ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!!!

 Κουτσαίνει μα δεν τον νοιάζει!

Χορεύει, τραγουδάει, ερωτεύεται.

Τις νύχτες μεταμφιέζεται και πάει σε πάρτι.

Τη μέρα ντύνεται Άνοιξη σκαρφαλώνει στην αμυγδαλιά, χρωματίζει τα μπουμπούκια της, φουσκώνει τους κόμπους των φύλλων της, της πουλάει έρωτα .. κι αυτή η τρελή τον πιστεύει και ανθίζει! Και μετά της δίνει παγωμένα φιλιά και την παγώνει! Όπως μας κάνει κι η ζωή! Μία μας χαμογελά ζεστά και δέκα μας δίνει παγωμένα φιλιά! Έλα Φλεβάρη μου και δώσε μας μια στάλα μέλι…από πίκρες χορτάσαμε! Αναστασία Κ

Οι άνθρωποι με τρομάζουν! Χρυσαφένιο Οκτώβρη!

       Έφτασε! Φορά ρούχα καλοκαιρινά κι ένα πουλόβερ ριγμένο στους ώμους. Μοιράζει κόκκινα φιλιά και κοκκινίζει η πλάση! Χρυσάνθεμα στην αγκαλιά του κι ένα κυκλάμινο στ΄αυτί. Χρατσ- χρουτς τα παπούτσια του πάνω στα φύλλα τα χρυσοκίτρινα που στροβιλίζονται σαν χρυσές πεταλούδες. Οκτώβρη φύσα! Να ξεσκονιστούν τα όνειρα μας, να φύγουν μακριά όσα μας πλήγωσαν. Φύσα σου λέω μην σταματάς. Δεν με τρομάζει ο άνεμος. Οι άνθρωποι με τρομάζουν!
Χρυσαφένιο Οκτώβρη! Αναστασία Κ

Νύχτες του Σεπτέμβρη

 Νύχτες του Σεπτέμβρη, τόσο υπόγεια όμορφες, τόσο γήινες! Πρόσωπα ηλιοκαμένα κάτω από το φως του φεγγαριού πάνε κι έρχονται. Με ξανοιγμένα από τον ήλιο μαλλιά και αλμυρά τα φιλιά να κρέμονται απ’ τα χείλη τους. Με υποσχέσεις για σφιχτές αγκαλιές το ερχόμενο καλοκαίρι στις τσέπες τους. Επιστροφές εκεί που πάντα θες να επιστρέφεις. Όπως ένα φθινόπωρο μετά την κάψα του καλοκαιριού! Και το νυχτολούλουδο να σου φωνάζει Καληνύχτα! Αναστασία Κ

ΚΑΛΗΜΕΡΑ-ΚΑΛΗΜΕΡΑ

 Μην ξεχνάς ..κανείς δεν είναι τέλειος. Κανείς δεν είναι αλάνθαστος. Ούτε εσύ ούτε εγώ, ούτε οι άλλοι. Κοίτα μας. Σημαδεμένες ψυχές, χαραγμένα από τον χρόνο πρόσωπα. Μέσα στα σημάδια μας είναι οι ήττες μας, τα όνειρα που δεν ζήσαμε και συνεχίζουμε με πείσμα να κυνηγάμε. Ας κάνουμε κι άλλα λάθη, ζώντας όμως. Ας ζήσουμε στιγμές κι ας γεμίσουμε ρυτίδες στο πρόσωπο. Από γέλια δυνατά και από δάκρυα αληθινά.Πέτα λοιπόν τον καθρέφτη και μην μου κλαις!! Αναστασία Κ

Κ Α Λ Η Μ Ε Ρ Α Κ Α Λ Η Μ Ε Ρ Α

 

Να είσαι χαρούμενος που ξύπνησες σήμερα. Να μην είσαι αχάριστος για όσο αναπνέεις. Να ξέρεις πως οι άνθρωποι που περνούν μέρες ατέλειωτες στο κρεβάτι του πόνου θα ήθελαν να είναι υγιείς.. Θα ήθελαν μια ευκαιρία να δουν ένα ηλιοβασίλεμα.. μια ανατολή, να κάτσουν σ’ ένα Κυριακάτικο τραπέζι . Οπότε, χαμογέλα!
Η ζωή πότε θα σου δίνει χαστούκια και πότε φιλιά. Ε, και; Σήκω και περπάτα χωρίς γκρίνια. Ένα χειροκρότημα λοιπόν για μια άλλη μέρα ζωής! Καλημέραα! Αναστασία Κ

Τα παραμύθια της γιαγιάς μου….

