ΒΑΓΓΕΛΙΩ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Χρόνης Μπότσογλου η τέχνη ανάμεσα στον έρωτα και στον θάνατο

 Και σήμερα πρωτεύουσα θέση στη "λειτουργία" μας κατέχει η Βαγγελιώ Διαμαντοπούλου, η δική μας Βαγγελίτσα ως 13ο Ευαγγέλιο. Κι αυτό επαξίως και αφεύτως λόγω της ροϊκότητας και ανακύκλησης περί Τέχνης  που συνεχώς ανακλίνει. Τελευταίως με το περίτεχνο και καινοφανές βιβλίο «Χρόνης Μπότσογλου η τέχνη ανάμεσα στον έρωτα και στον θάνατο». Επί τούτω την Παρασκευή έγινε η παρουσίαση στο συμπαθέστατο βιβλιοπωλείο Κομπραί στα φιλότεχνα Εξάρχεια.

Για το ύψος της αξίας και της ποιότητας του βιβλίου καταθέτω δύο μικρά "ειδώλια" της γραφής από την αρχή και το τέλος της ενότητας "Ερωτικά" και μερικές εξαίσιες εικόνες-πίνακες, προς τέρψη και θαυμασμό. Απολαύστε τα!!!

«...μάχη είναι η αγάπη, όταν δυο φιλιούνται 

αλλάζει ο κόσμος, παίρνουν σάρκα οι πόθοι,

 η σκέψη παίρνει σάρκα και στου σκλάβου

 τους ώμους βγαίνουνε φτερά, αληθεύει ο κόσμος..»

            Οκτάβιο Πας, Ηλιόπετρα  

....Το γυμνό σώμα και η γυμνότητα, ο έρωτας και το ερωτισμός, ερωτική επιθυμία και αστική ηδονή, η τέχνη του έρωτα πορνογραφία, αλλά και και η η μοναξιά και ο θάνατος, είναι τα δίπολα ζητήματα με τα οποία διαλέγονται τα Ερωτικά του Χρόνη Μπότσογλου. Πρόκειται για ζητήματα που με την σειρά τους ανασύρουν την σχέση της φαντασίωσης με την απτική όραση, της μνήμης με την παροντικότητα,

 

της συναισθησίας με την αίσθηση, της διττότητας με την μοναχικότητα της ύπαρξης στην ερωτική πράξη και, εν τέλει, την άρρηκτη σχέση του σώματος με την ψυχή. Για την διπλή φύση του έρωτα μιλάει ο Οκτάβιο Πας, στο βιβλίο του Διπλή φλόγα, έρωτας και ερωτισμός, και ορίζει τον έρωτα ως συνάντηση της ορμέμφυτης επιθυμίας με την σωματική ηδονή: «Χωρίς ψυχή δεν υπάρχει έρωτας. Αλλά δεν υπάρχει έρωτας χωρίς σώμα. Μέσα από το κορμί, ο έρωτας γίνεται ερωτισμός και επικοινωνεί με τις ευρύτερες και τις πιο μυστικές δυνάμεις της ζωής. Έρωτας και ερωτισμός επανέρχονται πάντα στην πρωταρχική πηγή, στον Πάνα και στην κραυγή του που σείει τα δάση».

 Το βασικό ερώτημα που θέτουν όλα αυτά τα ζητήματα, όπως και στην περίπτωση της Νέκυιας, αφορά στις δυνατότητες που έχει η τέχνη, η οποία βασίζεται σε υλικά μέσα, να αποτυπώσει τον έρωτα στην σωματική αλλά και στην ψυχική του διάσταση. Να αποδώσει, δηλαδή, όλη αυτή την διαδικασία που ξεκινά από την αρχέγονη επιθυμία του ανθρώπου να σμίξει με το άλλο σώμα, να μοιραστεί μαζί του την ηδονή έως και τα όρια του πόνου, να κατακτήσει το απόλυτο αυτεξούσιο της ζωής σε μια στιγμή και αμέσως μετά να επανέλθει στην ατέρμονη μοναξιά και την συνείδητοποίηση της θνητότητας. ...

