Ντελακρουά, «Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου»

 

   Με το μπάσιμο στο  Ξενοκράτειο Αρχαιολογικό Μουσείο και το ανέβασμα δυο σκαλιών  θαμπωθήκαμε από τον πίνακα του Ντελακρουά, «Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου» που μάλιστα είναι ο αυθεντικός. 
   Θωρώντας την πανώρια και αγέρωχη κόρη, μου ήρθε  τον νου ο στίχος του Διονυσίου Σολωμού για το Μεσολόγγι: «τα μάτια μου δεν είδαν τόπον ενδοξότερον από τούτο αλωνάκι»  (Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι»).
   Βεβαίως η θέαση και η αντίληψη είναι διαφορετική στον καθένα και όποια λεπτομέρεια στον όποιο πίνακα έγινε εν βαθεία συνειδήσει του ζωγράφου και κάτι συμβολίζει.
    Με όλο το δικαίωμα που μου δίνει η ελευθερία της γνώμης, βεβαίως με τον απόλυτο σεβασμό στους σχετικούς ειδικούς επιστήμονες [κρητικούς και ιστορικούς της Τέχνης], θα εκφράσω μερικές δικές μου σκέψεις για αυτόν τον μεγαλειώδη πίνακα και τόσο επιδραστικό σε όλο τον κόσμο!!
   Υπόψη αυτά τα χρόνια επικρατεί στην τέχνη ο Ρομαντισμός [στη ζωγραφική ζωντάνια, λάμψη, αίσθημα, συγκίνηση, επαναστατικό παλμό] με κύριες ..ιδιότητες τον συμβολισμό και την  αλληγορία. 
    α] Η γυμνόστηθη κόρη
      - συμβολίζει την αγνότητα, την αθωότητα  πράγμα που αποδέχονται και αρκετοί              κρητικοί της τέχνης  και
       -  παραπέμπει στην κλασική αρχαιότητα και στις αρχαιοελληνικές μορφές και 
       - κάνει τη μορφή πιο «διαχρονική» και συμβολική παρά καθημερινή γυναίκα.
   Άλλη άποψη είναι ότι τα στήθη είναι η πρώτη τροφοδότρια πηγή της ίδιας της ζωής και άλλη ότι επιδεικνύει αλληγορικά την άλλη μας πλευρά την ανατολική.

   ΤΟ ΑΚΡΟΝ ΑΩΤΟΝ ΤΗΣ ΠΡΟΣΒΟΛΗΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΑΡΚΕΤΟΙ ....ΕΙΔΗΜΟΝΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΝ ΌΤΙ ΤΑ ΓΥΜΝΑ  ΣΤΗΘΗ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΕΙΟΝ ΤΡΩΤΟ

                                                                                               ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ

[https://www.liberal.gr/politismos/sto-mesologgi-aythentikos-pinakas-toy-ntelakroya-gia-ta-200-hronia-apo-tin-exodo] 

β] το σακούλι του Αιγύπτιου- Αγαρηνού
      Συμβολίζει ή υπαινίσσεται την λεηλασία, βαρβαρότητα, λαφυραγώγηση.
γ] το αριστερό πόδι  
      Οι περισσότεροι υποστηρίζουν ότι είναι λυγισμένο πάνω στα ερείπια της πόλης, και φαίνονται οι πτυχές της φορεσιάς.
Εμένα μου φαίνεται ότι είναι ακρωτηριασμένο, πράγμα που και άλλοι συμφωνούν
δ] το κομμένο χέρι δεξιά και κάτω
Τα υφάσματα στο χέρι είναι σίγουρα , όπως όλοι δέχονται είναι ευρωπαϊκά και η γνώμη μου είναι ότι συμβολίζει τους νεκρούς φιλέλληνες. Να τονίσω ότι αυτή τη εξήγηση δεν την συνάντησα πουθενά.

ΒΑΓΓΕΛΙΩ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Χρόνης Μπότσογλου η τέχνη ανάμεσα στον έρωτα και στον θάνατο

 Και σήμερα πρωτεύουσα θέση στη "λειτουργία" μας κατέχει η Βαγγελιώ Διαμαντοπούλου, η δική μας Βαγγελίτσα ως 13ο Ευαγγέλιο. Κι αυτό επαξίως και αφεύτως λόγω της ροϊκότητας και ανακύκλησης περί Τέχνης  που συνεχώς ανακλίνει. Τελευταίως με το περίτεχνο και καινοφανές βιβλίο «Χρόνης Μπότσογλου η τέχνη ανάμεσα στον έρωτα και στον θάνατο». Επί τούτω την Παρασκευή έγινε η παρουσίαση στο συμπαθέστατο βιβλιοπωλείο Κομπραί στα φιλότεχνα Εξάρχεια.

Για το ύψος της αξίας και της ποιότητας του βιβλίου καταθέτω δύο μικρά "ειδώλια" της γραφής από την αρχή και το τέλος της ενότητας "Ερωτικά" και μερικές εξαίσιες εικόνες-πίνακες, προς τέρψη και θαυμασμό. Απολαύστε τα!!!

«...μάχη είναι η αγάπη, όταν δυο φιλιούνται 

αλλάζει ο κόσμος, παίρνουν σάρκα οι πόθοι,

 η σκέψη παίρνει σάρκα και στου σκλάβου

 τους ώμους βγαίνουνε φτερά, αληθεύει ο κόσμος..»

