Η κυρά Μαρία, η Κανελίτσα, η Μαυρούλα στο Πεδίον του Άρεως και η Ευρυδίκη στα Εξάρχεια...

· 

      Με τις πρώτες ματιές στην ανάρτηση της Ευρυδίκης  στο fb κατάλαβα ότι λέμε για την ίδια γυναίκα. Εγώ την ήξερα ως κυρά Φρόσω από το Πεδίο του Άρεως (κλικ εδω) και η Ευρυδίκη μιλούσε για την κυρία Μαρία στα Εξάρχεια. Ναι ήταν η ίδια η  άστεγη αλλά υπερήφανη γυναικούλα με τα κάτασπρα, μπαμπακί μαλλιά  που στέκει κάθε μέρα στο ίδιο παγκάκι του πάρκου. Διαβάζοντας παρακάτω ξεδιάλυνα μια απορία που είχα από πολύ καιρό. Κάποτε ρώτησα τη κυρά μας που κοιμάται τα βράδια και γελώντας μου είπε στο σπίτι μου. Μόνο αυτό θα προσθέσω. Κάποια μέρα της πήγα ένα μπολάκι με φαγητό κι αφού το πήρε μου λέει: Δεν θέλω να σε προσβάλω, αλλά πες μου είναι καθαρό;

Αξίζει και παραξίζει να διαβάσετε τη συνέχεια:

Eurydice Vlassi   κλικ   ΕΔΩ 

Η κυρία Μαρία είναι ηλικιωμένη, μικροκαμωμένη κι άστεγη˙ κουβαλά τα πράμματά της με πλαστικές σακούλες πάνω σ ένα φθαρμένο καροτσάκι για ψώνια. Τα βράδυα απαγγιάζει στις εισόδους των πολυκατοικιών της Σ.Τρικούπη στο άβατο στα Εξάρχεια. 

Κάθε πρωῒ η κυρία Μαρία με μια σκούπα μεγαλύτερη απ το μπόι της σαρώνει τον δρόμο μπροστά απ τις εισόδους που την “φιλοξενούν” σαν αντάλλαγμα˙ δεν είναι ζητιάνα! μετά μαζεύει το νοικοκυριό της και πάει στο πεδίο του Άρεως, όπου περνά την μέρα της μέχρι την ώρα που κλείνουνε τις πύλες το απόγευμα, μετά πίσω πάλι στην Τρικούπη.

Εκεί στην πύλη της Αλεξάνδρας παλιότερα είχαμε πιάσει κουβέντα -γλυκομίλητο άτομο- με συμβούλεψε να μην περνώ το πάρκο αργά γιατί όπως μου πε “ορισμένοι ξεχνάνε την ανθρωπιά τους απ έξω… “ ωραία! άλλο ένα ταλαιπωρημένο άτομο των καιρών, τόσα και τόσα προσπερνάμε κάθε μέρα… Με μιά διαφορά.

Η κυρία Μαρία με τα μπαμπακί μακρυά μαλλιά έχει και μιά Μαυρούλα που την λατρεύει κι είναι το σκυλάκι του χτεσινού ποστ!

Περνώντας σήμερα “οργανωμένη” με κονσέρβα για το πλάσμα, μια φιλόζωη που ταΐζει αδέσποτα με πλησιάζει χαμογελώντας και μου λέει << η Μαυρούλα ξέρετε δεν τρώει απο κανενός το χέρι εκτός απ της κυρίας Μαρίας κι ας έχει να φάει μέρες… >> είχε δίκιο, - το πλάσμα ούτε που κοίταξε το φαγητό-, και μου αφηγήθηκε την ιστορία τους. Η άστεγη υιοθέτησε το πλάσμα παρ όλη την δεινή της κατάσταση από πέρσι όταν το βρήκε παρατημένο. Δεν γίνεται να το χει μαζί της στους χώρους που καταφεύγει τα βράδυα για ύπνο και του χει μάθει να την περιμένει εκεί στην είσοδο του πάρκου κάθε μέρα. Αρκετοί περίοικοι ξέρουν την ιστορία και της δίνουν φαγάκι για το σκυλί. Μαζί περνούν τις περισσότερες ώρες της μέρας μέσα στο πάρκο, τις νύχτες συναντιούνται στα όνειρά τους. 

Μην σκεφτήτε αύριο τι θα γίνουνε˙ σήμερα, στην πύλη του πάρκου, απ την μεριά της Αλεξάνδρας, κάτω απ το πέτρινο βλέμμα της Αθηνάς, η δεσποινίς Μαυρούλα έχει μία κυρία Μαρία ασπρομάλλα, άστεγη, μικροκαμωμένη, που εκτός απ το χρώμα των μαλλιών μοιάζουνε, κι αγαπιούνται πολύ…

Πολύ νωρίς το απόγευμα πάνω απ την Ευελπίδων τρείς κρίκοι ασφαλείας κρατούσαν τσιτωμένο το φεγγάρι στον ουρανό, γιατι ήταν ζαλισμένο απ τον ήλιο απέναντι…

