Ένα ποίημα του Μάριο ντε Αντράντε*

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος
ζωής απ' ότι έχω ζήσει έως τώρα...

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες:

Τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν
λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά,
νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.
Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη
χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.

Δεν έχω πια χρόνο για να  λογομαχώ με μετριότητες.

Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.
Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.
Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να
οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.
Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα  μεγαλοπρεπές αξίωμα.

Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο... μετά βίας για την επικεφαλίδα.
Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες.
Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται...
Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα..

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.

Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.
Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.
Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια
Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την
ειλικρίνεια.
Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.
Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων...
Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως
μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.
Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.
Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν...

Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ' όσες έχω ήδη φάει.
Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με
τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.
Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ...»
------------------------------------------------------------------------------------------

Ο πολύτιμος χρόνος των ώριμων ανθρώπων

 Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος ρόνος ζωής απ’ ό,τι έχω ζήσει έως τώρα…

Ένα απόσπασμα από έργο του Βραζιλιάνου Ποιητή, Συγγραφέα, δοκιμιογράφου, φωτογράφου και μουσικολόγου, του Mario de Andrade (1893 – 1945).

«Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

  Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.

  Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.

   Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.

  Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.

    Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.

Μισώ να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο… μετά βίας για την επικεφαλίδα.

Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται… Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα…

Κατερίνα Γώγου-"Α ρε σύντροφε"

A ρε Σύντροφε πόσο μας λείπεις... Ο καιρός σκουλήκιασε πυρηνικές δοκιμές, λαϊκά μέτωπα, μπορντέλα και πολυεθνικές, δεν μας αφήνουνε ν’ αγαπήσουμε. A ρε Σύντροφε πόσο μας λείπεις... Τα ξέρεις, τι να σου πω. Και μετά συνεργαστήκανε. Στην Κίνα, Γενάρης του `77, σφάζουν εργάτες A, ρε Σύντροφε γιατί δεν πρόσεχες γιατί δεν πρόσεχες πιο πολύ; Εδώ, τα ίδια. Κρύβονται στο καβούκι τους οι άνθρωποι. Αχ και να `ξερες ρε Σύντροφε τι βαρύ φορτίο κουβαλάμε... Έτσι καί λίγο φανείς μπόσικος πέρασες απέναντι. A, ρε Σύντροφε γιατί δεν πρόσεχες γιατί δεν πρόσεχες πιο πολύ; A ρε Σύντροφε που δεν πρόδωσες ζούμε την βαρβαρότητα.

ΠΗΓΗ:poihsh-logotexnia.blogspot.gr/

Ο ΣΥΡΜΟΣ ΑΝΑΧΩΡΕΙ, ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

Αντρέας Γιολάσης

Μόλις που πρόλαβα, τρεχάλα, να χωθώ

στο τελευταίο μισοσκότεινο βαγόνι.

Κυριαρχούσε μια ύπουλη, επίφοβη σιγή,

οι επιβάτες όλοι σοβαροί, συλλογισμένοι.

Μια υποψία, αγκάθι μαύρο, ήρθε και σφήνωσε στο νου,

πως, στη βιασύνη μου, μπορεί να ΄κανα λάθος.

Με αγωνία σκύβω προς τον διπλανό,

τον τελικό προορισμό να τον ρωτήσω,

μα, πριν προλάβω καν ν΄ αρθρώσω συλλαβή,

διέκρινα τέτοιο πανικό στην έκφρασή του,

που η κίνησή μου πάγωσε, απόμεινα βουβός

κι αποτραβήχτηκα ξανά στο κάθισμά μου.

Απ΄ τα μεγάφωνα, την ίδια αυτή στιγμή,

μια άχρωμη φωνή ανακοινώνει,

πως «ο συρμός αναχωρεί» και μας καλεί,

στους «ειδικούς προς τούτο υποδοχείς εκάστης θέσης»,

με τάξη ν΄ αποθέσουμε τα λίγα πράγματά μας

ενώ,

στην έρημη πριν λίγο αποβάθρα,

αλλόφρονες, μας αποχαιρετούν χειρονομίες

πλήθους μεγάλου προσφιλών.

Πού πάμε;

Αφιερωμένο εξαιρετικά στον κουμπαράκο μου!!!

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΣ :ΑΝΘΗ ΑΚΑΝΘΗΣ

ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ...!!