            Οκτάβιο Πας, Ηλιόπετρα  

....Το γυμνό σώμα και η γυμνότητα, ο έρωτας και το ερωτισμός, ερωτική επιθυμία και αστική ηδονή, η τέχνη του έρωτα πορνογραφία, αλλά και και η η μοναξιά και ο θάνατος, είναι τα δίπολα ζητήματα με τα οποία διαλέγονται τα Ερωτικά του Χρόνη Μπότσογλου. Πρόκειται για ζητήματα που με την σειρά τους ανασύρουν την σχέση της φαντασίωσης με την απτική όραση, της μνήμης με την παροντικότητα,

 

της συναισθησίας με την αίσθηση, της διττότητας με την μοναχικότητα της ύπαρξης στην ερωτική πράξη και, εν τέλει, την άρρηκτη σχέση του σώματος με την ψυχή. Για την διπλή φύση του έρωτα μιλάει ο Οκτάβιο Πας, στο βιβλίο του Διπλή φλόγα, έρωτας και ερωτισμός, και ορίζει τον έρωτα ως συνάντηση της ορμέμφυτης επιθυμίας με την σωματική ηδονή: «Χωρίς ψυχή δεν υπάρχει έρωτας. Αλλά δεν υπάρχει έρωτας χωρίς σώμα. Μέσα από το κορμί, ο έρωτας γίνεται ερωτισμός και επικοινωνεί με τις ευρύτερες και τις πιο μυστικές δυνάμεις της ζωής. Έρωτας και ερωτισμός επανέρχονται πάντα στην πρωταρχική πηγή, στον Πάνα και στην κραυγή του που σείει τα δάση».

 Το βασικό ερώτημα που θέτουν όλα αυτά τα ζητήματα, όπως και στην περίπτωση της Νέκυιας, αφορά στις δυνατότητες που έχει η τέχνη, η οποία βασίζεται σε υλικά μέσα, να αποτυπώσει τον έρωτα στην σωματική αλλά και στην ψυχική του διάσταση. Να αποδώσει, δηλαδή, όλη αυτή την διαδικασία που ξεκινά από την αρχέγονη επιθυμία του ανθρώπου να σμίξει με το άλλο σώμα, να μοιραστεί μαζί του την ηδονή έως και τα όρια του πόνου, να κατακτήσει το απόλυτο αυτεξούσιο της ζωής σε μια στιγμή και αμέσως μετά να επανέλθει στην ατέρμονη μοναξιά και την συνείδητοποίηση της θνητότητας. ...

....Σημαντική είναι η άποψη του John Berger για τις έννοιες των λέξεων γδυτός (naked) και γυμνός (nude). Ο Άγγλος τεχνοκρίτης επισημαίνει ότι το γδυτό σώμα αντιμετωπίζεται ως αντικείμενο χρήσης, ενώ το γυμνό εκτίθεται στην θέαση, καθώς η γυμνότητα είναι μία μορφή ενδυμασίας. Αντίστοιχα, ο Kenneth Clark, στο βιβλίο του The Nude, A study in Ideal Form, εξετάζει τους όρους γυμνός και γδυτός και επισημαίνει ότι το γδυτό είναι ένα ανυπεράσπιστο σώμα, ενώ το γυμνό εκπέμπει σιγουριά και αυτοπεποίθηση. 

    [1000 συγνώμες για το "έγκλημα που κάνω μετά

 από τέτοια διαβάσματα, εκφράζοντας την ταπεινή

 μου γνώμη ότι γυμνός: το επιλέγει ο ίδιος
και γδυτός: τον αναγκάζουν]

ΣΤΑΘΗΣ ΠΑΝΟΥ [ Ζωγραφίζοντας το ταξίδι στον άχρονο χρόνο] [1]

       Η ζωγραφική του Στάθη Πάνου συνιστά αδιάλειπτο διάλογο με την λευκή επιφάνεια, μία συνεχή διαδρομή αναζήτησης μορφών και αισθητικών ποιοτήτων. Η φόρμα, ο εικαστικός χώρος, η σύνθεση και, κυρίως, η δυναμική του χρώματος, είναι τα βασικά ζητήματα που καθορίζουν την καλλιτεχνική του δημιουργία, «ποιείνω. 

     Η κρυφή γεωμετρία των έργων του αποκαλύπτει δίπολα, όπως η καμπυλότητα και η ευθυγράμμιση, η στατικότητα και η κίνηση, ο δισδιάστατος ή τρισδιάστατος χώρος. Οι τολμηροί συνδυασμοί των ψυχρών και των θερμών χρωμάτων, ο χρυσός βυζαντινός κάμπος και οι επιφάνειες με όψη οξειδωμένου χρυσού, αλλά και η χρωματική αφαίρεση, στην σχέση της με την φωτοσκίαση και την ροϊκότητα, κατέχουν έναν λειτουργικό ρόλο στην διαμόρφωση των συνθέσεών του.