☛ https://www.youtube.com/watch?v=WEQ0l_m3Xm0

ΠΑΣΧΑΛΙΑΤΙΚΑ - ΠΛΑΚΙΔΙΑ ΔΑΠΕΔΟΥ Α] Δυο πόρτες έχει η ζωή και 100 ..παράθυρα που μπάζουν

      Τι σου είναι ο άνθρωπος και τι σου επιφυλάσσει η ζωή! Πότε είναι θηρίο ανήμερο και  πότε άδολο αρνί, αλλά  πάντα αναπάντεχος. Η ψυχή του βάθος αμέτρητο, περισσότερο κι από τον πιο βαθύ ωκεανό, όπως έλεγε ο Λωτρεαμον. Κινείται και συμπεριφέρεται από κάτι ανεξήγητα, για μας τους κοινούς θνητούς, ορμέμφυτα, ένστικτα και  ακαταλαβίστικες ορμές που τελικά όλα αυτά εμπεδώνονται, υιοθετούνται πλέον μόνιμα ή προσωρινά σπανίως και συγκροτούν τη λεγόμενη ιδιοσυγκρασία καθενός και γενικώς τον χαρακτήρα του.  Πολλάκις αυτά παίρνουν αψυχολόγητη, παθολογική αντικοινωνική μορφή και εμφανίζονται στη συμπεριφορά του ως συνειρμοί, συμπλέγματα, νευρώσεις & ψυχώσεις. Καμιά φορά σχίζουν τις φρένες (σχιζοφρένεια) αλλά και άλλοτε κυριαρχούν ως μεγάλα πάθη ή εγκληματικές τάσεις.        Γονίδια λένε που καθορίζουν τα πάντα..

     Αρκετά το τραβήξαμε το θέμα οδηγούμενοι από τον ακατάσχετο ειρμό της σκέψης.

   Προχτές λοιπόν, γλυκός καιρός ήταν, πήγα μια βόλτα στο Πεδίον του Άρεως. Κοντά στο σπίτι μου είναι και συχνά εκεί βρίσκω απάγκιο και μάλιστα στους τόσους κόμπους  (και ποιος δεν έχει κι ας μη το καταλαβαίνει)  και φούριες της ζωής. 

       α]   Η ΚΥΡΑ ΜΑΡΙΑ ΚΑΙ ΑΣΤΕΓΗ ΚΑΙ ΕΚΛΕΚΤΙΚΗ

  

    Πρώτα-πρώτα επιστέφτηκα την κυρά Μαρία, που τόσα έχω γράψει, που πάντα είναι σταθερή στο παγκάκι της μαζί με τα πολλά μπαγκάζια της και  μόνιμη συντροφιά τη σκυλίτσα της, τη Μαυρούλα. Τής έδωσα δυο κομμάτια πίτα και λίγο ψωμί που φτιάχνω με καρύδι και κάσιους  [1] Της είχα πάλι δώσει τέτοια πίτα, οπότε μου λέει:

- Αν είναι η κιτρινωπή πίτα, να την πάρεις πίσω. Ξέρεις είμαι πολύ παράξενη στο φαγητό, δύσκολη.  Την αηδιάζω...

Ένας πιο πέρα την άκουσε και λέει:

-Να της φέρεις μπριζόλα.

και απαντά η κυρά Μαρία:

- Κι αυτή αν τη φάω... και συνεχίζει:

 - Σου έχω πει δεν θέλω να φέρνεις τίποτα, μόνο να βλέπεις τη Μαυρούλα μου που     να τώρα ξύνεται και δακρύζουν πολύ τα μάτια της. 

    Τι να πω και τέτοια μνήμη που έχει, ότι είμαι κτηνίατρος ας πούμε ότι με βλέπει συχνά, αλλά με ρωτά τι κάνει ο  Λενάκος και γελάει αλλά κι ο γιος μου που τον έχει γνωρίσει μια βολά!!! 

       β] ΤΟ ΞΕΝΟΦΕΡΤΟ ΠΟΥΛΙ!

   Τούτο τον μήνα και μέχρι το  Πάσχα στο κέντρο του Πεδίου έχουν στήσει μεγάλο παζάρι, οπότε κυκλοφορεί πολύς κόσμος.

  Βρήκα ένα  απόμερο  παγκάκι , δίπλα στην εκκλησία  του Αγίου Χαραλάμπη και άραξα με το μπαγλαμαδάκι μου. 

    Σε λίγο βλέπω να έρχεται ένας τυπάκος, νεαρός που μου κίνησε  αμέσως την περιέργεια με το παράξενο ντύσιμό του και δη το μαντήλι, στο κεφάλι, όπως οι Ινδοί και οι Άραβες, το θρυλικό σαρίκι! Μια βάδιζε, μια στεκόταν ακίνητος, πάντα σοβαρός κι ανέκφραστος και ξαφνικά έκανε διάφορες κινήσεις. Πότε με το πόδι και πότε με το χέρι. Κάτι σαν  σπασμούς κατά διαστήματα αλλά πάντα ελεγχόμενους και συνάμα με ένα πλατύ χαμόγελο, στιγμιαίο, καγχάζοντας…

    Όταν  τον πλησίασα σηκώθηκε και μου έδωσε το χέρι εγκάρδια!

