τα θεραπευτικά λουτρά της Καλλιάφειας !!! (πρώην λίμνη ‘Καϊάφα’)

   Στη μέση του Κυπαρισσιακού κόλπου, βρίσκεται η πιο θεραπευτική λίμνη της Ελλάδας, ίσως και όλου του κόσμου!!!  Η μαγική λίμνη του Καγιάφα.   Έχει όλο το χρόνο σταθερό ‘γλυκό’ κλίμα. Είναι υδροβιότοπος πολλών πουλιών . Κι όμως σήμερα είναι εγκαταλελειμμένη και έρημη.

  Ο πολύς κόσμος νομίζει πως  πήρε το όνομά της από τον αρχιερέα Καϊάφα , πρόεδρο του εβραϊκού δικαστηρίου που δίκασε το Χριστό!!! Είχε έρθει εδώ –λένε- κυνηγημένος απ τις τύψεις.  Ωραίο παραμύθι...  

  Άλλοι λένε άλλη θεωρία : πως το όνομα είναι τούρκικο, διότι καγιάφ, στα τούρκικα σημαίνει : κόκκινος βράχος.  Αλλοι λένε πως προέρχεται από το θειάφι που έχουν τα νερά. Το θειάφι λέμε και ‘κιάφι’ › κιάφα, ›  καγιάφα.

    Κ ά ν ο υ ν   ό λ ο ι   τ ο υ ς   λ ά θ ο ς.

    Η λέξη Καγιάφα, είναι παραφθαρμένη  συντομογραφία της πεντασύλλαβης αρχαίας ελληνικής λέξης Καλλιάφεια , και είναι θαύμα που εκ παραδόσεως επιβίωσε έως τις μέρες μας. Δεν χρειάζεσαι να είσαι φιλόλογος για να καταλάβεις τι σημαίνει: Καλή αφή, αυτή που σου χαρίζει κάλλος στην αφή,  απαλό σώμα .

   Η  νύμφη Καλλιάφεια ήταν μία από τις 3  Ανιγρίδες νύμφες που ‘κατοικούσαν’ στη σπηλιά της λίμνης. Οι άλλες δύο ήσαν η Πηγαία και η Ίασις!! 

 Μέσα στη σπηλιά όπου βγαίνει το ιαματικό θερμό νερό, γεννήθηκε ο Δάρδανος, ο πρόγονος των Τρώων! (μας θυμίζει τις άλλες 3 νύμφες που λίγα χιλιόμετρα δίπλα, στη Νέδα, μεγάλωσαν τον μικρό Δία). Η μυθολογία είναι πολύ πλούσια για όλη την περιοχή της λίμνης Καλλιάφειας: Ηρακλής, ο Κένταυρος Νέσσος , ο Κένταυρος Χείρωνας, Λάπιθας, κλπ. 

  Από την μακρινή αρχαιότητα υπήρχαν εκεί: ιερά, ναοί, ασκληπιείο=νοσοκομείο. Είχαν φτιάξει και έναν ωραίο μύθο: πως όταν έβγαινες από το νερό, η αρρώστια είχε εξαφανιστεί, την κρατούσε πίσω το ιαματικό νερό...

   Ο αρχαίος περιηγητής Παυσανίας ,  πήγε στην λίμνη της Καλλιάφειας και αναφέρει πολλά. Είναι πολύ κρίμα που δεν γνωρίζουμε την αρχαία ιστορία-μυθολογία, αλλά κυρίως που δεν επισκέπτονται τη σπηλιά της Καλλιάφειας όσοι είναι ασθενείς, ώστε να γίνουν καλά, να γιατρευτούν, και μάλιστα δωρεάν!!!

  Τι θεραπεύουν: 

Beethoven , como nunca lo escuchaste!!

ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ........

Οι μουσουλμάνοι απαιτούν την αφαίρεση του σταυρού από την Ελβετική σημαία!!!

Το θράσος τους έχει ξεπεράσει κάθε όριο!!!

 Επισήμως οι ισλαμικές οργανώσεις της Ελβετίας ζητούν την αφαίρεση του σταυρού από την σημαία διότι δεν εκφράζει πλέον «το σύνολο του Ελβετικού λαού»!!!