     Στους πίνακές του η ανθρώπινη μορφή απεικονίζεται σε πρώτο πλάνο, στατική, σε δράση, σε περιδίνηση ή σε πτώση. Εγγράφεται σε διαφορετικό, κάθε φορά, χώρο. Αυτός είναι πότε το φυσικό ή μεταφυσικό και απόκοσμο τοπίο, πότε η αρχιτεκτονική ή η τεχνολογική κατασκευή, πότε το χρωματικό βάθος. Οι αφηγηματικές σκηνές μας μεταφέρουν σε περιβάλλοντα ρεαλιστικά και οικεία και συγχρόνως ανοίκεια και μη ερμηνεύσιμα, Παράλληλα, μαρτυρούν μία βαθιά γνώση της ιστορίας της τέχνης και την διαλεκτική σχέση του καλλιτέχνη με έργα-σταθμούς του παρελθόντος Επαναφέρουν στην μνήμη μας τελετουργικές σκηνές τοιχογραφιών της Πομπηίας. αναγεννησιακές μυθολογικές απεικονίσεις, στη φαντάσματα του Γκόγια, στις μελαγχολικές γυναίκες των Προραφαηλιτών, στον επέκεινα κόσμο του Μπλέικ, στα πορτρέτα τοπία του Ανρί Ρουσώ, στα σώματα-σάρκες του Μπέικον, 

     Ωστόσο, τα έργα του Στάθη Πάνου,[2] με μέτρο πάντα το ανθρώπινο δράμα, προβάλλουν μία μετα-ζωγραφική σκηνοθεσία: οι χρωματικές του προσλαμβάνουσες, από την λεγόμενη μεγάλη ζωγραφική του παρελθόντος, μετουσιώνονται σε πρωτότυπες χρωματικές συνθέσεις, το ανθρώπινο σώμα μεταλλάσσεται σε μία μετα-ανθρώπινη φιγούρα και ο εικαστικός του χώρος συναντά τις μετα-μηχανές της σύγχρονης τεχνολογίας. Μέσω αυτής της ζωγραφικής «συμπύκνωσης» - σύμφωνα με τον φροϋδικό όρο, και με τίτλους ρεαλιστικά παραπλανητικούς, ο Πάνου δημιουργεί ένα ζωγραφικό κολλάζ και μας ταξιδεύει στην αχρονία του χρόνου.

Ευαγγελία Διαμαντοπούλου

Αναπληρώτρια Καθηγήτρια

Τμήμα Επικοινωνίας και 

ΜΜΕ. ΕΚΠΑ

[1] Είναι αφιερωμενο στους Αγαπητούς Φίλους

 &  Αδελφούς, Αρετή και Δμητράκη Πάνου, που είναι οι γονείς του Στάθη 

[2] κλικ ΕΔΩ

Δέκα μεγάλα μυστήρια κρυμμένα πίσω από διάσημους ζωγραφικούς πίνακες: Δείχνει ο Μυστικός Δείπνος το τέλος του κόσμου;

 

[Ρυθμίστε τους υπότιτλους να είναι στα Ελληνικά]

"Ένας Κόσμος σε Αναταραχή"

  ΡΗΓΑΣ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ

"Ένας Κόσμος σε Αναταραχή", ένας πίνακας που είχα φτιάξει σε μια άλλη περίοδο αναταραχής . Σήμερα είναι ακόμα χειρότερα τα πράγματα και από ότι φαίνεται θα αργήσουμε πολύ να ξεφύγουμε (μου αρέσει η αισιοδοξία μου!) από τρομακτικές καταστάσεις που δημιουργεί ο ίδιος ο άνθρωπος για τον άνθρωπο!

(Ελαιογραφία σε μουσαμά 70Χ100 εκ.)

Κ Α Τ Α Π Λ Η Κ Τ Ι Κ Α!!!

 Α]

κλικ ΕΔΩ

Β]

κλικ ΕΔΩ

Ο ...ΜΥΘΟΛΟΓΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΤΗΣ ΠΕΛΛΗΝΗΣ

 Για τον περιθωριακό ζωγράφο της Πελλήνης (ο πεζόδρομος που διαμένω], τον Μήτσο Τόγια  έχουμε αναφερθεί πολύ παλιά κλικ ΕΔΩ

    Ο Μήτσος λοιπόν από τη Λειβαδιά, μένει απέναντι από μένα σε μια πολυκατικία, κτισμένη σε εκείνες τις εποχές που η αισθητική και η ομορφιά πήγαιναν αντάμα και το από πίσω και καταϊδρωμένο το κέρδος, στον ημιώροφο και από κάτω μέχρι το 2000 είχε και μαγαζί με 

 "αντίκες" έπιπλα. Τέτοια πήρα κι εγώ που ήρθα τότε εδώ στην Πελλήνη. Τώρα το μαγαζί έγινε "Καφέ" από δυο κοπελιές, το 3ο στο μικρό δρομάκι μας που έχει δεν έχει μήκος τα 80 μέτρα.  Τι να κάνουν τα παιδιά με την ανεργία που υπάρχει οι επιλογές είναι ελάχιστες. [1] 

Λοιπόν μια μέρα ανάβηκα στο σπίτι-ατελιέ του φίλου μου, του Μητσάρα και σας τον παρουσιάζω μάγκα και ....νταή.  