Πόσα παραμύθια μου είπες… Με γέλασες γιαγιά μου ,είπες ότι υπάρχουνε πρίγκιπες που ψάχνουνε όμορφες ψυχές, καλοσυνάτες. Σιγά μην κοιτάνε ψυχές.. πόδια, στήθος , περιφέρεια κοιτούσαν.. με ψάξανε και στις τσέπες, μετρήσανε τα λιγοστά μου κέρματα και μου είπανε, “λίγη είσαι ”.

«Πάντα στο τέλος νικάνε οι καλοί, να το θυμάσαι» μου έλεγες.. Μα εγώ γιαγιά, δεν είδα ούτε έναν καλό να ΄χει νικήσει. Και μόνο ήττες μετρώ τελικά, κάνοντας καλοσύνες.

Μου είπες να μην κυκλοφορώ μόνη μου στο δάσος γιατί κινδυνεύω , κι ότι μόνο μέσα στον κόσμο θα είμαι ασφαλής. Όμως οι κίνδυνοι με παραμονεύουν πάντα μέσα στους πολυσύχναστους δρόμους, κι όχι μέσα στο ήσυχο δάσος.

Με γέλασες μωρέ γιαγιά, μου είπες να φυλάγομαι από τους λύκους τους κακούς, όμως έμενα, οι λύκοι με σεβάστηκαν γιαγιά γιατί είχανε μπέσα . Οι τάχα “καλοί” κυνηγοί μου ξεσκίσανε την καρδιά μου.

Μου είπες ακόμη, πως οι νάνοι είναι πάντα καλοί , γεμάτοι γλύκα, μα όσους νάνους συνάντησα, ήτανε “νάνοι” μονάχα στην ψυχή, κι όχι στο μπόι τους γιαγιά.

Μου έλεγες πως οι Χιονάτες κοιμούνται καιρό, μετά το μήλο που έφαγαν και περιμένουν να έρθει ο πρίγκιπας να τις φιλήσει για να ξυπνήσουν..Μα που ζούσες βρε γιαγιά μου! Τώρα, αν ο πρίγκιπας βρει την Χιονάτη κοιμισμένη ...ούτε το κοκαλάκι της δεν θα μείνει..

Μα τι παραμύθια μου έλεγες βρε γιαγιά μου.. Η πριγκίπισσα φίλησε τον βάτραχο και έγινε πρίγκιπας.. και τι γίνεται όταν τον φιλάς τον πρίγκιπα και σου βγαίνει βάτραχος; Κουβέντα γι’ αυτό…

Μεγάλωσα γιαγιά μου..το βλέπεις από τον ουρανό που είσαι.., και δεν πιστεύω πια στα παραμύθια.. δε με νοιάζει αν έζησαν αυτοί καλά κι αν εμείς θα ζήσουμε καλύτερα. Γιατί τώρα ξέρω πως δε χρειάζομαι κανένα παραμύθι για να είμαι ευτυχισμένη. Ευτυχισμένη είμαι γιατί με αγαπάνε αυτοί που αγαπώ…

Αυτό δεν είναι ευτυχία;;;

Αναστασία Κ

ΜΕ ΑΓΓΙΞΕΣ ......

 

Η ΕΥΤΥΧΊΑ ΕΊΝΑΙ ΣΤΙΓΜΕΣ......

 

Τα παιδιά κάνουν φούσκες και τρελαίνονται με αυτές ! Δεν διαρκούν πάνω από ένα δευτερόλεπτο, κι’ όμως δεν τους νοιάζει καθόλου! Γιατί αυτό το δευτερόλεπτο είναι ευτυχισμένα !Σκασίλα τους αν η φούσκα σκάσει. Θα φτιάξουν άλλες. Και ας σκάσουν και αυτές! Φούσκες είναι και οι στιγμές σου. Δημιουργούνται και φεύγουν. Πλααφ!
Έτσι απλά! Δεν τις προλαβαίνεις Όμορφη Κυριακή γεμάτη…φούσκες Μικρών Μεγάλων Στιγμών! Προλαβαίνεις! Πλααφ!

Καλημέραα!! Αναστασία Κ.