   Δέστε τον  στο μικρό βίντεο που λόγω μπαταρίας βγήκε ασθενικό.

    Αυτή είναι η ζωή, η αδικία είναι εδώ, η ευτυχία που είναι....

[ΞΕΝΟΦΕΡΤΟ ..ΠΟΥΛΙ ΕΙΝΑΙ ΚΙ  ΑΠΛΏΝΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΓΙΑ ΑΓΑΠΗ & ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ..]

[1] Φίλεψα κάτι φίλες, αρκετά απαιτητικές και εκφράστηκαν με τα καλύτερα λόγια. Όποιος αμφιβάλει να του στείλω μετά χαράς...  

Ο ΕΛΛΗΝΑΡΑΣ

     Πολλάκις έχουμε γράψει για αυτούς τους τύπους, όχι με ειδική σπουδή αλλά συνήθως με περιπαιχτικό λόγο. Και τούτο αλήθεια με σπαραγμό ψυχής.
          [Γράψτε στην αναζήτηση του blog Ελληνάρες και θα το διαπιστώσετε].

  Όλοι από δαύτους, μηδενός εξαιρουμένου,  υπεραμύνονται και κομπάζουν ότι είναι πατριώτες και την Ελλάδα, που είναι πρώτη από όλα τα κράτη, την έχουν πάνω από όλα. Μπράβο ας πούμε!!! Άμα όμως λίγο τους καλοεξετάσεις εύκολα διαπιστώνεις μεγάλα "κουσούρια", όπως:

• Είναι φοβικοί στο διαφορετικό
• Αισθάνονται και δεν το κρύβουν απέχθεια για τους αδύνατους, τους ανάπηρους, τους ομοφυλόφιλους, τους Τσιγγάνους
• Δεν πάνε με τίποτα τους ξένους και δη τους φτωχούς μετανάστες από την Αφρική και την Ασία. 
• Είναι έντονα αντικομμουνιστές και τώρα αντισυριζικοί
• Είναι έντονα σεξιστές 
• Είναι φανατικοί και ρατσιστές
• Είναι έντονα αντισημίτες
• Είναι σωβινιστές και μισαλλόδοξοι  και λοιπά και λοιπά... (1) 

      Έτσι ρίξτε μια ματιά στον περίγυρό σας (2) - υπάρχουν σίγουρα - και σε όλα αυτά, ακόμα και πολλά άλλα θα συμφωνήσετε.

       Πάμε παρακάτω:    Λοιπόν προχτές του Αγίου Χαραλάμπους, που ήταν καλή μέρα, ήλιος με δόντια όμως, πέρασα από την πλατεία Βικτορίας και στη συνέχεια μέσα από το Πεδίον του Άρεως . Τέτοιες μέρες το πάρκο και η πλατεία περισσότερο γεμίζουν με  ανθρώπους στην μεγάλη πλειοψηφία τους μελαψοί μετανάστες. Η διαμονή τους στα ανήλιαγα υπόγεια της περιοχής είναι πολύ δύσκολη και ανυπόφορη, το κρύο και η υγρασία  σπάει κόκαλα  οπότε πηγαίνουν μόνο για ύπνο. Όταν καμιά φορά μιλώ με κάποιον και δη όταν είναι γυναίκα τα μάτια τους είναι στραμμένα κάτω στο χώμα. Περισσότερο στα παιδάκια τους, ο δισταγμός κι ο φόβος είναι χαραγμένος στο μακρινό βλέμμα τους 

      Θα σας μεταφέρω δυο περιστατικά:  ένα στην πλατεία  και το άλλο στο Πεδίον του Άρεως και σεις μόνοι σας βγάζετε τα δικά σας συμπεράσματα. 

     α] Διασχίζοντας την πλατεία βλέπω σε ένα παγκάκι ένα σούσουρο. 

Πλησιάζω από περιέργεια και αντιλαμβάνομαι έναν κύριο, τι κύριο κεριά και λιβάνια όπως αποδείχθηκε, ήταν καθιστός και πυρ και μανία με κάτι ανθρώπους που στέκονταν όρθιοι. Φώναζε και ωρυόταν: "Ξεκουμπιστείτε από τη χώρα μου, βρομιάρηδες".  Μου έκανε εντύπωση που οι άλλοι δεν αντιδρούσαν καθόλου. Σίγουρα ήσαν άγνωστες λέξεις. Στο τέλος ημέρεψε αλλά πάλι ήθελε το παγκάκι δικό του΄. Απλώς οι άνθρωποι ζήτησαν να κάνει πιο πέρα για να καθίσουν και αυτοί.

     Έπρεπε να δείτε από μπροστά τη μουτσούνα του, αλλά δεν πειράζει τον φωτογράφισα από πίσω...