[1] Η περιοχή από την Ομόνοια μέχρι την Κολιάτσου κι ακόμα παραπέρα, και φθσικά η Κυψέλη είναι γεμάτη με τέτοια  "ΚΑΦΕ" αλλά κυρίως με διάφορα μαγαζάκια,  Μπακαλικάκια -μικρά εστιατόρια -κουρεία  κτ.λ. από Πακιστανούς, Ινδούς, Αφρικανούς και λοιπούς μετανάστες. Οι  Μπαγλαντιανοί   μονοπωλούν το επάγγελμα των καθαριστών πολυκατοικιών αλλά και των ...ανακυκλωτών με τα καρότσια τους. Οι Αφγανοί ακόμα είναι  είναι ....γκετοποιημένοι..

ΕΝΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΙΚΑΣΟ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ ΤΟ "ΟΝΕΙΡΟ"

 

 Η ιστορία πίσω από τον πίνακα: Το Όνειρο (Le Rêve) του Πάμπλο Πικάσο

Ο Πάμπλο Πικάσο, ο ζωγράφος που λάτρεψε τις γυναίκες, έχοντας ταυτόχρονα μια σχιζοφρενική συμπεριφορά απέναντί τους, δημιούργησε ένα έργο σύμβολο της ερωτικής λαγνείας, τον πίνακα “Το Όνειρο” (The Dream).

ΚΛΙΚ ΕΔΩ

----------------------------------------

Και η απάντηση από την Αννα Διπλαράκη [1] 

στο προχθεσινό μας σχόλιο στην ανάρτηση 

Έρωτας ή τίποτα

"Τον επέλεξα για το γραπτό του «ερωτικός άνθρωπος» γιατί έχει σχέση με τον ερώτα για το αντικείμενο του πόθου του ερωτικού ανθρώπου. Στον πίνακα ,η κοπέλα σκέφτεται τον φαλλό του Πικάσο βέβαια ,και δημιουργεί ηδονή στον εαυτό της και ευχαρίστηση γενικότερα , αλλά κάθε ερωτικός άνθρωπος ,έτσι σκέφτεται το αντικείμενο του πόθου του: την δουλειά του, το χόμπυ του ,το θέμα που τον απασχολεί τέλος πάντων. Έτσι είναι όλοι οι δημιουργοί ,τόσο της τεχνολογίας ,όσο και των λεγόμενων καλών τεχνών.

Ερωτας είναι ο ενθουσιασμός με τον οποίο καταπιανόμαστε για κάτι /κάποιον. Η επιμονή και η υπομονή για τις δυσκολίες ,το ψάξιμο ,είναι οι αρετές που οδηγούν σε θετικά αποτελέσματα. Τότε δενόμαστε και αγαπάμε.

Ανεξάρτητα από τον πίνακα ,για τις ερωτικές σχέσεις των ανθρώπων ,συμφωνώ με ότι λες. Χρειάζεται το δούνε και λαβείν .Πιστεύω ότι ο αντλούμε ευχαρίστηση και δύναμη από τον έρωτα. Κυρίως όμως πρέπει να αγαπάμε τον εαυτό μας και να τον εντάσσομε στο ΟΛΟ. Αγαπάμε φυσικά όλο τον κόσμο. Γιατι τι να δώσεις και τι να πάρεις εκ του μη έχοντος???

Το σεξ σκέτο δεν βοηθάει .Μάλλον καταστρέφει. Ο Έρωτας σε κινητοποιεί αλλά δεν είναι μόνιμος. Είναι σαν το κύμα. Είναι στο χέρι μας να εξισορροπήσουμε τον Ερωτα με την λογική ,όπως κάνουμε και με τα άλλα συναισθήματα. Έτσι αντέχουμε στον χρόνο.

Το Φθινόπωρο προσφέρεται για περισυλλογή και ψάξιμο "

[1] Η Άννα είναι καθηγήτρια (το καλοκαίρι βγήκε σε σύνταξη) και συνάμα Ζωγράφος. Είναι Κυψελιώτισσα αλλά τώρα μένει στη Ζαχάρω, καθότι είναι πεθερά του Γιάννη Κούκιου. Πιστεύουμε ότι εκτός από τον δίπλα, προσεχώς θα φιλοξενίσουμε κι άλλος πίνακες. 

Δράττομαι δε της ευκαιρίας   να παροτρύνω τη δημοτική αρχή να διοργανώνει εκθέσεις, τέτοιων ατόμων της  τέχνης και του Πολιτισμού !

[Βεβαίως, βεβαίως εάν το επιτρέψει το Π.Δ.]

Οι Τρεις Ηλικίες της Γυναίκας

            

Οι Τρεις Ηλικίες της Γυναίκας είναι ελαιογραφία του Γκούσταφ Κλιμτ,

 που ολοκληρώθηκε στην Αυστρία το 1905.

     Ο πίνακας παρουσιάζει τρεις γυναίκες σε διαφορετικές φάσεις ηλικίας, συμβολίζοντας τον κύκλο της ζωής. Οι τρεις γυναίκες είναι στο κέντρο του καμβά, και είναι το κεντρικό κομμάτι του έργου. Το φόντο έχει έλλειψη βάθους, πράγμα που το κάνει να φαίνεται αρκετά δισδιάστατο. Τα χρώματα είναι ουδέτερα και δημιουργούν ένα ξεκούραστο εφέ.^[1] Είναι φανερή τον Κλιμτ η κοινή χρήση χρωματιστών μοτίβων στα έργα του. Επίσης, υπάρχουν δύο κατακόρυφες αύρες μέσα στις οποίες βρίσκονται οι γυναίκες. Οι δύο νεότερες βρίσκονται σε μία μπλε αύρα που έχει ρευστά μοτίβα ψυχρών χρωμάτων. Η γηραιή γυναίκα βρίσκεται σε μία αύρα μόνη της, η οποία είναι γεμάτη με ένα λιγότερο ρευστό μοτίβο, με περισσότερους ευδιάκριτους διαχωρισμούς. Τα χρώματα αυτής της αύρας είναι θερμά και γήινα, σε αντίθεση με τους ψυχρότερους τόνους της προηγούμενης αύρας. Η γυναίκα και οι αύρες αλληλεπικαλύπτονται ελαφρά. Το πόδι της νεότερης γυναίκας πηγαίνει πίσω από την αριστερή αύρα, ενώ το κεφάλι της γηραιότερης έρχεται μπροστά από τη δεξιά αύρα.

