαθεοδώρου
To Σάββατο 10 Αυγούστου ο ¨Αλέξης¨(η ταβέρνα στο Γιαννιτσοχώρι) διοργάνωσε ένα ¨Live¨ ή όπως θα λέγαμε στα ελληνικά μια βραδυά με ζωντανή μουσική.

Λόγω άλλης ανηλειμμένης υποχρέωσης έφθασα στο χώρο της εκδήλωσης αρκετά καθυστερημένος, περίπου στις 0.30 , όταν κάποιοι είχαν ήδη αρχίσει να αποχωρούν.
Ο χώρος γύρω από την ταβέρνα εδονείτο, από ώρα, από τους ήχους της ορχήστρας και τις φωνές των τραγουδιστών, στις οποίες κυριαρχούσε η ¨δουλεμένη¨ χρόνια τώρα από ανάλογες εκδηλώσεις, αλλά πολύ ενδιαφέρουσα, φωνή του τροβαδούρου της περιοχής ¨Γκόγκα¨.  Μια φωνή που έδινε τόνο και χρώμα στη μάλλον υποτονική βραδυά.

Το ρεπερτόριο ευρύτατο εκάλυπτε σχεδόν όλα τα γούστα, όπως συνηθίζεται άλλωστε σε τέτοιες εκδηλώσεις. Δημοτικά, ρεμπέτικα, λαϊκά, νησιώτικα κ.λ.π. με τη φωνή του Γκόγκα να κυριαρχεί.
Στα αξιοσημείωτα της βραδυάς (στο διάστημα που ήμουν παρών) θα αναφέρω τα δύο ζεϊμπέκικα που χόρεψε ο φίλος μου Γρηγόρης Παπαλεξόπουλος (του Δημητράκη), εμφανίζοντας έτσι μία ακόμα πτυχή της πολύπλευρης προσωπικότητάς του, που τον έχει κάνει ιδιαίτερα συμπαθή και αγαπητό ακόμα και στη νεολαία της μικρής μας κοινωνίας, από την οποία απέσπασε άλλωστε ένα πολύ θερμό χειροκρότημα. Ωραίο και το ζεϊμπέκικο της Τζένης (Πέτση) αλλά και το ¨βαρύ¨ του Γιάννη Παπαλεξόπουλου, όπως και του Θοδωρή (Λάκη) Κόλλια, ο οποίος κάλυψε ¨δημοσιογραφικά¨ τη βραδυά απαθανατίζοντας με την κάμερά του πρόσωπα και στιγμιότυπα.
Αυτό όμως που ιδιαίτερα με εντυπωσίασε ήταν η παρουσία και η συμμετοχή της νεολαίας στην εκδήλωση. Παιδιά του χωριού, της Αθήνας αλλά και από άλλα μέρη, ηλικίας  από 15-25 χρονών, κορίτσια και αγόρια, όλα μαζί μια όμορφη παρέα γεμάτη κέφι και δραστηριότητα, που έκλεψε ομολογουμένως την παράσταση.
Τα θαύμασα αυτά τα παιδάκια που , ενώ βρίσκονται μαζί λίγες μέρες το χρόνο, συμπεριφέρονταν σαν να είναι κάθε μέρα μαζί. Σηκώνονταν, κάθονταν, γυρόφερναν ανάμεσα στα τραπέζια, χόρευαν και τραγουδούσαν, δίνοντας στη βραδυά αυτό ακριβώς που της έλειπε δηλ. παλμό και χρώμα. Γεμάτα συναισθήματα, αποτυπωμένα έντονα στα πρόσωπά τους ,συμμετείχαν από την αρχή μέχρι το τέλος στην εκδήλωση, δίνοντας κέφι και ζωντάνια και σε μας τους υπόλοιπους.
Αποκορύφωμα ήταν οι τελευταίες ¨νότες¨ της βραδυάς, όπου όλα μαζί μια αγκαλιά με τους τραγουδιστές στην πίστα τραγούδησαν μερικά νεανικά τραγούδια, κουνώντας ρυθμικά τα φωτισμένα κινητά τους και  δημιουργώντας έτσι μια πολύ ωραία ατμόσφαιρα κάτω από το φως του φεγγαριού.
Η βραδυά έκλεισε με ένα γύρο του χωριού πάνω σε ένα ταλαίπωρο αγροτικό, που κουβάλαγε στην καρότσα του καμιά δεκαπενταριά από τα αξιοθαύμαστα αυτά παιδιά.
Γυρίζοντας στο σπίτι μου και προσπαθώντας ¨για να κοιμηθώ¨ σκεφτόμουν αυτή την ωραία παρέα. Τους παραδοσιακούς χορούς που χόρεψαν, τα τραγούδια που τραγούδησαν, το κέφι τους, το πάθος και την όρεξή τους για ζωή, μια ζωή που γι’ αυτά τώρα αρχίζει, ενώ για μας αρχίζει να τελειώνει. Αλλά έτσι είναι η ζωή. Ομολογώ ότι ένοιωσα αισιόδοξος και περήφανος γι’ αυτή τη γενιά που ¨πληρώνει αμαρτίες αλλονών¨. Και του χρόνου παιδιά και κάθε χρόνο. Να είστε πάντα καλά που μας χαρίσατε τόσο ωραίες στιγμές.
Και με αυτές τις σκέψεις ¨αποκοιμήθηκα¨.  
                                                               