Εν τω μεταξύ Ελβετικοί πολυεθνικοί κολοσσοί, ήδη αφορούν τον σταυρό από τα σήματα τους για να μην... προκαλούν τους ισλαμιστές!!!!!!!!
Δείτε ενδεικτικά:

[Ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΠΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΛΟΝΤΑΙ .... ΟΙ ΔΗΜΟΙ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΑΚΟ ΚΟΛΠΟ]

Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΠΛΑΤΙΑΝΑΣ {ΑΙΠΥ] {3}

Από την σημαντική εκδήλωση στο Μέγαρο,  σήμερα δημοσιεύουμε τις ομιλίες των αρχιτεκτόνων - μελετητών που έχουν αναλάβει την αναστήλωση  του μνημείου, 

Θεμ. Μπιλή και Μ. Μαγνήσαλη.

Στη συνέχεια και κλείνουμε  με την κοπή της πίτας των Πολιτιστστικών Συλλόγων Μακίστου και Χρυσοχωρίου, που έγινε στο τέλος της εκδήλωσης στο φουαγέ της αίθουσας "Δημήτρης Μητρόπουλος"

/.

Η ίδρυση και η δράση της ΕΠΟΝ

ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ .....

Η πειθαρχία είναι αρετή, όταν είναι συγκράτηση  παθών (Σωκράτης) και  κακία όταν είναι βίαια επιβολή της θέλησης και βιασμός. Στην πρώτη περίπτωση  η αρχή της πειθούς είναι το ίδιο το άτομο (αυτο - εξουσία) για τον εαυτόν του ενώ στην δεύτερη είναι το άτομο για τους άλλους,(η εξουσία). 

ΤΑ ΣΑΒΒΑΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ ΘΑ 

ΔΗΜΟΣΙΕΎΟΥΜΕ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΕΡΓΑ

Στις  27 Ιανουαρίου 1980 έφυγε από τη ζωή ένας από τους πιο σημαντικούς και αξιόλογους λογοτέχνες μας, ο Στρατής Τσίρκας. Τον θυμόμαστε σήμερα με το  διήγημα  Αλλαξοκαιριά με το οποίο συμμετείχε στον τόμο Δεκαοχτώ Κείμενα, που εκδόθηκε από τον Κέδρο το 1970 ως πράξη διαμαρτυρίας στο δικτατορικό καθεστώς και στη λογοκρισία που είχε επιβάλει.

 Αλλαξοκαιριά

Δυο κορίτσια κατηφόριζαν την οδό Ναυάρχου Πέρες. Μέσα στο χειμωνιάτικο φως, οι μαύρες μπότες τους κροτούσαν στο πεζοδρόμι ζευγαρωτά. Η πόλη δεν έδειχνε πως εδώ και μήνες, ξαφνικά μέσα στη νύχτα, της είχαν στερήσει τη λευτεριά. Κόπηκε το ραδιόφωνο, τα τηλέφωνα δε λειτουργούσαν` ύστερα οι κιθάρες κλειδώθηκαν. Τραγούδια τέλος, η πόλη βουβάθηκε. Θανάσιμη σιωπή απλώθηκε παντού σα μαύρο χιόνι. Ώρες και ώρες ακούονταν τα μωσαϊκά πλακάκια της πλατείας Σιμόν Μπολιβάρ να ραγίζουν αργά, δυό δυό, κάτω απ’ τις ερπύστριες των αρμάτων μάχης: ένα τρίξιμο φριχτό, σα ραχοκοκκαλιά κρεμασμένου που ξεβιδώνεται.

Το πεζοδρόμι δε χωρούσε τέσσερεις στη σειρά. Οι δυό άντρες που ανηφόριζαν, με τα πακέτα παραμάσχαλα, διστάσαν κάπως. Ο κοντός και παχουλούτσικος ήταν παπάς` ο άλλος, γερασμένος, κοκκαλιάρης και με τριμμένη φορεσιά, κοντοστάθηκε κι αναστέναξε. Τα κορίτσια χωρίστηκαν, παρακάμψανε τους δυό και ξανασμίξαν πίσω τους αμίλητα. Ο ψηλός τσάκωσε τη μελαχροινή να τον κόβει με τη ματιά της` τρίχες απ’ τα ριχτά μαλλιά της ξανθής, που τ’ ανέμιζε το τσουχτερό αεράκι, του χάδεψαν άθελα τ’ αξούριστο μάγουλο.

– Να με συμπαθάς, Πεπίτο, για την αγγαρεία.

– Δεν είναι αυτό. Δεν μπορώ να τις συνηθίσω, τις μίνι θέλω να πω. Τώρα πήγαν μιάμιση πιθαμή πάνω απ’ το γόνατο.