Η νεαρότερη φιγούρα, ένα παιδί, συνδέεται με τη νεαρή γυναίκα, η οποία είναι η μητέρα της. Είναι τα μόνα δύο άτομα του πίνακα που αγγίζονται, ενώ επίσης έχουν ένα αραχνοΰφαντο μπλε ύφασμα να καλύπτει τα πόδια τους. Και οι δύο γυναίκες έχουν κλειστά τα μάτια τους. Η νεαρή γυναίκα έχει λουλούδια γύρω από το κεφάλι της, τα οποία συμβολίζουν την ομορφιά και την άνοιξη.^[2] Τα μαλλιά της είναι ανοιχτόχρωμα και πλούσια, σε αντίθεση με αυτή της γηραιότερης γυναίκας, η οποία διαχωρίζεται από τις άλλες δύο. Έχει το κεφάλι της στραμμένο αλλού και σκυφτό. Οι επιδράσεις του γήρατος είναι προφανείς μέσω του χαλαρού δέρματος, της πρησμένης κοιλιάς και των εμφανών φλεβών. Επίσης, διαφέρει από τη νεαρή γυναίκα και το παιδί στο ότι και τα δύο δικά της πόδια είναι τα μόνα που φαίνονται. Αυτό συμβαίνει ώστε ο παρατηρητής να μπορεί να δει την ασχήμια της ηλικίας της σε όλο το σύνολό της.^{[3                                                                                                            ]ΒΙΚΙΠΑΙΔΙΑ}

ΘΕΟΦΙΛΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ!!!

Δημήτρης Νανούρης ΕΦΣΥΝ

Mακάριοι οι κατσαπλιάδες. Οι πτωχοί στην τσέπη, αλλά ζάμπλουτοι σε αισθήματα και αισθήσεις. Σαν σήμερα το 1961 φιλοξενείται στο Μουσείο του Λούβρου αναδρομική έκθεση με έργα του Μυτιληνιού αυτοδίδακτου λαϊκού ζωγράφου Θεόφιλου Χατζημιχαήλ Κεφαλά ή Κεφάλα. Οι Κατσαντώνηδες, οι Κολοκοτρωναίοι και οι Ανδρούτσοι τρώνε λάχανο τους Λουδοβίκους με την αλαζονική τους αυλή και μάλιστα εκτός έδρας. Η εκδίκηση της γυφτιάς σε όλο της το μεγαλείο. Ο μπερντές του Καραγκιόζη κατακτά διά παντός τις διεθνείς σκηνές και τα Παρίσια.

Θεόφιλος ο Μέγας

  Από τη φίλη μας Άννα-Βέρα,

 την Καρδιτσιώτισσα   

       O Θεόφιλος Χατζημιχαήλ, που ζωγράφιζε για ένα κομμάτι ψωμί, είναι ο μόνος καλλιτέχνης του οποίου ολόκληρο το έργο έχει κηρυχθεί εθνική πολιτιστική κληρονομιά.

Φορούσε πάντα φουστανέλα κι ας μην ήταν η φορεσιά της ιδιαίτερης πατρίδας του, μια κάπα χειμώνα- καλοκαίρι και στα πόδια τσαρούχια, που από τις πολλές σόλες ήταν ασήκωτα. Στο χέρι βαστούσε μπαστούνι και σε έναν τορβά που κρεμόταν στον ώμο του έμπηγε ένα ξύλο με μια σημαία βυζαντινή, με τον αετό. Την παράξενη εμφάνιση συμπλήρωναν μακριά μαλλιά δεμένα κότσο με ένα κορδόνι, μεγάλα νύχια αλλά και μια ήρεμη, απόκοσμη έκφραση. Ετσι περιγράφουν τον Θεόφιλο όσοι τον γνώρισαν. 

Εναν πράο άνθρωπο που δεν έπινε, δεν κάπνιζε, απέφευγε τον κόσμο και δεν πήγαινε ποτέ σε καφενείο ή σε διασκεδάσεις αλλά ούτε και στην εκκλησία, παρ΄ ότι ζωγράφιζε εικόνες αγίων.'Ολα αυτά δημιουργούσαν εύκολο στόχο αποδοκιμασιών, χλευασμού και σκληρότητας.

Το σπίτι που έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ήταν πολύ μικρό, παλιό και πολύ φτωχικό. Είχε δύο μικρά δωμάτια με τοίχους μέσα κι έξω χτισμένους με λάσπη. Δεν είχε τουαλέτα, ούτε ηλεκτρικό φως ούτε νερό.