Το γαϊδούρι


   Νίκος Τσιφόρος
    Αυτός ήταν ο καημός μου από παιδί. Μου το ’λεγε ο μακαρίτης ο μπαμπάς, γκρίνιαζε κι η δόλια η μάνα μου.
-Εσύ, παιδί μου, δε θα βάλεις μυαλό ποτέ. Εσύ δε θα γίνεις άνθρωπος. Εσύ θα γίνεις γαϊδούρι.
Και να δεις που τα ’χα όλα τα γνωρίσματα του γαϊδουριού. Φωνακλάς ήμουνα, ασήμαντος ήμουνα, αναίσθητος ήμουνα και το χειρότερο, πεισματάρης ήμουνα. Άλλου είδους πεισματάρης. Τίποτα δεν παραδεχόμουνα.
Τράβαγε τα μαλλιά της η γριά.

-Ντύσου να πας στην εκκλησία.
-Δε θέλω.
-Τι θα πει, δε θέλεις, βρε γαϊδούρι; Τι θα πει; Δεν είσαι χριστιανός εσύ; Δεν είσαι ορθόδοξος;
Πήγαινα να της δώσω να καταλάβει:
-Έστω. Είμαι χριστιανός. Ποιος μ’ έκανε όμως;
-Ο νουνός σου.
-Γιατί να με κάνει; Με ρώτησε;
-Τι θα πει, σε ρώτησε; Έτσι γίνεται μ’ όλα τα παιδιά.
-Ποιος το λέει; Εγώ ήθελα να ’μαι βουδιστής. Εγώ διάβασα τον Βούδα και μ’ αρέσει ο Βούδας. Κι αντί η ταυτότητά μου να γράφει Χου-0 ήθελα να γράφει Που-Βου.
-Τι θα πει Που-Βου;
-Πούρος Βουδιστής!
-Τον κακό σου τον καιρό.
‘Ύστερα μου λέγανε για την καλή ανατροφή:
-Να μη λες ψέματα.
Εγώ έλεγα. Με βάζανε μπροστά:
-Γιατί λες, μωρέ;
-Όλοι λένε!
-Ο πατέρας σου λέει;

Άνοιξε η δεύτερη μεγαλύτερη βιβλιοθήκη στην Ελλάδα. Με 500.000 βιβλία από τον 16ο αιώνα μέχρι σήμερα

Τετάρτη, 21 Αυγούστου 2019

Το ωραίο τσιμπούσι [συμπόσιο] στον Αλιά

Πάλι τονίζω, όπως έκανα και προχθές την ωραία προσφορά του Πολιτιστικoύ Συλλόγου του Αγίου Ηλία, το μεγάλο τραπέζι-γιορτή την   Παρασκευή την άλλη ημέρα του Δεκαπεντάυγουστου για όλους τους κατοίκους του χωριού. 
Και πάλι να δώσουμε πολλά συγχαρητήρια σε όλες και όλους του Δ.Σ του συλλόγου, περισσότερα όμως στην πρόεδρο Χριστίνα Φούκα! Όμως η ψυχή της βραδιάς ήταν ο Γιώργος Κρανίτης. Μπράβο Γιώργαρε!!!                                                                     ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Το ιστόρημα "Ο Άγιος Ηλίας, ο Αλιάς στο διάβα της ιστορίας" που είχα αναρτήσει προχτές τη Δευτέρα, την ίδια μέρα δημοσιεύτηκε ολόκληρο στην "Πρωινή" του Πύργου.     ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ήταν  ένα  αποχαιρετιστήριο  τραπέζι στο ωραίο καλοκαίρι και ένα φιλί στο χωριουδάκι τους, σε όλα τα μέλη τους. Πραγματικά εξεπλάγη όχι μόνο με την αρτιότητα και το όλο στήσιμο αλλά και την αθρόα παρουσία του κόσμου, που αποδέχθηκε με χαρά την εκδήλωση αλλά και την ανάγκη της ύπαρξης του συλλόγου. Βεβαίως μερικοί έλλειπαν αλλά αυτό πάντα συμβαίνει. Αυτοί υπάρχουν παντού και πάντοτε και δείχνουν τη μιζέρια τους και την κακομοιριά τους, πίσω από τον εγωισμό, τη μεγάλη εγωπάθεια και  και την ζηλοφθονία....  

