ΑΣΦΕΝΤΑΜΟΣ: Έκθεση "Δημιουργικές Ατέλειες" από ξύλο, μέταλλο και φως

ΑΠΟΤΗΝ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΑ

 

Σε ένα μοναδικό χώρο όπου τα ελαιόδεντρα αγκαλιάζουν τις πετρόκτιστες κατοικίες, η παρουσία του γέρικου Ασφένδαμου είναι κάτι περισσότερο από επιβλητική. Κάτω από την σκιά του έχουν στήσει αέναο χορό οι Δημιουργικές Ατέλειες. Παλιά ξύλα συνδυαζόμενα με διαβρωμένα μεταλλικά στοιχεία, δημιουργούν ιδιαίτερα και μοναδικά φωτιστικά. Το Φως έρχεται να αναδείξει διακριτικά την συνομιλία τους ως άλλοτε χρηστικά αντικείμενα.

Τα εγκαίνια της έκθεσης είναι την Πέμπτη 3 Αυγούστου, ώρα 20.00 και θα έχει διάρκεια μέχρι την Παρασκευή 4 Αυγούστου. Ώρες επίσκεψης 20.00 έως 24.00.

Τα δροσερά Cocktails αλλά και οι μοναδικές γεύσεις από το Grill Bar του Asfendamos γύρω από την πισίνα, είναι μια μοναδική εμπειρία.

Η ΤΕΧΝΗ ΣΕ ΟΛΟ ΤΗΣ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ!!!

 

Μια δίλεπτη ταινία με χορευτές- ηθοποιούς που κινούμενοι μέσα σε μουσική Μότσαρτ συνθέτουν γνωστά έργα τέχνης.

Βαγγελιώ Διαμαντοπούλου: Η τέχνη ως πολιτική πράξη εμπεριέχει τον ξένο πολίτη

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

     Μια και η Βαγγελιώ είναι: 

• Μια αγαπητή φίλη, η Βαγγελίτσα  από τα αλλοτινά μας χρόνια 
• Γυναίκα του οίκαδε φιλαράκου και συγχωριανού μου Ασημάκη 
• Μισοπατριώτισσα, κόρη του  Γιαννιτσοχώριτη  Κώστα Διαμαντόπουλου, μετοίκου στην Αθήνα μεταπολεμικά μετά τη λευκή βία των αποβρασμάτων κατσαπλίάδων της κατοχής
• Επίκουρος Καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Αθηνών [ Τμήμα ΜΜΕ]

    Θεώρησα πρέπον να της αφιερώσω δυο λόγια, ¨Όμως τι να γράψω; 
      Να την εκθειάσω για την επιστημονική της αξία; Ολωσδιόλου  δεν χρειάζεται. Η ραγδαία της εξέλιξη μαζί με την ακατάπαυστη συγγραφή πονημάτων της Τέχνης, που με τόση ζέση, πίστη και τιμή υπηρετεί καταμαρτυρούν την αλήθεια! 
    Να  την εξάρω για την γεμάτη προσωπικότητά της με ανθρώπινους συναισθηματισμούς και ακτιβιστικές, προοδευτικές αξίες; Πάλι δεν χρειάζεται!
         
                      Βαγγελιτσα χίλια ΜΠΡΑΒΟ  και όλοι να σε χαιρόμαστε!!!

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Χαρείτε την συνέντευξή στην Κρημνιώτη Πόλυ/ ΑΥΓΗ

       Ο Θεόφιλος αμφισβητήθηκε ως ζωγράφος και την περίοδο της δικτατορίας ασβέστωναν τοιχογραφίες του στο Πήλιο. Έργα της δεύτερης και τρίτης καλλιτεχνικής περιόδου του Γιαννούλη Χαλεπά αμφισβητήθηκαν από ιστορικούς της τέχνης. Όπως καταλαβαίνετε, είναι δύσκολη η υποδοχή και η πρόσληψη της τέχνης. Τόσο δύσκολη, όσο κάθε τι και καθένας που διαφέρει από τον άλλο ή το άλλο, το κοινώς αποδεκτό