Όλες οι αντιδράσ

ΓΑΜΩΤΟ ΠΩΣ;

 Ρημάχτηκε η ψυχή σου; Εσύ άφησες την πόρτα ανοικτή και κρέμασες μια τεράστια επιγραφή: «ΠΕΡΑΣΤΕ ΚΟΣΜΕ»! Όποιος βλέπει την πόρτα ανοικτή, τρέχει. Δεν τους εμπόδισες! Τους άφησες να κάνουν πλιάτσικο, να λεηλατήσουν κομμάτια της ψυχής σου. Και άρπαξαν κι’ έφυγαν. Κλείσε τις πόρτες, κατέβασε το «ΠΕΡΑΣΤΕ ΚΟΣΜΕ», κάνε ταμείο και ανέβασε ένα τεράστιο «ΜΕΤΑΦΕΡΘΗΚΑΜΕ» «Δεκτοί μόνο με πρόσκληση!» Ξεκίνα! Καληνύχταα!

Αναστασία Κ

ΣΠΡΩΞΕ & ΠΑΛΕΨΕ

 Ζωή με το στανιό. Όλα από λίγο. Σαν σε μόνιμη δίαιτα. Λίγη χαρά, σαν ανάλατο φαγητό. Μισά χαμόγελα, ψεύτικα “καλά είμαι”, χλιαρές αγκαλιές. Εδώ δεν αντέχουμε κάτι ώρες ρούχα πάνω μας, θα απλώσουμε χέρια να αγκαλιάσουμε ΑΝΘΡΩΠΟ. Ζούμε το μαρτύριο της σταγόνας. Και συ ζητάς να νιώσεις, να πάθεις ,να μάθεις, να φτιάξεις ,να χαλάσεις, να δοκιμάσεις και να δοκιμαστείς, να μοιραστείς και κυρίως να αγαπήσεις και να αγαπηθείς πολύυυ.

Αναστασία Κ

Εγώ πρόλαβα….

ΑΝΑΣΤΑΣΊΑ Κ.

Πρόλαβα το φαξ, την γραφομηχανή, την ασπρόμαυρη τηλεόραση, τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες.

Πρόλαβα…. να παίζω κρυφτό μέχρι την νύχτα, να περνώ όλο τον ελεύθερο χρόνο μου στον δρόμο και στις αλάνες χωρίς να φοβάμαι. Να σκαρφαλώνω σε κορομηλιές, κυδωνιές μουριές.. και τα πόδια μου ήταν γεμάτα χτυπήματα και μελανιές, και όταν μάτωνα , έβαζα λίγο σάλιο κι εντάξει η πληγή!

Πρόλαβα …να φτιάχνω κέικ και κουλουράκια από λάσπη,χάρτινες βαρκούλες. Έπαιξα κυνηγητό, κλέφτες κι αστυνόμους, αγαλματάκια, μήλα, κουτσό , περνά, περνά η μέλισσα, πούντο-πούντο το δαχτυλίδι…

Πρόλαβα …να πίνω νερό από το λάστιχο(τι εμφιαλωμένα και πράσινα άλογα).. Περιμέναμε να τρέξει πρώτα λίγο το νερό, να φύγει το ζεστό που έκαιγε από τον ήλιο και η πράσινη γλίτσα που έβγαζε το λάστιχο και μετά πίναμε στη σειρά όλα τα παιδιά. Σκέτη απόλαυση! Πρόλαβα … παραμύθια, φαντάσματα, νεράιδες,ξωτικά και αγγέλους. Αυτά έλεγαν οι γιαγιάδες τότε.Και μια φορά μου είπαν, ότι εάν μια γάτα είναι κουλουριασμένη, είναι σημάδι βροχής. Έτσι, άρχισα να ‘ξε- κουλουριάζω’ τις γάτες της γειτονιάς για να κάνει λιακάδα.

Πρόλαβα …και τις τέσσερις εποχές . Τα χρυσοκόκκινα φύλλα των δέντρων έπεφταν το φθινόπωρο και τα λουλούδια άνθιζαν την άνοιξη. Τα Καλοκαίρια ήταν χρυσά και καυτά και οι Χειμώνες σκέπαζαν τα πάντα με χιόνι..

Πρόλαβα… φλερτ στις πλατείες και καρδιοχτυπήματα. Πάρτι, που όταν με φιλούσε το αγόρι που ήθελα, δεν πλενόμουν για μέρες, μην μου φύγει το φιλί. Χόρεψα στο μισοσκόταδο και μου ψιθύρισαν τα πρώτα “μου αρέσεις” και την απίστευτη φράση ‘’τα φτιάχνουμε;” Τι φτιάχναμε ο Θεός κι η ψυχή μας.