ΚΛΙΚ ΕΔΩ >> http://www.youtube.com/embed/0K2-EVtVr-Y

Η ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΒΡΑΔΙΑ ΧΑΡΙΣΜΕΝΗ ΣΤΟΝ ΛΕΦΤΕΡΗ ΠΟΥΛΙΟ

      Ανάμεσα στα αμέτρητα αφιερώματα και συνεντεύξεις του ποιητή, η τελευταία δημοσιεύθηκε στην ΑΥΓΗ της Κυριακής που μας πέρασε. [κλικ ΕΔΩ]   Στην ίδια εφημερίδα είχαν  δημοσιευθεί και τα πρώτα του ποιήματα σε ηλικία 17 χρονών. 

       Στη χθεσινή μας συνάντηση  στο τεϊοποτείο "ΣΤΡΟΦΕΣ", ο ποιητής, μαγεμένος για τα τόσα που του έχω εξιστορήσει για την ωραία μας θάλασσα,  εξέφρασε την επιθυμία του το καλοκαίρι να το περάσει στην περιοχή μας. Θα είναι ευχής έργο και μεγάλη τιμή και καμάρι μας να γίνει κάτι τέτοιο. Εμείς, ως "ΠΟΛΥΜΝΙΑ", θα φροντίσουμε και μάλιστα ελπίζω ότι θα υπάρξει ανταπόκριση ώστε η φιλοξενία να γίνει υπό την αιγίδα του Δήμου. 

Να μια ωραία ευκαιρία ο Δήμος μας να ακουστεί  για κάτι θετικό, εξαίσιο και όχι για αυτά που τόσα χρόνια  ...γεμίζει ο τύπος, σκάνδαλα επί σκανδάλων και ..προξενιά στην Ουκρανία!  

Οποιαδήποτε  πρόταση προς αυτή την κατεύθυνση είναι ευπρόσδεκτη! 

" Της γύφτισσας" Γιώργης Παυλόπουλος

Της γύφτισσας -                                                Στην Ανθή

Είπα σε μια Γύφτισσα

θέλω να γίνω γύφτος

να σε πάρω

Μπορείς μου λέει να φας για βράδυ    

χόρτα πικρά χωρίς αλάτι

κι έπειτα να πλαγιάσεις;

Μπορώ της λέω

Μπορείς μου λέει να πλαγιάσεις

χωρίς να κλαις από το κρύο

πάνω στην παγωμένη λάσπη;

Μπορώ της λέω

Μπορείς μου λέει πάνω στη λάσπη

να μου ανάψεις το κορμί

και να το κάνεις στάχτη;

Αυτό κι’ αν το μπορώ της λέω

Μπορείς μου λέει τη στάχτη μου

να τη ρίχνεις στο κρασί σου

για να μεθάς πολύ, να με ξεχνάς;

Όχι αυτό, δεν το μπορώ της λέω

Γύφτος δε γίνεσαι μου λέει.

(Λίγος άμμος)
 Για τα τέσσερα χρόνια από τον θάνατο του  θα γίνει ένα λογοτεχνικό μνημόσυνο,αύριοε(στις 8 μ.μ.)  στο καφέ-ΟΣΕ των Λεχαινών, από την τοπική «Πολιτιστική Ομάδα Φράγμα».

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΜΕ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ!!!

Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΗΜΕΡΑ..

 (Καλίλ Γκιμπράν)

Το έθνος να λυπάστε αν φορεί ένδυμα που δεν το ύφανε.

Ψωμί αν τρώει, αλλά όχι απ' τη σοδειά του.

Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του.

Το έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει τη φωνή παρά μονάχα στην πομπή της κηδείας.

Που δεν συμφιλιώνεται παρά μονάχα μες τα ερείπιά του.

Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα.

Το έθνος να λυπάστε που έχει αλεπού για πολιτικό, απατεώνα για φιλόσοφο, μπαλώματα και απομιμήσεις είναι η τέχνη του.

Το έθνος να λυπάστε που έχει σοφούς από χρόνια βουβαμένους.

ΜΠΟΣΤ

ΝΕΟΣ ΟΝΟΜΑΤΙ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ

 

ΔΙΑ ΧΕΙΡΟΣ ΜΕΝΤΗ ΜΠΟΣΤΑΝΤΖΟΓΛΟΥ
ΚΑΙ ΔΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΜΠΟΣΤ

Νέος ονόματι Αριστοφάνης
- ματέα η ζωή, τι να κάνης-
μη ευρίσκων δουλειά
αποφασίζη να πουλί πουλιά.
*
Αναχωρών ωρών ασυνήθων
προσέφερε παχυτάτων ορνίθων
διαλαλών αφτάς διά ζώσης,
πολάκις τας έδιδε κε με δόσεις.
*

Τα καλα παιδια....