      "Η τέχνη αφ' εαυτής της είναι πολιτική πράξη και ως τέτοια εμπεριέχει και το ζήτημα της ξενότητας, εμπεριέχει τον πολίτη του κόσμου, άρα ενώνει τον εαυτό με τον άλλο, γίνεται πρόσημο υποδοχής και όχι απόρριψης" λέει η Ευαγγελία Διαμαντοπούλου και στοιχειοθετεί πλήρως τα λεγόμενά της στο νέο της βιβλίο "Εκτός οικογένειας". Ξεδιπλώνοντας την περιπέτεια της ξενότητας η γνωστή ιστορικός της τέχνης και επίκουρη καθηγήτρια στο ΕΚΠΑ μελετάει πολυπρισματικά την παρουσία του ξένου στην τέχνη και στοιχειοθετεί το πορτραίτο του με τα υλικά που απλόχερα έχει προσφέρει ο ανθρώπινος πολιτισμός από τις πρώτες κιόλας κοινωνίες του αλλά και η ενσυνείδητη θέση ότι "η τέχνη είναι ο καθρέφτης μέσα στον οποίο ο εαυτός συναντά τον άλλο".

* Γιατί θελήσατε τώρα να μιλήσετε για τον "ξένο" στην τέχνη;

Το ασύλληπτο γλυπτό

ΤΖΙΟΒΑΝΙ ΣΤΡΑΝΤΖΑ

Η παρθένος με το πέπλο -Το ασύλληπτο γλυπτό που ακόμη και σήμερα μαγεύει με την τεχνοτροπία του

Εδώ και χιλιετίες, γλύπτες από κάθε γωνιά του πλανήτη, λαξεύουν το μάρμαρο, ένα υλικό που μπορεί να είναι γνωστό για την «απαλότητα» και τη διαύγειά του.

Είναι ιδιαίτερα κατάλληλο για γλυπτά που απαιτούν περίπλοκες λεπτομέρειες. Ένα γλυπτό που απεικονίζει τέλεια και τις δύο αυτές περιπτώσεις είναι «η Παρθένος με το πέπλο», ένα έργο του 19ου αιώνα του Ιταλού γλύπτη Giovanni Strazza.

Λίγα πράγματα είναι γνωστά για τη δημιουργία του ασύλληπτου γλυπτού. Οι ιστορικοί πιστεύουν ότι ο Strazza, ο οποίος ήταν από το Μιλάνο, δημιούργησε το έργο ενώ εργαζόταν στη Ρώμη τη δεκαετία του 1850.

Η Παρθένος απεικονίζει την Παναγία με ένα πέπλο που σκεπάζει απαλά τα ρεαλιστικά χαρακτηριστικά της.Με τα μάτια κλειστά και το κεφάλι της στραμμένο προς τα κάτω, η φιγούρα φαίνεται είτε να προσεύχεται ήρεμα, είτε να είναι θλιμμένη -και τα δύο είναι χαρακτηριστικά των απεικονίσεων της Παναγίας.

Το εντυπωσιακό γλυπτό είναι κατασκευασμένο από μάρμαρο Carrara, υλικό που προέρχεται από την Τοσκάνη και χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον από αρχαίους Ρωμαίους οικοδόμους και Ιταλούς καλλιτέχνες της Αναγέννησης.

Δεν ήταν όμως μόνο αυτός ο καλλιτέχνης που ενδιαφερόταν για το μαρμάρινο πέπλο και τις πτυχές του. Προτομές και γλυπτά γυναικών με πρόσωπα που καλύπτονται από τα βλέμματα, ο Pietro Rossi και ο Raffaelo Monti που απεικονίζουν περαιτέρω αυτή την τάση.

H γυναίκα με το βέλο του Raffaelo Monti/ Wikimedia Commons

Γιατί όμως τα πέπλα ήταν τόσο δημοφιλή ανάμεσα στους Ιταλούς γλύπτες του 19ου αιώνα; Ένας λόγος είναι ότι τους επέτρεπαν να επιδείξουν την τέχνη τους.

Η επίτευξη της ψευδαίσθησης ότι ένα στερεό υλικό όπως το μάρμαρο είναι στην πραγματικότητα ένα κομμάτι ύφασμα που με ένα αεράκι κολλάει απαλά στο πρόσωπο ή το σώμα, απαιτεί πολλές δεξιότητες. Γλυπτά από την ελληνιστική περίοδο της Ελλάδας και την ιταλική αναγέννηση αποτελούν τα πιο γνωστά παραδείγματα αυτού του φαινομένου -και, αναμφισβήτητα,έμπνευση για τον Strazza και τους συγχρόνους του.