....Σημαντική είναι η άποψη του John Berger για τις έννοιες των λέξεων γδυτός (naked) και γυμνός (nude). Ο Άγγλος τεχνοκρίτης επισημαίνει ότι το γδυτό σώμα αντιμετωπίζεται ως αντικείμενο χρήσης, ενώ το γυμνό εκτίθεται στην θέαση, καθώς η γυμνότητα είναι μία μορφή ενδυμασίας. Αντίστοιχα, ο Kenneth Clark, στο βιβλίο του The Nude, A study in Ideal Form, εξετάζει τους όρους γυμνός και γδυτός και επισημαίνει ότι το γδυτό είναι ένα ανυπεράσπιστο σώμα, ενώ το γυμνό εκπέμπει σιγουριά και αυτοπεποίθηση. 

    [1000 συγνώμες για το "έγκλημα που κάνω μετά

 από τέτοια διαβάσματα, εκφράζοντας την ταπεινή

 μου γνώμη ότι γυμνός: το επιλέγει ο ίδιος
και γδυτός: τον αναγκάζουν]

 ΑΠΟΤΗ ΒΑΓΓΕΛΙΤΣΑ ΜΑΣ &
ΑΦΙΕΡΩΝΕΤΑΙ   ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ
ΣΕ  ΟΛ Α ΤΑ ΚΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ!!!

ΒΑΓΓΕΛΙΩ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ:Η Ποιότητα είναι αδελφή της Αξίας και της Τιμής

    Για την ποιότητα της Βαγγελιώς Διαμαντοπούλου, επίκουρη Καθηγήτρια στην Σχολή ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθήνας  κατά κόρον έχουμε αναφερθεί όχι μόνο γιατί μας τιμά με την φιλία της, ως ταίρι του δικού μας Ασημάκη, παιδιόθεν πρωτοφίλου αλλά επειδή είναι μια ΑΞΙΑ και από πάνω παραμένει απλή, προσιτή σε όλους και υπεύθυνη στο λειτούργημα που εξασκεί.

Για το νέο της βιβλίο "ΕΚΤΟΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ" σας έχει γίνει μια πρώτη αναφορά στην ανάρτηση-αφιέρωμα της 6-3-19 όπου ο συγγραφέας και κοινός φίλος Δημητράκης Κουκουλάς γράφει έκθαμβος και προνομιούχος:   Τύχη αγαθή έφερε την έκδοση αυτού του έργου της Ευαγγελίας Διαμαντοπούλου.  Ένα βιβλίο με θέμα τον ξένο, σε μια εποχή που τα ζητήματα ταυτότητας, ετερότητας, και διαφορετικότητας συνθέτουν τον καμβά τής κοσμικής γεωγραφίας

   Προχτές την Πέμπτη στις 12 του μηνός  έγινε μια απλή και ζεστή παρουσίαση στην Αθήνα, στο βιβλιοπωλείο Επί Λέξει. Στα καλά έργα Τέχνης τα λόγια αφαιρούν αντί να προσθέσουν, οπότε καλύτερα να τα ακούσετε όλα στην ταινία.

  Τούτες τις μέρες τύχη αγαθή που λέει ο φίλος μας ο Μήτσος, μας έκανε να παραβρεθούμε σε άλλες δυο παρουσιάσεις βιβλίων και τα δυο εκδόσεις "Θεμέλιο". Το ένα "Μικρή Ιστορία στα Μεγάλα Χρόνια" του Γιώργου Πασαμήτρου στις 16-12-19 στη Στοά του Βιβλίου και το άλλο "Η Κραυγή της Σιωπής" του Σπύρου Τζόκα στις 18-12-19, στο Δημαρχείο της Καισαριανής και είναι η τραγική ιστορία της οικογένειας του Σπύρου Κοντούλη, μεγάλου ποδοσφαιριστή της εποχής του Μεσοπολέμου, που αγωνιζόταν στην ΑΕΚ και στην Εθνική Ελλάδας.   

ΕΚΤΟΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ: Ένα βιβλίο που έλειπε!

     Τύχη αγαθή έφερε την έκδοση αυτού του έργου τηςΕυαγγελίας Διαμαντοπούλου.  Ένα βιβλίο με θέμα τον ξένο, σε μια εποχή που τα ζητήματα ταυτότητας, ετερότητας, και διαφορετικότητας συνθέτουν τον καμβά τής κοσμικής γεωγραφίας.

     Η συγγραφέας –Λέκτορας στο Τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Πανεπιστημίου Αθηνών με αντικείμενο την Ιστορία της Τέχνης-- δηλώνει στον πρόλογο ότι η επικοινωνιακή διάσταση του ξένου στην καλλιτεχνική δημιουργία, την απασχολεί σε όλη την ερευνητική της διαδρομή και είναι αυτή που την οδήγησε στη συγγραφική εμπλοκή με αυτό το βιβλίο. Κάτι που μεταφράζεται σ’ ένα μεγάλο κέρδος για εμάς τους τυχερούς αναγνώστες που το διαβάζουμε.

     Από την εισαγωγή ακόμα η Διαμαντοπούλου κεντρίζει βαθιά τα συναισθήματα του αναγνώστη με εκείνη την εκπληκτική ιστορία που παραθέτει για το «Προσφυγάκι».  Ένα μαρμάρινο γλυπτό ύψους 63 εκατοστών που παριστάνει ένα μικρό αγόρι να

κρατάει στην αγκαλιά του ένα κουταβάκι. Είχε βρεθεί στις ανασκαφές της Πόλης Νύσσα της αρχαίας Καρίας και το 1922, μαζί με το 1,5 εκατομμύριο πρόσφυγες της Μικράς Ασίας μέσα στους οποίους και ο διασώστης και νονός του αρχαιολόγος Κωνσταντίνος Κουρουνιώτης που το στέγασε στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας.

     Και αφού ορίσει τις έννοιες «ξένος» και ¨φιλόξενος» μας εκπλήσσει με τον Πίνδαρο που χρησιμοποιούσε τη λέξη «θεμίξενος», αναφερόμενος σε αυτόν που φέρεται δίκαια στον ξένο και διευρύνει την έννοια του με αυτόν που νοιώθει ξένος στην ίδια του τη χώρα: Εκτός Οικογενείας, και αυτός δηλαδή.

     Μέσα από την Τέχνη αυτό το διαχρονικό επίτευγμα του ανθρωπίνου πνεύματος, η συγγραφέας έχει πολλά παραδείγματα να μας δώσει με τη χάρη που έχει η Τέχνη να λειτουργεί από μόνη της, χωρίς θεωρητικές αναλύσεις και επαγωγικά συμπεράσματα. Και η οποία από την απώτερη αρχαιότητα μέχρι σήμερα εκτός από την ιστορία του δημιουργού της, κουβαλάει και όλες τις πολιτισμικές και θρησκευτικές αντιπαραθέσεις. Καταστάσεις που δημιουργούν και άλλους ξένους. Όπως είναι για τους χριστιανούς ο εθνικός, ο ειδωλολάτρης, ο αιρετικός, ο βάρβαρος. Για να έρθει στην ελληνική τέχνη με αναφορές σε πολλούς καλλιτέχνες και να σταθεί ιδιαίτερα πάνω στην περιπέτεια της ζωής και του έργου τους κάποιων από αυτούς.

     Ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος – ο «παρά-ξένος» του Τολέδο. Που οι Ισπανοί, ακόμη και οι περί την ζωγραφική,  απαξιούσαν να τον αποκαλέσουν με τ’ όνομά του καθώς τους βόλευε εκείνο το ιταλοϊσπανικό El Greco. Κάτι που τον εξαγρίωνε και

επέμενε να υπογράφει τους πίνακές του, ελληνοπρεπέστατα, μακρόσυρτα και ολογράφως: ΔΟΜΗΝΙΚΟΣ ΘΕΟΤΟΚΟΠΟΥΛΟΣ ΕΠΟΙΕΙ.

     Έλα όμως που ενώ για εκείνον αυτή η βίωση της ξενιτειάς μπορεί να αποτελούσε πηγή νοσταλγίας και στενοχώριας, για την τέχνη του όμως λειτούργησε δημιουργικά και την απογείωσε, καθώς όπως εύστοχα υπογραμμίζει η συγγραφέας: «Η Ανατολή με τη Δύση, η παράδοση με το μοντέρνο, το κοσμικό με το υπερβατικό, το ουράνιο με το γήινο,το θείο με το ανθρώπινο, στο έργο του Κρητικού ζωγράφου είναι οι συνιστώσες μιας τέχνης χωρίς διακριτά όρια».

     Ενώ η καλλιτεχνική δημιουργία του Γιαννούλη Χαλεπά ακολούθησε διαφορετική πορεία: Από την Αθήνα στο Μόναχο και αντιστρόφως. Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου. «Ήταν ο ξένος φοιτητής από την Ελλάδα που ερχόταν να ολοκληρώσει τις σπουδές του σε ένα ξένο πανεπιστημιακό ίδρυμα, αλλά συγχρόνως η ελληνική ταυτότητα ήταν τόσο οικεία σε αυτόν τον τόπο υποδοχής όσο οικεία ήταν για τον ίδιο τον φιλοξενούμενο φοιτητή η τέχνη της ελληνικής κλασικής αρχαιότητας που αποτελούσε το θεματικό κέντρο των σπουδών στην Ακαδημία».

     Όπου ο νεαρός υπότροφος  οπλισμένος με μια σπάνια ιδιοφυία όπως παραδέχονται οι καθηγητές του, δεν αργεί να ξεχωρίσει και ένας από αυτούς να δηλώσει: «Από αυτήν την αίθουσα θα προέλθει μια μέρα ένα μεγάλο καλό για την Ελλάδα».  (Στρατής Δούκας: «Ο βίος ενός Αγίου -- Γιαννούλης Χαλεπάς)

     Μόνο που το Ίδρυμα Ευαγγελιστρίας της Τήνου διακόπτει την υποτροφία και ο Χαλεπάς «κακήν- κακώς» επιστρέφει στην Ελλάδα. Πλούσιος όμως από την εμπειρία

του Μονάχου, φέρνει από εκεί δυο πρότυπα που τα δουλεύει εντατικά. Το ένα είναι «Η κοιμωμένη ή ξαπλωμένη γυναίκα» και το άλλο ο «Σάτυρος». Τα δουλεύει εντατικά δίνοντάς τους μια άλλη διάσταση από τη γερμανική, δημιουργώντας αίσθηση στο χώρο της γλυπτικής. Αλλά δυστυχώς η παραμονή του εδώ συνδέθηκε  με ένα μεγάλο διάστημα αποξένωσης, βουτηγμένος στα υπαρξιακά του σκοτάδια. 

     Ο ζωγράφος  Διαμαντής Διαμαντόπουλος γνώρισε τη διπλή προσφυγιά. Οι γονείς του από την Αρκαδία στη Μικρά Ασία και αυτός το ’22 βίαια εδώ και με μεγάλες απώλειες: μέσα στην αναμπουμπούλα χάθηκαν ο πατέρας του και ο μεγάλος του

αδελφός. Αλλά και στην «πατρίδα» όπως και όλοι οι μικρασιάτες πρόσφυγες ΞΕΝΟΣ ήταν. Πείνα, δυστυχία, κατατρεγμός, κοροϊδία, ακόμη και ξύλο. Τραγικές εμπειρίες που με έναν μοναδικό και ιδιαίτερο τρόπο αποτυπώνονται με μεγάλη δύναμη μέσα στην τέχνη του.