    β]   Περνώντας στο πάρκο, κοιτάω στη συγκεκριμένη θέση, στο παγκάκι για να δω την κυρά Μαρία, την άστεγη γνωστή μου, που τόσες φορές έχω γράψει [κλικ ΕΔΩ] αλλά πουθενά. Ξαφνικά ακούω πίσω από τα δένδρα φωνές και τρεχάματα, τρέχω και αντικρίζω την κυρά Μαρία πεσμένη καταγής και τα μπαγκάζια της (μιλάμε για δυο μεγάλους μπόγους και ένα μεγάλο καρότσι φουλαρισμένο) σκορπισμένα από δω κι από κει. Αμέσως έτρεξαν τρεις άνθρωποι να την βοηθήσουν καλοσυνάτα να ανασηκωθεί. Μάλιστα μια γυναίκα της είχε πιάσει το κεφάλι και της έδινε νερό. 

Μπράβο λέω υπάρχει και καλοσύνη στον άνθρωπο, ας λένε παντού το αντίθετο..

Ξέρετε όμως κάτι;  Και οι δυο ήσαν Πακιστανοί (3) και η γυναίκα το ίδιο, φορούσε και μαντήλα.. Οι δικοί μας περνούσαν μακρυά - μακρυά.

Τίποτα άλλο δεν προσθέτω.....

Άλλη φορά θα σας γράψω για άλλα πιπεράτα επεισόδια στα λεωφορεία κυρίως με τις λογής-λογής κυράτσες. 

(1) Αναρωτιέμαι εάν αυτοί οι λεβέντες με αυτά τα χαρακτηριστικά εάν είναι φασιστόμουτρα, τότε τι είναι;Αξίζει να προσέξετε τι λέει επί του θέματος ο Ουμπέρτο Έκο, που έφαγε το φασισμό με το κουτάλι: «Το φασιστικό παιχνίδι μπορεί να παίξει σε πολλές μορφές και το όνομα του παιχνιδιού δεν αλλάζει. Τα 14 χαρακτηριστικά δεν μπορούν να οργανωθούν σε ένα σύστημα. Πολλά από αυτά είναι αντιφατικά μεταξύ τους και ταιριάζουν επίσης σε άλλα είδη δεσποτισμού ή φανατισμού, αλλά ένα από αυτά αρκεί για να επιτρέψει στον φασισμό να εξαπλωθεί γύρω του». κλικ ΕΔΩ

(2) Βεβαίως καθένας μας τους ξέρει και αρκετοί είναι συγγενείς και καμιά φορά φίλοι. Τώρα δε με το fb έχουν τελείως ξεσαλώσει. Άσε που οι περισσότεροι είναι ξύλα απελέκητα

(3) Αξέχαστο έχει μείνει το περιστατικό που συνέβη πριν λίγα χρόνια στο νομό μας νομίζω, που δυο Πακιστανοί στην προσπάθεια τους να ξεμπλοκάρουν ένα αυτοκίνητο από τις γραμμές  σκοτώθηκαν απ' το τραίνο! Θυμάστε;

Η ΚΥΡΑ ΜΑΡΙΑ, Η ΜΑΥΡΟΥΛΑ ΤΗΣ ΚΑΙ Η ...ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ!!!

Την κυρά Μαρία νομίζω τη γνωρίζετε μια και έχω κάνει πολλές αναρτήσεις για χάρη της. Την τελευταία μάλιστα την  προηγούμενη Δευτέρα, στις 29 Γενάρη (κλικ ΕΔΩ)

     Λοιπόν χτες το απόγευμα (δεν πιστεύω έστω και να σκέφτεστε ότι πήγα στη ¨Μακεδονομαχία" Χα...χα) φόρεσα τα σχετικά, φόρμα και παπούτσια, και νάμαι στο Πεδίον του Άρεως να ψιλοτρέχω. Κοιτάζω στο γνωστό παγκάκι για την Κυρά Μαρία, αλλά πουθενά. Μια και ήταν κοντά στο σούρουπο, σκέφτηκα ότι θα έφυγε. Πράγματι προς τη μεριά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας τη βλέπω με τα δυο της καρότσια τίγκα στην πλατειούλα,    που είναι το κλασσικό άγαλμα της Αθηνάς, να ταΐζει τη Μαυρούλα της  ανοίγοντας μια σπέσιαλ κονσέρβα. 

                  Πλησιάζω κοντά μια και πλέον έχουμε γίνει φιλαράκια και πρώτη της κουβέντα είναι για την Μαυρούλα της:

              : Μήπως μπορείς να με βοηθήσεις; Να η Μαυρούλα μου είναι πολύ 
                στεναχωρημένη                   και πολλές φορές στέκεται και κοιτάζει μακριά..

              : Και εγώ τι να κάνω; Τίποτα δεν μπορώ να προσφέρω..

             : Να θέλω να την αγκαλιάσω κι αυτή δεν κάθεται , όταν την πλησιάζω φεύγει, τι να                    της κάνω; 

             :Καλά της λέω εκεί που πας τα βράδια στα Εξάρχεια ξέρεις μια κοπελιά 
              την Ευρυδίκη που έγραψε πολύ καλά λόγια για σένα;

            : Που τα έγραψε;

Τι να της πω σκέφτηκα...

           : Στο ίντερνετ ...

           : Α   στο ίντερνέτ μπράβο, μου είπανε ότι έγραψε πολλά και ένας άνδρας...

