TO ΓΙΑΝΝΙΤΣΟΧΩΡΙ ΕΙΝΑΙ
ΣΤΟ ΝΟΤΙΟΤΕΡΟ ΣΗΜΕΙΟ
ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΖΑΧΑΡΩΣ, ΤΗΣ
ΠΑΛΑΙ ΠΟΤΕ ΕΠΑΡΧΙΑΣ
ΟΛΥΜΠΙΑΣ,ΣΤΙΣ ΕΚΒΟΛΕΣ
ΤΗΣ ΝΕΔΑΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ
ΣΥΝΟΡΑ ΗΛΕΙΑΣ ΚΑΙ
ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ.
Το προηγούμενο Σαββατόβραδο[12/2], όπως πήρατε οι περισσότεροι μια μικρή γεύση με την δημοσίευση στο fb, πριν μερικές μέρες, έγινε το τραπέζιον με όλα τα συμπαρομαρτούντα (γλέντι, χορός, ξεφάντωμα) στον ¨Σταθμό", στον Αγιαννάκη.
Έλαβε χώρα μεγάλος τσερτζελές μια και συνυπήρξαν πολλοί παράγοντες και συνετέλεσαν, ώστε να καούν τα κάρβουνα και να σκορπίσουν τα μυαλά στα κάγκελα. Έτσι δε λένε;
Οι παράγοντες ήταν:
Α] Η παρέα μας πρώτη, αποτελούμενη, μια από επτά τζιμάνια, γιαβάσηδες αλλά σερέτες {Κουμπαράκος, Γιάννης Μαντάς, Μήτσος Μιχαλόπουλος, Δημοσθένης, Αρφάνης, Μπακάλης και η αφεντιά μου]
Β] Οι πολύ καλές υπηρεσίες του καταστήματος και στους δύο σχετικούς τομείς, εστίαση και ψυχαγωγία. Τα διάφορα εδέσματα από αρκετά ικανοποιητικά έως άριστα. Στην ειδική σχετική σελίδα αξιολογούνται πολύ καλά! Το δε σέρβις άριστο. Ο Διονύσης μας εξυπηρετούσε όλους μόνος του, εύχαρις και γελαστός!
Πάμε στην ψυχαγωγία. Η ορχήστρα άριστη για τα δεδομένα της επαρχίας. Ψυχή της ο Γιώργος Νικολακόπουλος (κιθάρα-τραγούδι) από τα Τρόπαια, άξιος συνοδοιπόρος του Τσιατά και του Τσέρτου. Τραγούδι η Ολυμπία , η Ζαχαριοπούλα, καλή φωνή και παρουσία με σωστό μπρίο [2 σε όλα τα είδη της μουσικής (δημοτικά, ρεμπέτικα, και ...έντεχνα) με μεγάλες προοπτικές επιτυχούς εξέλιξης. Και το παλικάρι από το Δώριο είχε αξιόλογη παρουσία στο μπουζούκι. Κι αυτός με καλές προοπτικές, αρκεί να τις καλλιεργήσει. .
Γ]Τρίτος παράγοντας ήταν η Κλαούντια, μια Γερμανίδα τουρίστρια, μουσικός άλφα κατηγορίας, αφού έπαιζε άνετα ακόμα και τα ρεμπέτικα με καταπληκτικό, μαεστρικό τρόπο, από παρτιτούρες!!!
Οπότε φυσικό ήταν να υπάρξει μια φανταστική βραδιά, γεμάτη κέφια και ξεφαντώματα, με χαρές και με χορούς κυκλικούς, τσιφτετέλια και ζεμπεκιές, [3]. που θα μείνει αξέχαστη. Το αποκορύφωμα ήταν που μια κοπελιά ανέβηκε πάνω στο τραπέζι και με τα λικνίσματά της έδωσε ρέστα!
Κι όλοι κοζάραμε τα σαγηνευτικά θέλγητρα, οι νέοι όλοι σε ορθοστασία, κι οι άνωθεν των δεύτερων ήντα, ο καθένας με τις σκέψεις και τις ονειροπολήσεις του..
Χαμένες πατρίδες.....