     Συνέχεια με το Ζωγράφο Βλάση Κανιάρη που με τα τραύματα της εμφύλιας διαμάχης και τη βίωση της ανελευθερίας και σκληρής καταπίεσης που την ακολούθησε, την πατριδοκαπηλία και εθνοκαπηλία, τράβηξε στην τέχνη του το δικό του δρόμο με στόχο την κοινωνική πραγματικότητα της εποχής. Και παρ’ όλο που υπήρξε συνεργάτης του Γιάννη

Τσαρούχη δεν ακολούθησε τη δική του προσέγγιση της ελληνικής λαϊκής ζωγραφικής. Ανοίχτηκε σε θεματογραφίες μετανάστευσης και πόλης και στις σχέσεις των φτωχών βαλακανίων με τον πλούσιο ευρωπαϊκό βορρά.

     Για να τελειώσει με τις εκφάνσεις της Ξενότητας στη σύγχρονη ελληνική δημιουργία μέσα από τα έργα του Δημήτρη Αλειθινού, της Βένιας Δημητρακοπούλου, τουΚυριάκου Κατζουράκη, της Νεφέλης Κονταρίνη, του Μάριου Σπηλιόπουλου και της Άννας Φιλίνη. 

     Ένα βιβλίο με μια ρέουσα και γλαφυρή γλώσσα που δημιουργεί στον αναγνώστη αναγνωστική απόλαυση και ευχέρεια κατανόησης των θεμάτων. Ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί.

     Τέλος θέλω να τονίσω την άψογη και καλαίσθητη δουλειά των εκδόσεων «επίκεντρο» και την καταπληκτική εκτύπωση των πάμπολλων έργων τέχνης που συνοδεύουν το κείμενο.

___________________

Δημήτρης Κουκουλάς

  συγγραφέας

Δυο φορές ξένος

Μαρία Παπαδάκη

    Το πρόβλημα της ξενότητας και της ανοικειότητας εμφανίζεται στην επιφάνεια για την ευρεία περιοχή μας, των Βαλκανίων στην υποχρεωτική μετακίνηση, απέλαση χριστιανικών από τη μια μεριά και μουσουλμανικών από την άλλη πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, σύμφωνα με την συνθήκη της Λωζάνης [1923] μετά την Μικρασιατική καταστροφή.   Οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους ξεριζώθηκαν από την πρώτη τους πατρίδα, που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν και επαναπατρίσθηκαν στην άγνωστη πατρίδα με εντελώς νέες συνθήκες και ξένο κλίμα. Ομόθρησκοι μεν με τους νέους γείτονες αλλά με κύριο στοιχείο τη διαφορετικότητα σε όλα τα υπόλοιπα, γλώσσα, κουλτούρα, πολιτισμό αλλά και όλα τα κοινωνικά χαρακτηριστικά, ήθη, έθιμα κτλ. [1]

Το κοινό αίσθημα όλων αυτών των τραγικών ανθρώπων με τα τόσα ταυτοτικά, κοινωνικά και ψυχολογικά προβλήματα, δεν ήταν  τόσο τη διπλή τους ταυτότητα όσο η αίσθηση του ξένου στον τόπο του, του διπλού ξένου:  

"Αλλά το επίκεντρο της διήγησης κάθε πρόσφυγα/ 

παραμένει το ίδιο/ Να γεννιέσαι σε ένα μέρος/

να γερνάς σε ένα άλλο / και να αισθάνεσαι ξένος

και στα δύο μέρη"  [2] 

   Βεβαίως τηρουμένων των αναλογιών, μια μορφή ξενότητας συνέβη σε πολλούς από εμάς που αφήσαμε τις γενέτειρές μας και ξενιτευτήκαμε στην πρωτεύουσα.   