Πρόλαβα …και πήρα δώρο κασέτες γραμμένες και αφιερώσεις στο ραδιόφωνο. Τα ραντεβού δεν κλεινόταν με μήνυμα . Κα στηνόμουν πάνω από το σταθερό και περίμενα εκείνο το μαγικό συνθηματικό. Μαλώματα, κλάματα, σ΄αγαπώ-μ΄αγαπάς, και δωσ΄του χιλιόμετρα στο δωμάτιο με το σταθερό στο χέρι και ένα θεόμακρο καλώδιο να ακολουθεί το πήγαινε-έλα μου.

Πρόλαβα…να νοιώσω απέραντη ευτυχία μ΄ένα κόκκινο βελούδινο φουστάνι κι ένα ζευγάρι κόκκινα λουστρινένια παπούτσια κάθε πασχαλιά…

Και τώρα, όταν είμαι μόνη προσπαθώ να χωρέσω στο κόκκινο βελούδινο φουστάνι …και όταν ποτίζω τα λουλούδια και δεν με βλέπει κανείς ..πίνω νερό από το λάστιχο και νιώθω ότι καταπίνω μερικές μαγικές σταγόνες ευτυχίας..

ΚΙ ΌΜΩΣ ΚΥΡΙΑ ΜΟΥ ΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΚΛΑΙΝΕ.....

 Κλάψε. Ζωή είναι και δεν σου φέρεται πάντα με το γάντι. Κλάψε για όσα σε πλήγωσαν. Λύγισε. Άνθρωπος είσαι κι έχεις το δικαίωμα στο δάκρυ. Έχεις δικαίωμα να πέσεις στο χώμα, να γευτείς την αποτυχία, την ήττα την απόρριψη.
Έχεις δικαίωμα να λυγίσεις! Όμως απαγορεύεται να σπάσεις! Κλάψε! Αλήθεια εσείς οι υπόλοιποι πως μπορείτε να μην κλαίτε; Πως αντέχετε; Δεν σας καίει το αλάτι, δεν σας πνίγει το νερό; Καληνύχταα!

Αναστασία Κ [Ο τίτλος δικός μου ]

ΜΑΓΚΙΑ ΘΕΛΕΙ Η ΖΩΗ!

      Αρκετά κλαψούρΙσες με τις πληγές σου όλη τη βδομάδα.. καλά φάγατε, καλά ήπιατε εσύ κι ο πόνος σου! Κυριακή ξημέρωσε! Σήκω, ντύσου, πλύσου, χτενίσου, χαμογέλα, γίνε όμορφος .. η χαρά σε περιμένει στη γωνία! Μαγκιά θέλει η ζωή μάτια μου! Με τα χέρια στις τσέπες, κόκκινο λουλούδι στ’ αφτί και σφυρίζοντας μόρτικα φλέρταρε τη ζωή. Και που ξέρεις, ίσως και να τη ρίξεις τελικά… σήμερα που’ ναι Κυριακή!   

                            Καλημέρααα!!                                                                                                        Αναστασία Κ

Το σπίτι μου το πατρικό..

Μυρίζει ελληνικό καφέ και γλυκό κυδώνι.. Έχει σεμεδάκια στα τραπέζια και φωτογραφίες σκορπισμένες παντού.

Όλη η ζωή μας σε κορνίζες. Κάθε γωνιά του φωνάζει την αγάπη. Από τον καναπέ ως τον λακαρισμένο μπουφέ και την κουζίνα με τα πολλά τάπερ και τα πολλά βάζα ,με την εικόνα και το καντηλάκι. .

Ο τοίχος που πάντα ξέφτιζε κι έπιανε υγρασία, ο καθρέφτης που μπροστά του είδα να αποκτώ στήθος, ακμή, φακίδες κι ίσως και μικρές ρυτίδες έκφρασης.

Σ' αυτό το σπίτι , έχω δει τα δάκρυα μου να στεγνώνουν στις γωνιές και τα χαμόγελα να αστράφτουν στα παράθυρα.Τα ρούχα μου να σέρνονται στο πάτωμα και τα σ’ αγαπώ , οι συγνώμες κι οι ευχές να πηγαινο-έρχονται στον αέρα. Ένα κουβάρι και μια αύρα που δεν χωρούσαν στη βαλίτσες όταν έφευγα .