[1] Είναι το ταβερνείο του Γιώργου Σταθόπουλου και της κυράς του, της Μίνας, που σε ένα μαγευτικό, ειδυλλιακό μέρος τόσα χρόνια μας προσφέρουν ωραία πράγματα, όχι μόνο στην εστίαση αλλά και στην ψυχαγωγία κι αυτά χειμώνα καλοκαίρι. [2] Η κοπελιά κυρίως πρέπει να κρατήσει τη λεπτή θέση και στάση της, ήτοι σωστή αίσθηση και κινηματική συμμετοχή στο τραγούδι αλλά με απέριττη σεμνότητα και μακριά από έξαλλες επιτηδεύσεις. Βεβαίως όλα αυτά τώρα τη διακρίνουν ίσως λόγω της μικρής της ηλικίας και μπράβο της. Τα τσακίσματα της φωνής θα έρθουν σιγά-σιγά με τον χρόνο. Υπομονή και όχι βιασύνη.[3] Να μου επιτρέψετε μια παρατήρηση. Δεν είδα βαριά ζεμπέκικα, τα γνωστά Λεβέτια, φυσικό όμως καθότι, έτσι κι αλλιώς, σε τέτοιους χώρους τα βλέπουμε αραιά και πού.
Το 1956 ήταν η χρονιά μου μὲ τὰ πιὸ πολλὰ παιξίματα ως
μπουζουξης στη δισκογραφία, πήρα μέρος σε τρία τραγούδια με ερμηνευτὴ τὸν
Καζαντζίδη, τὸ ἕνα, τοῦ Γενίτσαρη, κορυφαίο, ὕμνος τῆς ἰδιαίτερης πατρίδας μου,
« Γειά σου Περαία ἀθάνατε»:
Γειά σου, Περαία, ἀθάνατε,
χιλιοτραγουδισμένε,
κάνεις καρδιὲς νὰ χαίρονται,
κάνεις καρδιὲς νὰ κλαῖνε,
Το δεύτερο « Ποιός μπορεῖ νὰ μὲ γλιτώσει"' τοῦ Μπάμπη
Μπακάλη :
O Παύλος Σιδηρόπουλος γεννήθηκε στις 27 Ιουλίου 1948 στην Αθήνα.
Ήταν δισέγγονος του Αλέξη Ζορμπά και ανιψιός της ποιήτριας Έλλης Αλεξίου.
Ως παιδί, δεν σπούδασε μουσική - παρόλο που το ταλέντο του είχε φανεί από πολύ νωρίς - διότι δεν το θέλησε ο πατέρας του. Στα εφηβικά του χρόνια άρχισε να ακούει κυρίως ροκ εντ ρολ.
Η μουσική του πορεία ξεκίνησε το 1970 στηΘεσσαλονίκη, όπου σπούδαζε μαθηματικός στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο.
Εκεί, γνώρισε τον Παντελή Δεληγιαννίδη, με τον οποίο δημιούργησαν το ντουέτο «Δάμων και Φιντίας». Στη συνέχεια, κατέβηκαν στην Αθήνα και μέσα στη διετία 1970-71 ηχογράφησαν για τη δισκογραφική εταιρεία Lyra τον πρώτο τους μικρό δίσκο 45 στροφών, με τα τραγούδια «Ξέσπασμα» και «Ο κόσμος τους». Επιπλέον, συμμετείχαν στη ζωντανή ηχογράφηση «Ζωντανοί στο Κύτταρο» με τα κομμάτια τους «Απογοήτευση» και «Ο γέρο-Μαθιός».
«Στην Κ.»
Το 1972 ενσωματώθηκαν στη ροκ μπάντα «Μπουρμπούλια». Καρπός αυτής της συνεργασίας ήταν ένας δίσκος που, μεταξύ άλλων, περιλάμβανε το γνωστό τραγούδι «Ο Ντάμης ο ληστής», το οποίο, εξαιτίας του φόβου της λογοκρισίας, μετονομάστηκε σε «Ο Ντάμης ο Σκληρός». Εν μέσω δικτατορίας, το σχήμα διαλύθηκε και τα «Μπουρμπούλια» ακολούθησαν τον Διονύση Σαββόπουλο.
Από το 1974 έως το 1976, ο Σιδηρόπουλος συνεργάστηκε με τον Γιάννη Μαρκόπουλο. Μετά τις πρώτες πρόβες, ο ίδιος είχε αναφέρει: «O Μαρκόπουλος σχεδόν απαγόρεψε στον οποιονδήποτε φίλο του να με πλησιάσει. Με σύστηνε πάντα με χαμόγελο ως "ο ροκ επικίνδυνος τρόπος ζωής", αλλά φαίνεται ότι ασκούσα κάποια έλξη πάνω του γι' αυτόν ακριβώς τον τρόπο ζωής». Συμμετείχε ως τραγουδιστής σε τρεις δίσκους του Μαρκόπουλου: «Θεσσαλικός κύκλος», «Μετανάστες» και «Οροπέδιο».