      Μιλώ για τους ετεροδημότες, τους εσωτερικούς μετανάστες με τη μεγάλη αστυφιλία που έκανε την Αθήνα υπέρμετρα διογκούμενη και υδροκέφαλη  σε τέτοιο σημείο ώστε οι κάτοικοι της να ξεπερνούν το 40% του συνολικού πληθυσμού  της χώρας. Βεβαίως τα ίδια συναισθήματα ισχύουν και σε μεγαλύτερο βαθμό  για τους μετανάστες που ξενιτεύτηκαν σε άλλες χώρες και φτάνουν το 12% του πληθυσμού μας. Πρέπει να επισημάνω ότι αναφερόμαστε στη πρώτη γενιά των ετεροδημοτών, καθότι η Β΄ γενιά, τα παιδιά έχουν αφομοιωθεί καθ΄ολοκληρίαν.   
   Πρέπει να τονίσουμε, ότι δεν συγκρίνεται με τίποτα η περίπτωση  της μετακίνησης των υποχρεωτικά απελαθέντων με μας τους ξενομερίτες, όμως και εμείς αναγκασθήκαμε να αφήσουμε τις ιδιαίτερες πατρίδες μας, άλλοι για λόγους οικονομικούς, βιοποριστικούς κι άλλοι από την ανάγκη της εκπαίδευσης. Όμως η δική μας μετακίνηση έγινε κατόπιν δικής μας επιλογής ασχέτως εάν αφήσαμε τα χωριά τους με την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή από τη λάσπη και τη μιζέρια. Η αστυφιλία άρχισε με πολύ μικρότερες διαστάσεις κοντά στα χρόνια του Εμφυλίου με όλες τις τραγικές συνέπειες, τα δράματα και τα κυνηγητά από τη "λευκή τρομοκρατία", τους χίτες και τους χωροφυλάκους.

         Όλοι μας θυμόμαστε  εκείνα τα άγρια συνθήματα στους τοίχους των σπιτιών "Εξω οι βλάχοι από την Αθήνα", "Οι βλάχοι στα χωρια τους" εωσότου   οι ετεροδημότες γίναμε οι περισσότεροι κάτοικοι της Αθήνας. Εκείνα τα απαράδεχτα και ρατσιστικά  συνθήματα στα τελευταία χρόνια μεταλλάχθηκαν σε αλλά πήραν με πιο φρικιαστική, ξενόφοβη μορφή "Εξω οι μετανάστες από την Ελλάδα" από τους Ελληναράδες.

      Επίσης και η ξενότητα μεταξύ των τότε προσφύγων και των ετεροδημοτών ήταν πολύ διαφορετική. Σε αυτούς ήταν διπλή, μια και στις δυο πατρίδες, ένθεν και ένθεν, ήταν ξένοι, ετεροκαθοριζόμενοι. (3) 

     Και μας στις μικρές μας πατρίδες, στα χωριά μας κάπως έτσι μας αντιμετωπίζουν, μας αποκαλούν λίγο ειρωνικά "οι Αθηναίοι" και δεν αποδέχονται το δικαίωμά μας να συμμετέχουμε στα εκεί κοινά, αν και πολλοί κρατάμε τα εκλογικά μας δικαιώματα στα χωριά μας και επιβάλουμε την παρουσία μας. 

   Βεβαίως όλοι μας έχουμε εντελώς αφομοιωθεί στην ατέρμονη μηχανή της ζωής στην Πρωτεύουσα ( εργασίες, παντρειές, παιδιά, και τόσα άλλα). Όμως πάντα αισθανόμαστε "ξένοι" με μόνιμη την ελπίδα-ευχή των περισσοτέρων όταν, με το καλό, τερματίσουμε τον εργασιακό μας βίο και συνταξιοδοτηθούμε να επιστρέψουμε στα χωριά μας και να αράξουμε στην παλιά μας φωλιά, εκεί που γεννηθήκαμε. 