Η Νίκη της Σαμοθράκης που αποτέλεσε έμπνευση για τους Ιταλούς γλύπτες/Φωτογραφία: Wikipedia.

«Από αρχαιολογικής απόψεως, «το πέπλο της Παρθένου» προέρχεται από την παράδοση της γλυπτικής στην ελληνιστική εποχή.

ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΤΣΑΡΟΥΧΗ ΘΥΜΑ ΣΕΜΝΟΤΥΦΙΑΣ

Οι αυτοπροσωπογραφίες του Γιάννη Τσαρούχη (1910-1989), είναι έργα αντίστοιχα του  1941 από το μέτωπο της Αλβανίας, του 1966 που έχει γίνει ευρύτερα γνωστός και του 1978 που είναι πλέον πλήρως  καθιερωμένος.  

Μέχρι όμως να καθιερωθεί ο Τσαρούχης πέρασε αρκετά δύσκολα χρόνια αλλά με την τέχνη του αρχίζει να γίνεται γνωστός μετά τον πόλεμο.

Το 1949 ιδρύεται η ομάδα «Αρμός» και συσπειρώνει καλλιτέχνες όπως οι Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας (πρόεδρος), Γιάννης Τσαρούχης και Γιάννης Μόραλης  (αντιπρόεδροι), Λιλή Αρλιώτη (γραμματέας), Νίκος Νικολάου (ταμίας), Νέλλη Ανδρικοπούλου, Καίτη Αντύπα, Μαριλένα Αραβαντινού, Μίνως Αργυράκης, Έλλη Βοΐλα, Ανδρέας Βουρλούμης,  Νίκος Γεωργιάδης, Γεώργιος Γεωργίου, Νίκος Εγγονόπουλος, Μπούμπα (Αγλαΐα) Λυμπεράκη-Μόραλη [δεύτερη σύζυγος του Μόραλη], Μαργαρίτα Λυμπεράκη, Γιώργος Μανουσάκης,  Γιώργος Μαυροΐδης, Ναταλία Μελά Κωνσταντινίδη,  Κλέαρχος Λουκόπουλος,  Μανώλης Νουκάκης,  Κοσμάς Ξενάκης,  Ελένη Σταθοπούλου, Παναγιώτης Τέτσης, Βάσος Φαληρέας.

Στην έκθεση της ομάδας στο Ζάππειο τον Δεκέμβριο 1952 απαιτήθηκε από τον Διευθυντή της Αστυνομίας να αποσυρθεί το έργο του 1948 του Τσαρούχη «Ναύτης καθιστός και γυμνό ξαπλωμένο», ως προσβλητικό για το ελληνικό ναυτικό! 

Ο διευθυντής της Αστυνομίας είχε δεχτεί καταγγελία ανώτατου αξιωματικού του Ναυτικού ότι ο πίνακας “ήτο άσεμνος και προσβλητικός του ήθους και του γοήτρου των ελλήνων ναυτών” και γι΄αυτό συνέστησε στους διοργανωτές να τον αποσύρουν επειδή, όπως υπογράμμισε απειλητικά, “ενδεχομένως να προκαλούσε την οργή θερμοαίμων". 

Ο σπουδαίος βυζαντινολόγος Μανόλης Χατζηδάκης, διευθυντής του Μουσείου Μπενάκη από το 1941 έως το 1973, χαρακτηρίζει, στην κριτική του για την έκθεση στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, το έργο πολύ ωραίο και καταγγέλλει την αφαίρεση του πίνακα.

ΔΙΟΝΙΚΟΣ: Ο ΣΑΜΙΚΑΙΟΣ ΓΛΥΠΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΩΝ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ

   Στο πλαίσιο της ανάρτησης για τα Καλάβρυτα [κλικ ΕΔΩ] βλέποντας με δέος τα πάμπολλα έργα τέχνης που αναφέρονται στο φοβερό και τραγικό  Ολοκαύτωμα του ΄43, μεγάλη εντύπωση μου έκανε ένα γλυπτό που περικλείει τη ψυχική δύναμη των χαροκαμένων γυναικών που μέσα στην οδύνη και τον πόνο τους για το χαμό των πιο αγαπημένων τους προσώπων  βρήκαν τη δύναμη και το κουράγιο όχι μόνο να θάψουν τους δικούς τους αλλά και να στηριχτούν στα πόδια τους για χάρη των   ορφανών παιδιών τους και της ανάγκης της απότισης τιμών στους νεκρούς τους. Υπόψη η ταφή των εκατοντάδων ανδρών κράτησε περί τις 40 ημέρες. Η μεταφορά των νεκρών από τη χούνη  της φρικτής εκτέλεσης με μια παλιοκουβέρτα ή λιόπανο, η διάνοιξη των τάφων  και η ταφή αποτέλεσε ένα φρικτό έργο των ίδιων των χαροκαμένων γυναικών μέσα στα χιόνια και στις καταιγίδες. Αυτές οι τραγικές στιγμές απεικονίζονται σε αυτό το γλυπτό...   

   Με έκπληξη που μετά έγινε θαυμασμός μαζί με χαρά ενημερώθηκα τελευταία ότι ο καλλιτέχνης-γλύπτης  αυτού του καταπληκτικού έργου είναι ο φίλος και πατριώτης Νίκος Δημόπουλος(ΔΙΟΝΙΚΟΣ) από το Σαμικό που είναι καθηγητής στο Γυμνάσιο Ζαχάρως.

    Αξίζει να γράψουμε λίγα λόγια που μας ανέφερε ο ίδιος ο Νίκος. Ο τίτλος του γλυπτού είναι "ΟΧΙ ΠΙΑ ΠΟΛΕΜΟΙ" και η κατασκευή του κράτησε (1) περί τους 18 μήνες.  Ήταν παραγγελία αυτών των δύο παιδιών που στέκουν δίπλα στο νεκρό  πατέρα τους και τώρα ζουν κάπου στην Αμερική. 

ΔΙΟΝΙΚΕ χίλια μπράβο!!!

(1) Σίγουρα η όλη κατασκευή είναι ένα πολύπλοκο πράγμα και περιλαμβάνει διάφορα στάδια, όπως: κατασκευή και στήσιμο του σκελετού, της λεγόμενης αρματούρας, ακολουθεί το κτίσιμο του πηλού και ακολουθούν μια σειρά  καλούπια, γύψινο, λαστιχένιο, κερένιο. Μετά  περιχύνεται ο ορείχαλκος ή μπρούντζος και με την βοήθεια της υψηλής θερμοκρασίας σε φούρνο εξαϋλώνεται το κερί και  η τελική διαμόρφωση του γλυπτού (πελέκημα-χάιδεμα και τελικό ειδικό βάψιμο)

Είναι καταπληκτικό να δείτε την όλη διαδικασία  https://vimeo.com/126740528  

Η πολιτική ταυτότητα της Φρίντα Κάλο

Κατερίνα Παπακυριακοπούλου

«Γεννήθηκα μέσα στη φωτιά, πρωτοείδα τον κόσμο μέσα στη θέρμη του ξεσηκωμού. Γεννήθηκα μαζί με μια επανάσταση, είμαι χωρίς αμφιβολία παιδί αυτής της επανάστασης και ενός γέρου θεού που λάτρευαν οι πρόγονοί μου. Γεννήθηκα το 1910. Ήταν καλοκαίρι».

Η  Φρίντα Κάλο είχε διαλέξει την 7^η Ιουλίου του 1910 ως ημερομηνία της γέννησής της, πιθανότατα επειδή τότε ξέσπασε η Μεξικανική Επανάσταση. Στην πραγματικότητα η ζωγράφος γεννήθηκε τρία χρόνια νωρίτερα, στις 6 Ιουλίου του 1907.

Έζησε μια δύσκολη και ασυμβίβαστη ζωή ως άτομο με έντονη πολιτική συνείδηση, ως ζωγράφος που σημάδεψε το χώρο της και ως γυναίκα που κράτησε μια προκλητική στάση στην ερωτική της ζωή. Βίωσε τον πόνο, σωματικό και ψυχικό, σε απόλυτο βαθμό. Παρόλα αυτά η ίδια κατάφερε να αντλήσει δύναμη από τον πόνο αυτό και να τον διοχετεύσει στην τέχνη της σε μια προσπάθεια κάθαρσης και επαναπροσδιορισμού. Ζωγράφισε 143 πίνακες, από τους οποίους οι 55 αποτελούν αυτοπροσωπογραφίες της.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