Σε ένα σπάνιο βίντεο- ντοκιμαντέρ του 1960, της βελγικής τηλεόρασης για την «Ελληνική λαϊκή μουσική» ο Μίκης Θεοδωράκης, στα γαλλικά, παρουσιάζει την εκπομπή από την οποία περνάει η αφρόκρεμα της ελληνικής μουσικής της εποχής. Στο βίντεο βλέπουμε την Δώρα Στράτου με τους χορευτές της, τον Μάρκο Βαμβακάρη, τον Τσιτσάνη, την Μαρινέλα, τον Καζαντζίδη, τον Γρηγόρη Μπιθικώτση.
«Αντιλαλούνε οι φυλακές», τραγουδά ο Μάρκος ενώ ο Θεοδωράκης λέει ότι πρόκειται για τον πατριάρχη της αστικής λαϊκής μουσικής.
Ο Βασίλης Τσιτσάνης, τραγουδά το «Συννεφιασμένη Κυριακή», ενώ στη συνέχεια ο Θεοδωράκης παρουσιάζει τον Μάνο Χατζιδάκι. Παίζει στο πιάνο του τα Ματόκλαδα του Μάρκου και μιλά στα γαλλικά για το μπουζούκι και την σημασία του για την ελληνική, λαϊκή μουσική. Η Ζωή Κουρούκλη, τραγουδάει στη συνέχεια «Τα Παιδιά του Πειραιά».
Μετά βλέπουμε τον Μπιθικώτση να τραγουδά παίζοντας μπουζούκι με μεγάλη ορχήστρα «Γιε μου, σπλάχνο των σπλάχνων μου».
Μετά τον Επιτάφιο συνέθεσα το Αρχιπέλαγος και την Πολιτεία», λέει ο Μίκης στο τέλος του ντοκιμαντέρ, και ακολουθούν Καζαντζίδης και Μαρινέλλα, στο «βράχο βράχο τον καημό μου…»
Δυστυχώς το βίντεο δεν έχει ελληνικούς υπότιτλους αλλά αξίζει να το δείτε:
Το Ίδρυμα Μάριος Τόκας, τιμώντας τη μνήμη του Μίκη Θεοδωράκη, παρουσιάζει ένα σπουδαίο ιστορικό ντοκουμέντο: ένα μονόωρο απόσπασμα από την πρώτη Λαϊκή συναυλία του στη Λεμεσό, το 1966. Ένα πολύτιμο ντοκουμέντο, που ανασύρθηκε με πολλή αγάπη και απόλυτο σεβασμό από το προσωπικό αρχείο του Μάριου Τόκα, ο οποίος το φύλαγε σαν ένα κομμάτι της ψυχής του.
Γεννήθηκε σαν χτες και αποτελεί έναν από τους σπουδαιότερους
μουσικούς της νεότερης ελληνικής μουσικής σκηνής. Ο λόγος για τον αγαπημένο
συνθέτη Θάνο Μικρούτσικο, ο οποίος είναι μέλος της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών,
ενώ έχει διατελέσει, μεταξύ άλλων, υπουργός Πολιτισμού, ιδρυτής και
καλλιτεχνικός διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Πάτρας, καθώς και καλλιτεχνικός
διευθυντής του Μουσικού Αναλογίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Για το έργο του
στην πολιτιστική διαχείριση, καθώς και τη μουσική του δραστηριότητα, έγινε
επίτιμος δημότης σε πολλές πόλεις της Ελλάδος.
Πρόκειται για έναν συνθέτη ο οποίος έχει ασχοληθεί με όλα
σχεδόν τα είδη της μουσικής. Έχει γράψει όπερες, συμφωνική μουσική, μουσική
δωματίου, μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο, πειραματική μουσική.
Παράλληλα, ένα μεγάλο μέρος της δουλειάς του κινείται στο χώρο του έντεχνου
ελληνικού τραγουδιού με εκατοντάδες τραγούδια σε στίχους ελλήνων και ξένων
ποιητών.