Το σπίτι μου το πατρικό… Η κουζίνα που μυρίζει ωραία, οι κουρτίνες που ανεμίζουν, η τηλεόραση που σιγομουρμουρίζει, η ραπτομηχανή που αγκομαχάει μονότονα, η απλωμένη μπουγάδα που μοσχοβολάει Rol και πράσινο σαπούνι. Αποπνέει αυτή τη μυρωδιά του μαγειρεμένου λαδιού, γεμιστά, πετρογκάζ, την κρέμα ATRIX την κολόνια ΜΥΡΤΩ, βασιλικό κι αγάπη. Μυρίζει μαμά...

Γέλια και τραγούδια, λύπες και πένθος. Φωνές και σιωπές. Πολυκοσμία και μοναξιές. Όλο αντιθέσεις ανάμεσα στα πλεκτά της μαμάς που έχουν κάνει κατάληψη παντού, σε παράθυρα ,τραπέζια, τα τηγανητά κεφτεδάκια , τη βανίλια υποβρύχιο, τους ήχους του Γκιώνη τα καλοκαίρια , τα αστέρια που άγγιζαν το περβάζι.

Το σπίτι μου το πατρικό…Έρχεται στα όνειρα μου πολλές φορές , μου τραβάει το αυτί και μου φωνάζει: «Αυτή είσαι! Από εδώ κατάγεσαι κι εδώ θα επιστρέφεις, όσους ρόλους και να παίξεις, όπου κι αν πας»

Δεν κατοικώ πια σ΄αυτό. Κατοικεί αυτό μέσα μου, σαν ένα τόσο δα μικρό φωτάκι, σαν αυτό που έχουμε πάντα μόνιμα αναμμένο το βράδυ για να βρούμε τον δρόμο, αν ξυπνήσουμε μέσα στη νύχτα. Για να μην τρομάξουμε..

Αναστασία Κ

ΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΛΌΓΙΑ...

 Απ΄ όπου περάσεις σήμερα μια στάλα μέλι ν΄ αφήσεις..
Ξεροσταλιάζουν οι καρδιές περιμένοντας λόγο γλυκό.
Γέμισαν οι δρόμοι λέξεις πικρές…..

Γλυκιά Καλημέρα! Αναστασία Κ

ΠΕΡΑΣΕ ΟΚΤΩΒΡΗ

 

Πέρασε Οκτώβρη! Χάρισέ μας απλόχερα τον αέρα σου να αναπνεύσουμε. Αυτόν που διώχνει τα σύννεφα και ξεσκονίζει τα όνειρα μας . Ανακάτεψε τα μαλλιά μας όπως κάνεις στην ψυχή μας. Έλα να μας ταξιδέψεις μακριά από όσα μας πλήγωσαν. Να μας φυσάς και να πετάμε μαζί σου, πάνω από τα μικρά κι ασήμαντα! Φύσα! Ρίξε τα φύλλα, μα όχι τις ελπίδες μας! Οκτώβρηη! Είμαστε και πάλι εδώ! Υπάρχουμε! Αντέχουμε....κι ας φυσάει από παντού !!!! Καλημέραα !
Αναστασία Κ

Το πλυντήριο! Μεγάλο μάθημα.

 

Το πλυντήριο! Μεγάλο μάθημα.
Πρώτα ξεχωρίζεις τα ρούχα, μετά επιλέγεις την σωστή θερμοκρασία το κατάλληλο καθαριστικό, ένα μυρωδάτο μαλακτικό και πατάς το κουμπί. Έτσι και οι άνθρωποι.
Άλλοι είναι καθαροί και μοσχοβολάνε. Άλλοι θέλουν ένα καλό πλύσιμο,
άλλοι ξεβάφουν στην πλύση. Άλλοι είναι ευαίσθητοι και θέλουν πλύσιμο στο χέρι με απαλές κινήσεις, σαν να τους χαϊδεύεις. Προσέχετε μωρέ, μην τους βάζετε όλους μαζί στο ίδιο πρόγραμμα!
Καλημέραα! Αναστασία Κ

Δαχτυλοδεικτάκηδες!

 Δαχτυλοδεικτάκηδες! Για σας μιλάω.. Πολύ εύκολα δεν δείχνετε με το δάκτυλο; Τι έκανε με τον άνδρα της η μία, τι έκανε με τη γυναίκα του ο άλλος, με ποιον βγαίνει η γειτόνισσα. .Ποιος μωρέ σας διόρισε δερβέναγα στις ζωές μας; Άντε μου στον αγύριστο .. μας το παίζετε και δικαστές.
Φτιάξτε πρώτα τα άσχημα της δικής σας ζωής! Κοίταξτε βρε τη μούρη σας στον καθρέφτη! Και που είστε.. χωρίς φίλτρα!!!Να φαίνεται το δηλητήριο! Καλημέρα!