  Κάτω από τον πλάτανο. δίπλα από το παλιό και ηρωικό δημοτικό σχολείο, που με την εκκλησιά του Προφήτη Ηλία αποτελούν τα σημεία αναφοράς του χωριού, στήθηκε ένα πλούσιο τραπέζι. Όλα εκ των ενόντων  και όλα τέλεια  και λαχταριστά, τόσο που δεν κρατιέμαι να παραθέσω τα πλούσια εδέσματα.  Εκτός από τα ψητά [χοιρινό με πατάτες και σουβλάκια] που τα έψησαν σε φούρνο, πολλές νοικοκυρές έφεραν μπόλικα δικά τους καλούδια: παστίτσιο, γίγαντες, λαχανόπιτα και διάφορα τυροπιτάκια. ΄Μαζί και τζατζίκι, ρώσικη και χωριάτικες σαλάτες. Όλα ήταν μούρλια!!! 
Επιστέγασμα ήταν το κέφι και ο χορός που ακολούθησε.
Όλα στις φωτογραφίες......στην ταινία:

Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου

H ιστορία ενός από τα σπουδαιότερα μνημεία της αρχαιότητας (σπάνιες εικόνες)                                     Πηγή: www.lifo.gr
Θέατρο Επιδαύρου. Άποψη του κοίλου από την ορχήστρα (Φ.Α. DAI Epid 1 - Φ.Α. ΕΣΜΕ 431/12)

https://www.lifo.gr/articles/archaeology_articles/246736/arxaio-theatro-epidayroy-ksetyligontas-tin-istoria-enos-apo-ta-spoydaiotera-mnimeia-tis-arxaiotitas

Παράξενο όνομα χωριού.....

Ο Νίκος πάει με το αυτοκίνητό του για διακοπές.

Καθώς προχωρά, βλέπει μια ταμπέλα: "Στα 1000μ Πουστοχώρι".

Συνεχίζει και βλέπει μία άλλη ταμπέλα: "Στα 500μ Πουστοχώρι".

Λίγο πιο κάτω βλέπει έναν άνδρα να σκάβει το χωράφι του.
Σταματάει και τον ρωτάει:
- Ρε φίλε, γιατί το λένε πουστοχώρι;
Και απαντά αυτός:
- Δεν ξέρω, και εγώ νύφη από άλλο χωριό είμαι...

Δευτέρα, 19 Αυγούστου 2019

Ο Άγιος Ηλίας, ο Αλιάς στο διάβα της ιστορίας

ΠΟΛΛΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΉΡΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΌ ΣΥΛΛΟΓΟ!!!

Την Παρασκευή την άλλη ημέρα του Δεκαπενταύγουστου 
ο Πολιτιστικός Σύλλογος του Αγίου Ηλία, μετά το επιτυχές 
πανηγύρι τ΄ Αλιώς [20-7-19] διοργάνωσε μια μικρή γιορτή, 
ένα μεγάλο τραπέζι για τους ντόπιους κάτοικους αλλά και
 τους "εφήμερους" του   καλοκαιριού. [1] Ήταν  ένα 
αποχαιρετιστήριο  φιλί στο ωραίο καλοκαίρι και στο 
χωριουδάκι τους.
Με την ευκαιρία λοιπόν της μάζωξης των πατριωτών 
έκανα μια μικρή αναφορά  στην ιστορία του χωριού, 
την οποία και σας παρουσιάζω.
Για τη γιορτή με τους  χορούς και το γλέντι με΄πολλές σχετικές φωτογραφίες σε άλλη μας ανάρτηση...  
[Πάμπολλες αναρτήσεις περί τον Αλιά 
πλουτίζουν αυτό τον ιστότοπο
καθόλη  τη δεκαετή του λειτουργία, 
με την κυριότερη κλικ ΕΔΩ]





Αγαπητοί μου φίλοι, συγγενείς και συμπατριώτες.
  Τιμή και περισσή χαρά αισθάνομαι που μου δίνεται η ευκαιρία να σας πω λίγα λόγια για τον Αλιά μας.
   Βεβαίως είναι το χωριό σας αλλά είναι και η μάνα του δικού μου χωριού.          
          Για αυτό το αφήγημα δυστυχώς δεν υπάρχουν πολλές και εμπεριστατωμένες  πηγές. Παρά ταύτα όμως από τις λίγες και αρκετά διασκορπισμένες θα προσπαθήσω να σας κάνω μια μικρή ιστορική ανασκόπηση, όσο το δυνατόν αξιόπιστη.
    Λοιπόν θα  αρχίσω με μια σχετική αναφορά στην ιστορία της περιοχής μας.
    Από τα προϊστορικά χρόνια η περιοχή, που περικλείεται βόρεια από τον Αλφειό, νότια από τη Νέδα, δυτικά από τον Κυπαρισσιακό κόλπο και ανατολικά από το χείμαρρο της Τσεπερούλας, που χύνεται στον Αλφειό και το ποτάμι της Ζούρτσας που χύνεται στη Νέδα, καλούνταν Τριφυλία. Και αυτό γιατί συμπεριέλαβε με την πάροδο του χρόνου τρία φύλα, εξού  και η ονομασία.                      
 -  Τους αυτόχθονες (Καύκωνες, και Πυλίους),
 -  τους Μυνίες και
-  τους Αιτωλοηλείους.