Ο ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΕΡΩΤΙΚΑ

Από το περιοδικό "Όδός Πανός"

 Απ'  ότι φαίνεται κ. Χριστιανόπουλε, μέσα  στο έργο σας, ο έρωτας έπαιξε μεγάλο ρόλο στη ζωή  και στην ποίησή  σας. Όσο όμως περνούν τα χρόνια βλέπω ότι εκμηδενίζεται το ερωτικό στοιχείο. Είναι όντως έτσι τα πράγματα;  

...'Εχω μια θεωρία, που λέγει ότι όσο είμαστε ερωτικοί, όσο ο πούτσος μας είναι σηκωμένος. Σε αυτά τα χάλια που είμαστε τώρα, που σηκώνεται ούτε...η ποίηση τι θα κάνει; Θα σηκωθεί η ποίηση. Δεν σηκώνεται. Υπάρχει μεγάλη αναλογία. Είμαστε ερωτικοί ποιητές όσο συμβαίνει αυτό το πράγμα. Όταν δεν συμβαίνει παύουμε να είμαστε ερωτικοί ποιητές. Και επειδή αυτό το πιστεύω το εφαρμόζω και στη ζωή μου. Όσο ττπάρχει ακόμη κάποιος δυναμισμός, εντάξει έκανα ότι έκανα. Όταν όμως άρχισε να πεφτει αυτός ο δυναμισμός με ποιο δικαίωμα; Με τις αναμνήσεις; Από την άποψη αυτή δεν σας κρύβω ότι πλησιάζω πιο πολύ κοντά στον Καβάφη.....

Όπως και να τα πάρεις τα πράγματα, έτσι δε είναι;

Κατερίνα Αγγελάκη - Ρούκ

Γράφω πάντα πρωί. Γράφω πάντα λυπημένη.
Αισθάνομαι ένα κενό και αυτόματα έρχεται το ποίημα σαν φάρμακο.
Ποτέ δε με παίδεψαν οι λέξεις.
Είχα απόλυτη πίστη σε αυτές, και τώρα ακόμη περισσότερη.
Καμιά συνταγή δεν υπάρχει στην ποίηση. Κάποια στάδια μόνο.
Στάδιο πρώτο: Πρέπει να έχεις κάτι ποιητικό μέσα σου,
το οποίο μπορεί να γεννηθεί από κάτι που συνέβη στη ζωή σου.
Δεύτερον και πολύ σημαντικό να έχεις ένα περιβάλλον που βοηθάει.
Εγώ είχα την τύχη να μεγαλώσω με έναν πατέρα
που ήταν πολύ μορφωμένος, μια μητέρα που λάτρευε την ποίηση,
και φυσικά τον νονό μου τον Νίκο Καζαντζάκη.
Κάτω από τη σκιά του έζησα.
Είμαι γέννημα ενός λάθους.
Τρεις εβδομάδες αφού γεννήθηκα προσβλήθηκα από σταφυλόκοκκο.
Αν είχα γεννηθεί έξι μήνες μετά,
θα είχε ανακαλύψει ο Φλέμινγκ την πενικιλίνη, που θα με έσωνε,
και δε θα είχα ταλαιπωρηθεί στη ζωή μου.
Για έξι μήνες...
Πλήρωσα ακριβά το εισιτήριο στη ζωή με την αναπηρία που έχω.
Από εκεί και πέρα όμως, πήγαν όλα καλά.
Είχα τους ιδανικούς γονείς,
τον ιδανικό σύντροφο, τον Βρετανό Ρόντνεη Ρούκ,
το ιδανικό σπίτι στην Αίγινα.
Δεν αισθάνθηκα ότι κάτι μου οφειλόταν και δεν μου δόθηκε.
Ο Καβάφης με σημάδεψε από πολύ νωρίς.
Αυτό που με τρέλαινε στον θαυμασμό
ήταν ότι κάθε λέξη είχε σοφία και ουσιαστική ποίηση.
Δεν πρόδιδε η μία την άλλη. Σαν δίδυμες αδερφές.
Η σοφία και η ποίηση.
Δεν ξέρω πως θα είχα χειριστεί την αναπηρία μου
αν δεν έγραφα ποιήματα.
Υποσυνείδητα χρησιμοποίησα την ποίηση για φάρμακο.
Για να αντέξω την αναπηρία μου.
Άλλοι έχουν τη θρησκεία, άλλοι έχουν τα παιδιά τους,
εγώ έχω την ποίηση.
Έχω μια αόριστη θεματική στο μυαλό μου,
πιάνω το μολύβι και ξαφνικά
η μία λέξη βγάζει άλλη μία λέξη και η επόμενη βγάζει άλλη,
και στο τέλος βγαίνει το ποίημα.
Έτσι γράφω.
Δεν ξέρω τι θα πει ματαιοδοξία.
Δε θυμάμαι ποτέ να έχω γράψει κάτι για να τυπωθεί.
Κι έπειτα ήμουν τυχερή με επιτυχίες από την πρώτη εμφάνιση,
στα δεκαεφτά μου χρόνια.
Οπότε, δεν υπήρχε λιβάδι για να φυτρώσει η ματαιοδοξία.
Όμως, τώρα τελευταία,
με ενοχλεί αφόρητα η λύσσα για προβολή των νέων.
Εγώ ήξερα ότι,
όταν γράφεις ποίηση δεν περιμένεις τίποτα.
Δίνω τα πάντα, τα ποιήματά μου, τις διακρίσεις μου,
Όλα,
προκειμένου να ξαναπάρω τα νιάτα μου πίσω.
Τα γηρατειά δεν καταπίνονται εύκολα.
Με πληγώνουν.
Όσο καλές και να είναι οι συνθήκες, πλησιάζεις στο τέλος.
Η ιδέα του μέλλοντος σε εμπνέει, σε σπρώχνει μπροστά.
Η ηλικία μειώνει την ιδέα του μέλλοντος.
Είμαι 80 ετών. Έχει τελειώσει το τρίπτυχο.
Η ιδέα του θανάτου με δηλητηριάζει.
Όπως είπε κάποιος μεγάλος,
δύο πράγματα δε μπορείς να κοιτάξεις κατάματα.
Τον ήλιο και τον θάνατο.
========================