           : Εγώ της τα έγραψα...

           : Μπράβο σε ευχαριστώ πολύ, δεν μπορείς να μου τα φέρεις να τα δώ..

           : Ξέρεις να διαβάζεις;

           :Τι λες, αυτό έλειπε τι με πέρασες...

           : Να η Ευρυδίκη γράφει ότι δεν ζητιανεύεις...

          : Ναι όταν μου φέρνουν φαγητό εντάξει, εγώ όμως δεν ζητάω τίποτα...Βάζω πρώτα                 να φάει η Μαυρούλα μου και μετά εγώ. Ξέρεις η Μαυρούλα δεν τρώει ότι και ότι,                   από όλα προτιμά αυτή την κονσέρβα..

            : Τότε θα αγοράσω δυο-τρεις να σου φέρω...

          : Ευχαριστώ πολύ αλλά κοίτα τη μάρκα αυτή, γιατί δεν τρώει άλλες. Να κοίτα - κοίτα                  πως στέκεται λυπημένη..

           : Δεν μου λες σήμερα είναι έτσι ή πολλές ημέρες;

           : Ναι από χτες άρχισε και σήμερα είναι περισσότερο...Μήπως στενοχωριέται για την                     Μακεδονία;

           : Γιατί εσύ στενοχωριέσαι

           : Τι λες, δε βλέπεις που την πουλάνε; Εκείνοι στα Σκόπια , πώς τους λένε, είναι 
              άγριοι άνθρωποι, βάρβαροι και μια νύχτα θα μας πιάσουν όλους στον ύπνο.

           : Αμ τότε γιατί δεν πήγαινες και εσύ το μεσημέρι στο μεγάλο συλλαλυτήριο 
                στο Σύνταγμα;

           : Ήμουνα έτοιμη πήρα και μια σημαιούλα αλλά δεν είχα που να αφήσω τα 
                πράγματά μου..

Πράγματι στο ένα καρότσι ανέμιζε μια μικρή γαλανόλευκη.

           : Δε μου λες  εσύ τι θα χάσεις τη ρωτάω  έτσι για να δω τι θα μου πει.. 

Άρχισε να σταυροκοπιέται και σηκώνοντας το κορμί της μου λέει με στόμφο:

         :ΠΑΤΡΙΣ-ΘΡΗΣΚΕΊΑ -ΟΙΚΟΓΈΝΕΙΑ και τα δύο πρώτα, αφού δεν έχω οικογένεια,      
            είναι η ζωή μου΄. 

Αμαν είπα μέσα μου αυτό δεν το περίμενα με τίποτα και περπατάω να φύγω..

           : Και να θυμάσαι η Μακεδονία είναι Ελληνική...

Εγώ έφευγα  και αυτή το έριξε στο τραγούδι: Μακεδονία ξακουστή του Αλεξάνδρου η χώρα...    

ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΆ ΜΑΡΙΑΣ ΤΗΣ ΑΣΤΕΓΗΣ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΩΣ

ΑΠΛΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΖΩΗΣ...

         Δεν ξέρω αλλά η κυρά-Μαρία,η άστεγη στο Πεδίο του Άρεως, πραγματικά κάθε φορά όταν περνώ από το παγκάκι που σταθερά κάθεται μαζί με τα μπογαλάκια της, παίρνω μαθήματα ανθρωπιάς και αξιοπρέπειας.. 

        Τις προάλλες πήγα το απόγευμα και τη συνάντησα πάλι στον χώρο που είναι το άγαλμα της Αθήνας και που με βλέπει μου λέει: 

- Είμαι πολύ στενοχωρημένη για την Μαυρούλα μου που στέκεται σκεπτική και σήμερα δεν τρώει../- Από πότε έχει να φάει;/-  Από το πρωί /- Ε...τότε φαγωμένη είναι../- Τι λες εσύ τρως μια φορά την ημέρα;

Καλά -της λέω- και κάνω να φύγω, οπότε μου  λέει γελώντας:

- Βλέπω έχει και σκουλαρικάκι; Μπράβο, μπράβο!  

      Την επομένη δε έτυχε να περάσω από εκεί το μεσημέρι, όχι με τη φόρμα, κανονικά ντυμένος και τη βλέπω στο συνηθισμένο παγκάκι να χτενίζει τα μπαμπακί της μαλλιά, που πάντα γυαλίζουν από την καθαριότητα. Παραδέχομαι έκανα μια μικρή "παρανομία" και την ηχογράφησα άνευ αδείας που λένε. Όμως είμαι σίγουρος και εσείς δεν θα με κατακρίνετε όταν θα ακούσετε το παρακάτω βίντεο. 

   Το μεγαλείο της κυρά-Μαρίας υπερβαίνει όλες τις καθημερινές μικροψυχίες αλλά και ανθρώπινες διαστάσεις.... 

      Ακούστε την: 

🙈 Σπάνια τέτοιο μεγαλείο ψυχής!!

Την αδίκησαν, της έκλεψαν τις οικονομίες μιας ζωής, 

την άφησαν ανασφάλιστη και 
την  πέταξαν στο δρόμο. 