 Τι να λέμε, στις περισσότερες περιπτώσεις είναι όνειρα απατηλά, τα όποια συμφέροντα και άλλες τόσες υποχρεώσεις μάς κρατούν δεμένους, οπότε άμα γεράσουμε .......κλάφτα Χαράλαμπε! Βγαίνουμε από το σπίτι μόνο για γιατρό μέχρι να τα .......τσερδώσουμε.

[1]  Αξίζει να επισημάνουμε ότι το χαρτί υγείας ήρθε στην Ελλάδα  με τους Μικρασιάτες πρόσφυγες.

[2] Είναι από το βιβλίο "Δύο φορές ξένος-Οι μαζικές απελάσεις που διαμόρφωσαν τη σύγχρονη Ελλάδα και Τουρκία" του  Bruce Clark.

[3] Να σας αναφέρω μια σχετική περίπτωση.Στην πλατεία Βικτωρίας δίπλα στο μανάβικο του οικολόγου, ποιητή και ηθοποιού Γιάννη Πούλιου από την Ικαρία, που τόσες αφιερώσεις του έχω κάνει (κλικ ΕΔΩ & ΕΔΩ) έχει  μαγαζί, "επιδιορθώσεις υποδημάτων",  τσαγκάρικο με νέα εμφάνιση, ένας  φερμένος από τον Πόντο. Την δεύτερη φορά που τον επισκέφτηκα του λέω: Καλημέρα στον ιβάν τον τρομερό. Αμέσως εξεμάνη  και μου λέει με άγρια δυνατή φωνή: Φτάνει-φτάνει, εκεί με καλούσαν ξένο Έλληνα με περιφρόνηση και εδώ με φωνάζουν Ρώσο, Ιβάν..

ΜΙΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΒΡΑΔΙΑ ΣΤΟΝ ¨ΠΑΛΙΟ ΝΕΡΟΜΥΛΟ"

      Πραγματικά σε ένα φανταστικό, ζεστό και φιλικό μέρος, στον "παλιο νερόμυλο" δίπλα στην Κυπαρισσία, το Σάββατο στις 20 του Ιούνη περάσαμε μια αξέχαστη βραδιά. Μεθύσαμε όλοι οι παρευρισκόμενοι  από τον άκρατον οίνον της Τέχνης. Οινοχόος ήταν η Βαγγελίτσα μας (αν και έφθασε στα ανώτερα πανεπιστημιακά κλιμάκια εμείς από αγάπη την αποκαλούμε  με το υποκοριστικό!!!) Διαμαντοπούλου-Παπακυριακοπούλου και  τραπεζοκόμος ο Κυπαρισσαίος ζωγράφος Τάσος Αριδάς. 

       Το θέμα ήταν η "ΔΙΜΕΤΩΠΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΟΥΛΗ ΧΑΛΕΠΑ" με αφορμή την έκδοση του βιβλίου της Βαγγελιώς για τον μεγάλο μας γλύπτη από τον Πύργο της Τήνου. 

    Η Βαγγελίτσα ήταν απλή και άμεση, όπως πρέπει να είναι ο κάθε ομιλητής, ακόμα κι όταν μιλά για την τέχνη. Έτσι είναι, η απλότητα και η αμεσότητα προϋποθέτουν πολύ καλή γνώση του αντικειμένου, που στην προκειμένη περίπτωση ήταν ο Χαλεπάς.

Συγχαρητήρια λοιπόν στη Βαγγελιώ αλλά και στον Τάσο που ήταν πολύ κατατοπιστικός, αν και μας οδήγησε και σε άλλα χωράφια. Συγχαρητήρια και στον "παλιό νερόμυλο" που διοργανώνει τόσο ωραίες και χρήσιμες βραδιές.  

 

 Σημείωση: Δυστυχώς δεν μπόρεσα, λόγω τεχνικού προβλήματος, να βιντεοσκοπήσω όλη τη "συζήτηση" . Τι να κάνουμε δεν είμαστε και επαγγελματίες...  