Ο Τσαρούχης πιστεύει ότι: «Και τίποτε να μην ξέραμε για τις φάρσες και τα χωρατά που έκαναν εις βάρος του οι χωριάτες στη Θεσσαλία, θα τα μαντεύαμε από την ειδική εκείνη απάθεια ορισμένων έργων του, τυπική περίπτωση υπερευαίσθητων καλλιτεχνών όταν κάτι τους εμποδίζει να πουν όλη τους την αλήθεια» Από τις εξαιρέσεις σίγουρα είναι οι τοιχογραφίες στο σπίτι του προστάτη του Γιάννη Κοντού.

Ο Θεόφιλος είναι από τη μεριά των σοφών και των τρελών, παρέα με τον Σολωμό, τον παγωμένο θερμότατο Κάλβο, τον Παπαδιαμάντη, τον αναρχικό και άκρως πειθαρχημένο Καβάφη, και όλους αυτούς τους φυσικά επαναστατημένους Ελληνες, μα εξίσου φυσικά συντηρητικούς, τους Έλληνες των οποίων η ευλογημένη μεγαλομανία έσπασε τα κλουβιά του διδασκαλισμού.

Αυτά γράφει ο Γιάννης Τσαρούχης το 1967.

"Ζωγράφος αυτόχθων του ελληνικού τοπίου και του ελληνικού ήθους,που κουβαλάει τη μνήμη των πολέμων με τους Τούρκους.Τύπος αυθεντικός μιας Ελλάδας τρυφερής απαλλαγμένης από κάθε επιτήδευση, της παλιάς 

εκείνης Ελλάδας που, έξω από τις πόλεις του εμπορίου και της βιομηχανίας, είναι ακόμα και σήμερα πανταχού παρούσα.Το τοπίο, ξανθό και απολλώνιο, βουτηγμένοστη μαγεία του φωτός. Ζωγράφος αληθινός"

Ch. Le Corbusier

Στο σπίτι του Δρουσάκη στη Σμύρνη ζωγράφισε θέματα από την ελληνική ιστορία και τον κατηγόρησαν στους Τούρκους.Το αφεντικό ισχυρίστηκε πως είναι τρελός και παράξενος και να μην του δίνουν σημασία.Τότε ο Τούρκος αξιωματούχος μονολόγησε: "Αν τούτος είναι τρελός, ντροπή σε μας τους γνωστικούς".

O Θεόφιλος Χατζημιχαήλ, που ζωγράφιζε για ένα κομμάτι ψωμί, είναι ο μόνος καλλιτέχνης του οποίου ολόκληρο το έργο έχει κηρυχθεί εθνική πολιτιστική κληρονομιά.

Φορούσε πάντα φουστανέλα κι ας μην ήταν η φορεσιά της ιδιαίτερης πατρίδας του, μια κάπα χειμώνα- καλοκαίρι και στα πόδια τσαρούχια, που από τις πολλές σόλες ήταν ασήκωτα. Στο χέρι βαστούσε μπαστούνι και σε έναν τορβά που κρεμόταν στον ώμο του έμπηγε ένα ξύλο με μια σημαία βυζαντινή, με τον αετό. Την παράξενη εμφάνιση συμπλήρωναν μακριά μαλλιά δεμένα κότσο με ένα κορδόνι, μεγάλα νύχια αλλά και μια ήρεμη, απόκοσμη έκφραση. Ετσι περιγράφουν τον Θεόφιλο όσοι τον γνώρισαν. 

Εναν πράο άνθρωπο που δεν έπινε, δεν κάπνιζε, απέφευγε τον κόσμο και δεν πήγαινε ποτέ σε καφενείο ή σε διασκεδάσεις αλλά ούτε και στην εκκλησία, παρ΄ ότι ζωγράφιζε εικόνες αγίων.'Ολα αυτά δημιουργούσαν εύκολο στόχο αποδοκιμασιών, χλευασμού και σκληρότητας.

Το σπίτι που έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ήταν πολύ μικρό, παλιό και πολύ φτωχικό. Είχε δύο μικρά δωμάτια με τοίχους μέσα κι έξω χτισμένους με λάσπη. Δεν είχε τουαλέτα, ούτε ηλεκτρικό φως ούτε νερό.

Ο Τσαρούχης πιστεύει ότι: «Και τίποτε να μην ξέραμε για τις φάρσες και τα χωρατά που έκαναν εις βάρος του οι χωριάτες στη Θεσσαλία, θα τα μαντεύαμε από την ειδική εκείνη απάθεια ορισμένων έργων του, τυπική περίπτωση υπερευαίσθητων καλλιτεχνών όταν κάτι τους εμποδίζει να πουν όλη τους την αλήθεια» Από τις εξαιρέσεις σίγουρα είναι οι τοιχογραφίες στο σπίτι του προστάτη του Γιάννη Κοντού.

Ο Θεόφιλος είναι από τη μεριά των σοφών και των τρελών, παρέα με τον Σολωμό, τον παγωμένο θερμότατο Κάλβο, τον Παπαδιαμάντη, τον αναρχικό και άκρως πειθαρχημένο Καβάφη, και όλους αυτούς τους φυσικά επαναστατημένους Ελληνες, μα εξίσου φυσικά συντηρητικούς, τους Έλληνες των οποίων η ευλογημένη μεγαλομανία έσπασε τα κλουβιά του διδασκαλισμού.