Κι αυτή φώναζε: μην τους κάνετε κακό...

  --Δε βαριέσαι...Έχει ο Θεός, λέει...
🙌 Και εμείς οι άλλοι, με το μαλακό μας στρώμα 

και το ζεστό μας φαγητό έχουμε πίεση 

από το άγχος και τις στενοχώριες...

Και τρέχουμε να προλάβουμε.. 

Πάρκο Δρακόπουλου: Η Ανθρώπινη Αλληλεγγύη

Όλα όσα αναφέρονται στο κείμενο έλαβαν χώρα προ εκλογών

αλλά τι να κάνουμε προείχε η επικαιρότητα  και η  φούρια... 

Και το κείμενο είναι γραμμένο από τότε, 

όμως η αξία του παραμένει... 

     Όποτε ερχόμουν σε επαφή με τον φίλο μου τον Μπίλη, μου έτρωγε την Παναγιά με το πότε θαρθεις και πότε θάρθεις. Τελικά προχθές την Κυριακή το αποφάσισα και στις 12 το μεσημέρι ήμουν εκεί, στο πάρκο του Δρακόπουλου, κοντά στο τέρμα της Πατησίων.

   Για πολλά ήμουν προετοιμασμένος μια και ο Βασίλης με είχε ενημερώσει  καταλλήλως, αλλά όταν έφθασα στο πάρκο έμεινα έκθαμβος από την αρχή. Πλησιάζοντας ανέμιζε πλησίστια η ταυτότητα των πρωτεργατών. 

     

Μπροστά μπροστά τα πανό του συλλόγου, γυναίκες και άνδρες αν και δεύτερης και τρίτης ηλικίας, όλοι πρόσχαροι με πρόσωπα λαμπερά και ένα ανοιχτό χαμόγελο.Και το ύφος καθόλου επιτηδευμένο, περισσότερο ήταν συνεσταλμένο και λίγο ντροπαλό!!! Από μόνοι σας θα το εξακριβώσετε από την σχετικά ταινία.

   Λοιπόν στο 6ο Διαμέρισμα Αθηνών με κοινό κύριο προτέρημα την Προσφορά και την Αλληλεγγύη συνευρέθηκαν και έκαναν τον Σύλλογο: "ΚΙΝΗΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΠΑΤΗΣΙΩΝ". Οι περισσότεροι απ΄ αυτούς είναι γνωστοί και σύντροφοι από κοινούς κοινωνικούς αγώνες και κινήματα της προηγούμενης οκταετίας.

Έτσι κάθε δεύτερη Κυριακή στο πάρκο Δρακόπουλου διοργανώνουν παζάρι με πραγματικούς παραγωγούς - και όπως λένε χωρίς μεσάζοντες -με όλα τα καλά: τυριά, μέλια, ζυμαρικά κτ.λ. 
Και κάθε μήνα μαγειρεύουν επί τόπου και κάνουν τραπέζι χαρισάμενο για όλους τους πεινόντες και διψόντεςκαι καταφρονεμένους της περιοχής, εννοείται ανεξαρτήτως φυλής, χρώματος και θρησκείας. [1]
   Ψυχή αυτής της συλλογικότητας είναι ο Παύλος που σε κερδίζει με την φυσική του σεμνοτυφία.Θα τον θαυμάσετε στη μικρή ταινία, αλλά και τους άλλους, τις κυρίες - κυρά Μαρία, κυρά Σοφία - το ναύαρχο και λοιπούς.
        Όλοι τους αξίζουν πολλά συγχαρητήρια!!! 
.

[1]  Δεν ξέρω εάν στη Ζαχάρω μπορούμε να το διοργανώσουμε. Και άπορους και φτωχούς έχουμε και ανάγκη έχουμε τα αγαθά χωρίς μεσάζοντες.

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΧΟΡΕΥΕΙ ΖΕΪΜΠΈΚΙΚΟ, ΤΙΣ ΒΕΡΓΟΥΛΕΣ, ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΛΕΝΕ ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΙ Η ΚΥΡΑ ΜΑΡΙΑ ΧΤΥΠΑΕΙ ΠΑΛΑΜΑΚΙΑ!!!

     Σε εκείνο το μέγιστο αφιέρωμα για τη Παναγιώτα, που όπως τόνιζα είναι το πιο ισχυρό μνημονικό μου αποτύπωμα, στην πρώτη σελίδα της μνήμης μου, μετά από τους γονείς μου - αχ ρε μάνα, και στον ξύπνιο μου και στον ύπνο μου έχεις την πρώτη θέση - έγραφα και τα εξής:

    Τις ίδιες περίπου σκέψεις κάνω και με ένα άλλο συνταρακτικό ενθύμημα.