Αναστασία Κ

Η ζυγαριά με τα δράμια

Η γιαγιά μου είχε μία. Κάθε φορά που αγόραζε από τους πλανόδιους κάτι, έτρεχε βιαστικά προτού φύγουν να πάει να το ζυγίσει στη δική της ζυγαριά, μην τυχόν και την έχουν γελάσει. Κι ύστερα ήρθε η ζωή… κι έφερε τα διλήμματα. Να μείνω ή να φύγω; Να δεχτώ ή να απορρίψω; Να ξεχάσω ή να εκδικηθώ; Τα λεφτά ή να μ΄ αγαπούν; Τα πρέπει ή η χαρά μου; Που είσαι βρε γιαγιά μου με την ζυγαριά σου, όλο μου κλέβουν στο ζύγι. Καλημέραα!

Αναστασία

Το Πρωτάκι….

Δεν μπορούσα ακόμα να δένω μόνη τα κορδόνια μου..Μπλε ποδίτσα, άσπρο γιακαδάκι και δύο άσπροι τεράστιοι φιόγκοι στα μαλλιά! Μια τσάντα ίσα με μένα , καφέ με δύο τσεπάκια μπροστά. Πόσα βράδια κοιμήθηκα αγκαλιά μ΄αυτή την τσάντα. Την χάιδευα, τη μιλούσα την τραγουδούσα.. Όλος μου ο κόσμος , όλα μου τα όνειρα κλεισμένα σε μια καφετιά τσάντα!

Πρωτάκι.. ! Η καρδιά μου να χτυπά πιο δυνατά και από το ασημί κουδούνι που ο επιστάτης το κοπανούσε με δύναμη, ο ιδρώτας να κάνει τραμπάλα πάνω μου, και μια τσιρίδα διαπεραστική… « Θέλω την μαμά μου».

Ο πρώτος μου κόσμος με τους πολλούς. Να μοιράζομαι θρανίο, προαύλιο, τετράδια, μολύβια, καραμέλες, ροζ τσίχλες..Τα δικά μου και τα δικά σου, αν ήσουν τυχερός και είχες. Ελπίζω τώρα να έχεις ό,τι τότε δεν είχες..

Αχ ! και να γύρναγα ξανά στην αίθουσα εκείνη, με τα πολλά παράθυρα κι απ’ έξω τα χελιδόνια, ανήσυχα να ετοιμάζονται για το ταξίδι τους.

Να γινότανε ξανά να ζωγραφίσω, να ξύσω με την ξύστρα μου τις ξύλινες μπογιές μου, να χρωματίζω όνειρα και εικόνες μαγικές. Να τραγουδήσω πάλι για το καράβι το μικρό που ήταν αταξίδευτο και για την πεταλούδα που έλαμπαν κόκκινες πετρίτσες στα γαλάζια της φτερά!

Πρωτάκι.. κι η πιο μεγάλη έγνοια μου, να ‘ναι εκείνη η φωνή της Δασκάλας…

– Αναστασία , πες μας μάθημα !

Κι ΄έμαθα νεράκι το μάθημα μου και το θυμάμαι ακόμα:

Να διαβάζω καθαρά-συλλαβιστά τις καρδιές των ανθρώπων, να προσθέτω φίλους, να αφαιρώ κακίες, να πολλαπλασιάζω την αγάπη ,να διαιρώ την χαρά.. να μην λέω κακά λόγια που πληγώνουν..

Να μην κρύβομαι στο τελευταίο θρανίο όταν μπαίνουν οι λύπες στην «τάξη μου» , να μπαίνω στην γραμμή μέχρι να΄ρθει η σειρά μου να παίρνω τις χαρές, χωρίς να σπρώχνω και να ποδοπατώ τους «συμμαθητές» μου στην ζωή …..

Να πλένω τα χέρια μου μην λερώσω κανέναν…να κόβω τα νύχια μου μην γρατσουνίσω καμιά ψυχή…..

Σεπτέμβρης…και μου λείπει η τσάντα η παραφουσκωμένη με όνειρα.…και ξύσε- ξύσε η ζωή με την ξύστρα της… μου τέλειωσαν και οι ξύλινες, πολύχρωμες μπογιές…

Αναστασία Κ