Αυτά γράφει ο Γιάννης Τσαρούχης το 1967.

"Ζωγράφος αυτόχθων του ελληνικού τοπίου και του ελληνικού ήθους,που κουβαλάει τη μνήμη των πολέμων με τους Τούρκους.Τύπος αυθεντικός μιας Ελλάδας τρυφερής απαλλαγμένης από κάθε επιτήδευση, της παλιάς 

εκείνης Ελλάδας που, έξω από τις πόλεις του εμπορίου και της βιομηχανίας, είναι ακόμα και σήμερα πανταχού παρούσα.Το τοπίο, ξανθό και απολλώνιο, βουτηγμένοστη μαγεία του φωτός. Ζωγράφος αληθινός"

Ch. Le Corbusier

Στο σπίτι του Δρουσάκη στη Σμύρνη ζωγράφισε θέματα από την ελληνική ιστορία και τον κατηγόρησαν στους Τούρκους.Το αφεντικό ισχυρίστηκε πως είναι τρελός και παράξενος και να μην του δίνουν σημασία.Τότε ο Τούρκος αξιωματούχος μονολόγησε: "Αν τούτος είναι τρελός, ντροπή σε μας τους γνωστικούς". 

-

Παρεμβάλλονται εικόνες από την ταινία "Θεόφιλος" (1987), του Λάκη Παπαστάθη

ΠΗΓΗ: Συλλαβίζοντας Στάλα Στάλα το Χτες

Μεγαλείο:Γιάννης Τσαρούχης

από τη λίτσα

Γιάννης Τσαρούχης (1910-1989)

 Ο Γιάννης Τσαρούχης, εκτός από ζωγράφος, υπήρξε σκηνοθέτης, σκηνογράφος, ενδυματολόγος, συγγραφέας και μεταφραστής αρχαίων τραγωδιών. Το χιούμορ και η ευρυμάθειά του φαίνονται στις αποφθεγματικές του φράσεις και στις διηγήσεις του.

 Μόνο με παραμύθια κατακτώνται οι άνθρωποι.

Γ. ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ “ΩΣ ΣΤΡΟΥΘΙΟΝ ΜΟΝΑΖΟΝ ΕΠΙ ΔΩΜΑΤΟΣ”

Ο Έλληνας έχασε ένα μεγάλο κίνητρο που είχε στη ζωή του. Την πείνα. Τώρα τρώει και όλοι έχουν κοιλιά και στομάχι. Λοιπόν δεν μπορεί να έχουν τη δραστηριότητα που είχανε ως πεινασμένοι. Ό,τι μεγάλο έκανε η Ελλάς -είτε από φιλοσόφους είτε από απλούς ανθρώπους- το έκανε από την πείνα. Ο Έλληνας φαγωμένος γίνεται ένα αποκτηνωμένο ζώο. Η πείνα πρέπει να γίνει σήμερα δίαιτα.

Γ. ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ “ΛΙΘΟΝ ΟΝ ΑΠΕΔΟΚΙΜΑΣΑΝ ΟΙ ΟΙΚΟΔΟΜΟΥΝΤΕΣ” Εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ

Ελευθερία είναι να κάνεις αυτό που θεωρείται κακό και μη επιτρεπόμενο και οι άνθρωποι να το παραδέχονται.

Γ. ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ “ΛΙΘΟΝ ΟΝ ΑΠΕΔΟΚΙΜΑΣΑΝ ΟΙ ΟΙΚΟΔΟΜΟΥΝΤΕΣ” Εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ

Φιλία είναι η συμφωνία δύο ανθρώπων εναντίον όλου του κόσμου.

“ΤΑ ΓΝΩΜΙΚΑ ΤΟΥ ΤΣΑΡΟΥΧΗ” Εκδόσεις ΒΟΥΡΚΑΡΙΑΝΗ (αντιγραφή από το Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού)

  Και τα πιο άφθαρτα πράγματα γίνονται φθαρτά αν δεν τα ζωογονεί η πίστη.

Γ. ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ “ΩΣ ΣΤΡΟΥΘΙΟΝ ΜΟΝΑΖΟΝ ΕΠΙ ΔΩΜΑΤΟΣ”

 Μία κυρία του ζητούσε να ζωγραφίσει το πορτρέτο του γιου της. Μέσα στην ίδια αμοιβή ζητούσε κι ένα ναύτη. Ήταν πολύ φθηνά. “Όχι”, της είπε. “Με την τιμή αυτή δεν μπορώ να σας δώσω κι ένα ναύτη επιπλέον. Θα ζωγραφίσω το γιο σας όμως σαν ναύτη”.

Μια άλλη Αθηναία συλλέκτρια του ζητούσε φορτικά να ζωγραφίσει τα μέλη της οικογένειάς της ως τις τέσσερις εποχές. Εκείνη ως φθινόπωρο, το σύζυγό της ως χειμώνα και τις κόρες της ως καλοκαίρι και άνοιξη. Μια μέρα, που υπήρχε αρκετή αναστάτωση στο Μαρούσι, επειδή θα ταξιδεύαμε (όταν επρόκειτο να ταξιδέψει, ο Τσαρούχης, κυριευόταν από άγχος) χτύπησε το τηλέφωνο. Το σήκωσα κι ήταν αυτή. Ρωτούσε αν ο κύριος Τσαρούχης είχε αποφασίσει για τη σύνθεση. “Είναι η κυρία…”, είπα, “και ρωτά τι κάνατε με την ιδέα των εποχών. Ρωτά αν θα τη ζωγραφίσετε ως φθινόπωρο”. “Πες της ότι αυτή μόνο ως θεομηνία μπορώ να την κάνω”.

ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΤΣΑΡΟΥΧΗ ΘΥΜΑ ΣΕΜΝΟΤΥΦΙΑΣ

Οι αυτοπροσωπογραφίες του Γιάννη Τσαρούχη (1910-1989), είναι έργα αντίστοιχα του  1941 από το μέτωπο της Αλβανίας, του 1966 που έχει γίνει ευρύτερα γνωστός και του 1978 που είναι πλέον πλήρως  καθιερωμένος.  

Μέχρι όμως να καθιερωθεί ο Τσαρούχης πέρασε αρκετά δύσκολα χρόνια αλλά με την τέχνη του αρχίζει να γίνεται γνωστός μετά τον πόλεμο.

Το 1949 ιδρύεται η ομάδα «Αρμός» και συσπειρώνει καλλιτέχνες όπως οι Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας (πρόεδρος), Γιάννης Τσαρούχης και Γιάννης Μόραλης  (αντιπρόεδροι), Λιλή Αρλιώτη (γραμματέας), Νίκος Νικολάου (ταμίας), Νέλλη Ανδρικοπούλου, Καίτη Αντύπα, Μαριλένα Αραβαντινού, Μίνως Αργυράκης, Έλλη Βοΐλα, Ανδρέας Βουρλούμης,  Νίκος Γεωργιάδης, Γεώργιος Γεωργίου, Νίκος Εγγονόπουλος, Μπούμπα (Αγλαΐα) Λυμπεράκη-Μόραλη [δεύτερη σύζυγος του Μόραλη], Μαργαρίτα Λυμπεράκη, Γιώργος Μανουσάκης,  Γιώργος Μαυροΐδης, Ναταλία Μελά Κωνσταντινίδη,  Κλέαρχος Λουκόπουλος,  Μανώλης Νουκάκης,  Κοσμάς Ξενάκης,  Ελένη Σταθοπούλου, Παναγιώτης Τέτσης, Βάσος Φαληρέας.

Στην έκθεση της ομάδας στο Ζάππειο τον Δεκέμβριο 1952 απαιτήθηκε από τον Διευθυντή της Αστυνομίας να αποσυρθεί το έργο του 1948 του Τσαρούχη «Ναύτης καθιστός και γυμνό ξαπλωμένο», ως προσβλητικό για το ελληνικό ναυτικό! 

Ο διευθυντής της Αστυνομίας είχε δεχτεί καταγγελία ανώτατου αξιωματικού του Ναυτικού ότι ο πίνακας “ήτο άσεμνος και προσβλητικός του ήθους και του γοήτρου των ελλήνων ναυτών” και γι΄αυτό συνέστησε στους διοργανωτές να τον αποσύρουν επειδή, όπως υπογράμμισε απειλητικά, “ενδεχομένως να προκαλούσε την οργή θερμοαίμων". 

Ο σπουδαίος βυζαντινολόγος Μανόλης Χατζηδάκης, διευθυντής του Μουσείου Μπενάκη από το 1941 έως το 1973, χαρακτηρίζει, στην κριτική του για την έκθεση στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, το έργο πολύ ωραίο και καταγγέλλει την αφαίρεση του πίνακα.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΔΗΜΗΤΡΑΚΑΚΗΣ:Ο ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΥΠΑΡΙΣΣAIΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ

       Μια μέρα στην Κυπαρισσία ο φίλος Αντώνιος, ο Μεγαλοπρεπής μας γνώρισε τον ζωγράφο Βασίλη Δημητρακάκη. Από την αρχή μας έκανε εντύπωση η πάστα του ανθρώπου: ήρεμος, απλός και λαϊκός. Μετά χαράς επισκεφτήκαμε   το σπίτι του. όπου εκθέτει αρκετά έργα του, από τα πολλά που έχει στη Μελβούρνη, όπου έμεινε ένα μεγάλο διάστημα της ζωής του. Πραγματικά είναι κοσμοπολίτης, μια και έχει μείνει αρκετό χρόνο στην Ιταλία, Γαλλία, Γερμανία, Αγγλία και αλλού!

          Τα τελευταία επτά χρόνια ταξιδεύει και ζει πάντα με παρέα  την Μάρω,

    Επειδή τα λόγια είναι φτώχεια σας παρουσιάζουμε τον ίδιο και τα έργα του μέσα από ένα βίντεο, όπου ξεχειλίζει η καλοσύνη, η απλότητα και η ανιδιοτέλεια... Επίσης θα γνωρίσετε και τη Μάρω του!

 .

Da Vinci

Da Vinci's Vitruvian Man of math - James Earle

Da Vinci's Vitruvian Man of math - James Earle View full lesson: http://ed.ted.com/lessons/da-vinci-s-vitruvian-man-of-math-james-earle What's so special a...

Γιάννης Τσαρούχης, ο ζωγράφος που απαθανάτισε τα νεοκλασσικά

Γιάννης Τσαρούχης, ο ζωγράφος που απαθανάτισε τα νεοκλασσικά - ΑΒΑΛΟΝ