  Ήταν 8 Μαρτίου του 2014, Σάββατο των αποκριών. Υπόψη εκείνη τη χρονιά συνέπεσαν τα γενέθλιά μου με την ονομαστική μου γιορτή, των Αγίων Θεοδώρων, του Τύρωνος και του Στρατηλάτη. Εγώ όπως έχω πάλι τονίσει είμαι με τον Τύρωνα. Λοιπόν εκείνη την ημέρα μερικά άτομα από τη θρυλική "Λέσχη Φιλίας & Πολιτισμού" που τότε είχαμε φτιάξει  στην Πλατεία Βικτωρίας με πρωτεργάτη και ψυχή τον Στέλιο Ελληνιάδη, μαζί με ένα μπουζουξή και έναν κιθαρίστα πήγαμε επίσκεψη, εννοείται με τα σέα και τα μέα μας στο «Άσυλον Ανιάτων στην Κυψέλη».

    Ανεπανάληπτη εμπειρία που είναι χαραγμένη ανεξίτηλα στα κιτάπια τη μνήμης μου. Εκείνο το ζεϊμπέκικο του Μιχάλη, που καθηλωμένος στο αναπηρικό του αμαξίδιο, να χτυπά το παπούτσι του με το χέρι, με έχει κατακλύσει, με έχει συνεπάρει. Η ψυχή του ήταν λεύτερη και γελαστή στα ουράνια! 

   Ομολογώ ότι σε αδύνατες στιγμές μου – γαμώτο όσο πάνε και αυξάνουν - βλέπω τον χορό του Μιχάλη και παίρνω θάρρος, χαλυβδώνομαι.

   Αποφάσισα και το αναρτώ σήμερα, πάλι την ίδια ημέρα αλλά 8 χρόνια μετά!

Παρακολουθείστε το λοιπόν και ανυψωθείτε στον ουρανό έχοντας αριστερά την υπομονή, δεξιά το θάρρος και μπροστά την αγάπη!!!

Καθημερινά είναι πολλά τα περιστατικά που μας γεννούν (ΠΡΕΠΕΙ) τέτοια αισθήματα. 

 

Περνώντας κάθε τόσο από το στέκι-παγκάκι της κυρά-Μαρίας, στο Πεδίον του Άρεως, της άστεγης και της βασανισμένης μεν αλλά συνάμα υπερήφανης και γελαστής, από τη μια μεριά θλίβομαι, αλλά από την άλλη φορτίζω τη μπαταρία της ψυχής μου με δύναμη και θετική ενέργεια. Εδώ έχει τόσα και τόσα προβλήματα [δέστε τα πόδια της]  και όταν με βλέπει θυμάται τι είμαι και με ρωτά για το σκυλάκι, τη Μαυρούλα της.

Αχ ρε κυρά Μαρία...........

Παγίδα για φίδια

Κώστας Μαυρουδής

Πού να παραβγούμε εμείς μ' αυτούς τους πιτσιρικάδες... Μόνο ξυλίκι, μπάλα και "δεν περνάς κυρά Μαρία" ξέραμε!...

Η ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΜΑΣ, Η ΚΑΤΩ ΡΟΥΓΑ [2]

 ΟΙ ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ 60ΡΗΔΕΣ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΕΝΑ1 ΚΑΙ ΔΥΟ 2 [κλικ επάνω]

Η ΣΗΜΕΡΙΝΉ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΓΡΑΦΤΗΚΕ

 ΑΠΌ ΤΗΝΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΑΛΑΝΗ &

ΝΤΙΑΝΑ ΜΑΝΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ

     

    Η γενιά των σημερινών  εξηντάρηδων  έζησε σε καλύτερες συνθήκες οικονομικές περισσότερο αλλά σταδιακά αρχίζει να αλλάζει και η κοινωνία προς μια διαφορετική αντίληψη. Η τηλεόραση έστω και ασπρόμαυρη με τις μυθικές της σειρές που ερήμωναν τους δρόμους, τα πιο μοντέρνα τραγούδια της ποπ και ροκ μουσικής, οι χίπης και ο τρόπος ζωής τους επηρέασαν αυτή τη γενιά άμεσα. 

     Έτσι  η γειτονιά μας μεγάλωσε από τον σινεμά πάνω στη μεγάλη ταράτσα του Μανουσέϊκου  τρώγοντας πασατέμπο βλέποντας ταινίες του Ξανθόπουλου και της Φίνος -Φιλμ.

      Η Νντιάνα Μανούσου, η Ντίνα και Ρίνα Γαλάνη, η Κική, ο Τάκης [Κορκολάκια], ο Κώστας, ο Γιάννης και η άλλη Ντιάνα [Μανούσου], ο Λάκης [Φακίρης], ο Γιώργος [Γούλα] Κόλλιας, ο Κυριάκος και ο Κώστας του Τάση Κούλη, τα Βλαμάκια [Μαγδαλινή