ΒΑΓΓΕΛΙΩ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Ο ΧΡΗΣΤΙΔΗΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΣΤΙΧΟΣ ΤΟΥ ΣΕΦΕΡΗ, ΣΑΝ ΗΡΩΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

Όπως θα θυμάστε στο κουτούκι του Χρηστίδη 

(Χρήστος Μακρυγιάννης) στον Μπισχινόκαμπο 

έχουμε αφιερώσει  δυο αναρτήσεις, διθυράμβους. 

Λοιπόν την πρώτη φορά επήγα με τον κουμπαράκο (1) μου {κλικ ΕΔΩ) και τη δεύτερη με το ζεύγος  Κλη, Ασμάκης Παπακυριακόπουλος και Βαγγελιώ Διαμαντοπούλου (2) {κλικ ΕΔΩ}, όπου από τα πέντε τραπέζια τα τέσσερα είμαστε Γιαννιτσοχωρίτες.

Και ορίστε το απαράμιλλο κειμενάκι που μας έστειλε η αγαπητή μας
 Βαγγελίτσα:

Για τον ΚΥΡΙΟ Χρηστίδη,

Στην Ελλάδα που αντιστέκεται στα αναπτυξιακά προγράμματα της νεωτερικότητας και στις επιταγές μιας δυτικότροπης μεταρρύθμισης, ανήκει και ο Χρηστίδης του Μπισκινόκαμπου.

Θεματοφύλακας του ιστορικού χωροχρόνου, στέκεται σαν σταθμάρχης μπροστά στις γραμμές του τραίνου που δεν θα ξαναπεράσει πια και μας επαναφέρει το ζήτημα της ελληνικότητας. Όχι, όμως, αυτής της γραφικής ελληνικότητας που αναπολείται νοσταλγικά με ένα αίσθημα μειονεξίας απέναντι στα χαμένα μεγαλεία, αλλά αυτής που συνεχίζεται στα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά του λαού μας: το μέτρο, την εκφραστική λιτότητα, την καθαρή διατύπωση.

Έτσι είναι και ο Χρηστίδης: αυθεντικός, δωρικός, αυθόρμητος και με την σιγουριά της βιοθεωρίας του. Μας υποδέχτηκε με ανεπιτήδευτα φιλόξενη διάθεση, μας σέρβιρε τους νόστιμους μεζέδες του, μας ζέστανε την ψυχή με το φωτεινό του χαμόγελο. Τόσο απλά, σαν στίχος του Σεφέρη, σαν ήρωας του Θεόφιλου. 

(1) Ο Κουμπάρος θέλει να γράφω το όνομά του με κεφαλαία ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΗΡΟΣ. Να πω την αλήθεια αναρωτιέμαι πολλές φορές μήπως έχει δίκιο, αν και εγώ τον γράφω Κουμπαράκο......
(2) Η Βαγγελίτσα πράγματι κοσμεί το χωριό μας, διότι η καταγωγή της είναι από το Γιαννιτσοχώρι (κόρη του μακαριστού μπάρμα Κώστα Διαμαντόπουλου) και έχει παντρευτεί τον συγχωριανό και φίλο  μας Κλη. Βεβαίως πάλι το έχω γράψει και πάλι θα το γράψω: Η Βαγγελιώ είναι Λεκτορας στο τμήμα  Επικοινωνίας και Μ.Μ.Ε. του Πνεπιστημίου της Αθήνας.

Ηλεκτρονική υποβολή δηλώσεων

Από την αγαπημένη μας φίλη Βαγγελίτσα 

ΑΠΟ ΤΗΝ   ΒΑΓΓΕΛΙΤΣΑ  ΜΑΣ.

Γεια σου Βαγγελίτσα με τον Ασημάκη σου!

Από τη Βαγγελίτσα με Αγάπη σε όλους!!!