Αυτά τα αμείλικτα ερωτήματα μας

 ήρθαν από τον Κώστα Λίγιο

kligios@gmail.com. 

Σας τα παρουσιάζουμε αυτούσια.

 Ο καθένα μας μπορεί 

(πρέπει)να απαντήσει... 

Εγώ υπήρξα πάντοτε "καλό παιδί".... αυτός ο τίτλος ήταν πάντα κολλημένος πάνω μου... στο σπίτι, στην δουλειά, στις γνωριμίες και στιςσχέσεις μου!
Γιατί κάποιες σχέσεις, που μοιάζουν να κυλάνε όμορφα, ξαφνικά τελειώνουν?
Γιατί ο άλλος, ενώ σήμερα είναι καλά μαζί σου, αύριο ανακαλύπτει ότιθέλει απόσταση?
Δυο άνθρωποι μπορεί να αγαπηθούν αλλά να μην είναι μαζί?
Πόσο μας σημαδεύει η πρώτη μεγάλη αγάπη?

Κι άραγε αυτό που αγαπάμε στον άλλο είναι ο πραγματικός του εαυτός ή
δημιούργημα της φαντασίας μας?

"Τα καλά παιδιά δεν έχουν πέραση" λέει ο τίτλος του βιβλίου που μου
τράβηξε την προσοχή και μου άλλαξε το τρόπο σκέψης.

Ὅταν μιὰν ἄνοιξη

Μανώλης Αναγνωστάκης

Ὅταν μιὰν ἄνοιξη χαμογελάσει

θὰ ντυθεῖς μία καινούργια φορεσιὰ

καὶ θὰ ῾ρθεῖς νὰ σφίξεις τὰ χέρια μου

παλιέ μου φίλε

Κι ἴσως κανεὶς δὲ σὲ προσμένει νὰ γυρίσεις

μὰ ἐγὼ νιώθω τοὺς χτύπους τῆς καρδιᾶς σου

κι ἕνα ἄνθος φυτρωμένο στὴν ὥριμη,

πικραμένη σου μνήμη

Κάποιο τρένο, τὴ νύχτα, σφυρίζοντας,

ἢ ἕνα πλοῖο, μακρινὸ κι ἀπροσδόκητο

θὰ σὲ φέρει μαζὶ μὲ τὴ νιότη μας

καὶ τὰ ὄνειρά μας

Κι ἴσως τίποτα, ἀλήθεια, δὲν ξέχασες

μὰ ὁ γυρισμὸς πάντα ἀξίζει περσότερο

ἀπὸ κάθε μου ἀγάπη κι ἀγάπη σου

παλιέ μου φίλε

Στο φίλο που πάει για δάσκαλος

Μονάχος σου, σε αψηλό χωριό απομονωμένος,

Δίχως μάνα να σου καρυκώνει τις κάλτες, δίχως φίλους για βόλτα,

Πότε θα νοιώσεις πώς ό,τι πήρες-πήρες, τώρα πρέπει να δόσεις

Κι αν έχεις πολλά, πολλά θα δώσεις, αν λίγα,

Σκέψου τις ώρες που σπατάλησες εδώ και κει.

Παρόλες τις τυχόν επιφυλάξεις μου, σε συμβουλεύω

Να την κρατήσεις την αγνότητά σου: αυτό κυρίως.

Είναι βέβαια, οδυνηρή ή εγκράτεια, όταν μάλιστα

Τυχαίνει η φαντασία να οργιάζει, όμως αν θέλεις

Του κόσμου την εκτίμηση, όλο και πρέπει

Να ολοκληρώνεσαι στη στέρηση.

Εξόν απ΄ τη διδασκαλία στο σχολείο

Κοίτα να κάνεις και καμιά μικρή βιβλιοθήκη,

Νάρχονται οι νέοι του χωριού και να διαβάζουν.

Στην ενδοχώρα να εργαστείς. Έτσι προσφέρεις

Πολύ περισσότερα απ΄ τους νεανίσκους  της Τσιμισκή.

Ωστόσο, κοίτα και την ηθική σου ακεραιότητα.

Από έναν νέο δροσερό κι αγνό, κυρίως αγνό,

Ιδιότητα δεν έχει η ανθρωπότης τιμιωτέραν.

Κ΄ εν τω μεταξύ, θα κρατούμε αλληλογραφία και θα μου στέλνεις

φωτογραφίες ανάμεσα στα παιδιά του χωριού.

Και θάμαι, αλήθεια, περήφανος για έναν τέτοιον φίλο.

ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΑΙΝΟΠΟΥΛΟΣ