Επίσης παιδιά από άλλες γειτονιές που έρχονταν να παίξουμε στις κάτω αλάνες, ο Ελισσαίος, ο Γιώργος Καζάκος, ο Λεωνίδας Φαναράς, τα Σαρλόπουλα, η Μίνα και ο Γιώργος [Κομπορόζος], οι ξαδέλφες μου, η Κική [+] και η Ντίνα του Δημητράκη Γαλάνη, που έρχονταν τα καλοκαίρια, η Αθηνά, η Αγγελική Γαλάνη, η Κική Γρηγοροπούλου [Βουρλόζομα], η Τούλα Κατσικαρώνη, πρώην Κόλλια, η Ελισάβετ, ο Γιάννης Βλάμης του Αλέξη και ο Γιάννης Βλάμης του Αρίστου [Σουρεκλεμές], η Τασία του Κουφούση [κυρία Μιράλ μετά], η Γιαννούλα Κατσαβού [Τσότσος], η Ζωή του Αρνόκουρου και πολλά άλλα παιδιά που ξεσηκώναμε τον κόσμο με τις φωνές μας.
    Στο σχολείο τα πράγματα  για πολλούς δεν ήταν τόσο ρόδινα γιατί το ξύλο που έπεφτε από τον Λουριδά [δάσκαλο] ήταν στην πραγματικότητα κακοποίηση με την ανοχή όλων. Μπουνιές, κλωτσιές, ξύλο με την βέργα από την μουριά ή τον χάρακα από το αριθμητήριο έκανε πολλά παιδιά να τρίβουν τα χέρια τους με τσουκνίδα γιατί χωρίς λόγο θα έτρωγαν ξύλο στην προσευχή. Ο δάσκαλος αυτός είχε βάλει στόχο  διάφορα παιδιά ειδικά τον Τάση Σαρλά που τον χτύπαγε με το  μπρίκι που έβραζε το  αυγό, στο κεφάλι. Έφυγε ο Λουριδάς και ήρθε ο Αγησίλαος (Σίλος) Γιωργούλιας, καλός δάσκαλος και κύριος με τα όλα του Οι καλύτερες  στιγμές στο σχολείο ήταν όταν πηγαίναμε εκδρομές με το τρένο στον Καϊάφα ή στον Αγιαννάκη μέσα  στα πεύκα όπου μαζεύονταν όλα τα σχολεία της περιοχής και παίζαμε όλη μέρα τρώγοντας παγωτά και τα κεφτεδάκια από το σπίτι. Στο τέλος της σχολικής χρονιάς είχαμε θεατρικά έργα, λαμπαδηδρομίες και γυμναστικές επιδείξεις. Ο Καραγκιόζης τα ανθεστήρια, τα πάρτι που κάναμε αργότερα στα σπίτια ήταν μέρος της διασκέδασής μας στο χωριό ως έφηβοι. Το κασετόφωνο έπαιζε συνέχεια μπλουζ «εσένα που σε ξέρω τόσο λίγο» και τα κορίτσια περιμέναν το αγόρι που ήθελαν να τα ζητήσει να χορέψουν αγκαλιά. Τα γαριδάκια και το κονιάκ ήταν το βασικό μενού στα πάρτι μας. Την πρωτομαγιά κάναμε το πρώτο μπάνιο του καλοκαιριού και αργότερα ο Θύμιος [Κατσόλης] πέρναγε με το τρακτέρ από κάθε γειτονιά και μας πήγαινε στη θάλασσα για μπάνιο, όλοι πάνω στην καρότσα, νέοι,  γέροι και παιδιά.

     Η βόλτα μας επειδή δεν είχαμε πλατεία, μόνο καφενεία, αλλά ούτε και καντίνες στη θάλασσα ήταν προς την γέφυρα της Νέδας κάθε απόγευμα. Τα κορίτσια περιμέναμε το λεωφορείο για την «Μανίνα» και τα αγόρια τον «Μλέκ» που τα είχε αρχικά ο γέρο Κούλης και μετά η Βγενισούλα. Η διατροφή μας λιτή και χορταστική  όπως το ψωμί με ζάχαρη και λάδι ή με ρίγανη και ντομάτα αργότερα γιατί το χωριό γέμισε με θερμοκήπια που έδωσαν ανάπτυξη και χρήματα έως και σήμερα. Προλάβαμε ακόμη το συσσίτιο με γάλα με την Κυρά Μαρία Κατσαβού μαγείρισσα και τον σύζυγό τηςτον μπάρμπα Μήτσο που είχε το τηλεφωνείο γιατί δεν είχαμε τηλέφωνο μόνα τα μαύρα με την μανιβέλα και έπρεπε να μας συνδέει αυτός με τα νούμερα που θέλαμε. Έτσι ο Μπάρμπα Μήτσος ήξερε όλα τα νέα του  χωριού.

Η αλάνα του σταθμού αποτελούσε το γήπεδο των αγοριών τα απογεύματα και τα κορίτσια θαύμαζαν την ομάδα μας με το όνομα «ΝΕΔΑ» που έπαιζαν τα μεγαλύτερα αγόρια του χωριού μα [σημερινοί 70 plus.

    Σήμερα βρισκόμαστε πολλοί στις καντίνες της θάλασσας, στα εστιατόρια να φάμε μαζί, να μιλήσουμε και να πάμε σε πανηγύρια που ακόμα κρατούν την παράδοση, όπως του Αϊ-Λια. Να είμαστε όλοι καλά και να φροντίζουμε το όμορφο χωριό που λέγεται Γιαννιτσοχώρι γιατί το αξίζει. 

Αφιερωμένο σε όλους και

όλες που έζησαν αυτά

τα υπέροχα χρόνια.