Να σε λένε Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

Του Κώστα Καναβούρη/ ΑΥΓΗ

Λέξη προς λέξη έδειξε την ελπίδα. Για όλα. Αυτό το κουράγιο για όλα, που κάνει τον Γολγοθά αίτημα λυγρής φιλοσοφίας και ποίημα σιωπής μέσα σε ποίημα που θέλει να σιωπήσει κι άλλοτε το καταφέρνει, άλλοτε όχι

Ο Μπίλης, ο Ποιητής!!!

     Κι όμως η Ζαχάρω, με τα πολλά πρόσωπα, έχει και τους Ποιητές της. Ο πρώτος που σας παρουσιάσαμε ήταν ο  Αντώνης Σάσαλος  [ΚΛΙΚ Ε Δ Ω] και στη συνέχεια τον Βαγγέλη Αποστολόπουλο, που είχαμε την τιμή να του αφιερώσουμε μια πνευματική βραδιά με καλεσμένους φίλους του από την Αθήνα [κλικ ΕΔΩ, ΕΔΩ, ΕΔΩ, ΕΔΩ ]. Εν παρόδω ο Βαγγέλης, αν και εξέδωσε λίγα ποιήματα ήταν αναγνωρισμένος περισσότερο στον κύκλο των ποιητών, παρά στον τόπο του. Το μικρό βιβλιαράκι του "ΑΝΘΗ ΑΚΑΝΘΗΣ" να το διαβάσετε, είναι καταπληκτικό!!!

   Εν ζωή ποιητή έχουμε τον Μπίλη, Βασίλη Ζαχαρόπουλο, τον οποίο πολλές φορές σας τον έχουμε παρουσιάσει. 

   Σήμερα με την ευκαιρία της έκδοσης των ποιημάτων του [1],  τοπικά στη Ζαχάρω σε λίγα αντίτυπα, τον έχουμε πάλι μαζί με τη Ζορζέτ και τον Μπίλη Δρακ. 

  Στο μικρό βίντεο μας μιλά για πολλά και σπουδαία: γιατί την ανάγκη της ποίησης & τα ποιήματά του, το Βουδισμό, που τον ασπάζεται 35 ολόκληρα χρόνια, το σοσιαλισμό, το ΣΥΡΙΖΑ και τη δεξιά. Επίσης τονίζει και τη απελευθέρωση της Ζαχάρως με την εκλογή του Αλεξανδρόπουλου

 [1] Από τη μια πρέπει να ευχαριστήσουμε και να συγχαρούμε τον Δημήτρη (Νίνη) Δρακόπουλο, φιλόλογο καθηγητή, γιατί επιμελήθηκε τη μικρή έκδοση του Μπίλη, από την άλλη όμως να τον επικρίνουμε δριμύτατα γιατί δεν έβαλε πουθενά το όνομά του στο ....ταπεινό βιβλιαράκι.     

Ο φαύλος κύκλος του φασισμού

Ημέρα αντιφασιστικής μνήμης η 9^η Μαΐου αλλά και «μαύρη» επέτειος για τα εκατομμύρια θύματα του πολέμου, ενός πολέμου από τους πλέον καταστροφικούς που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα, αν αναλογιστεί κανείς ότι οι ανθρώπινες απώλειες ήταν θεαματικά περισσότερες από κάθε άλλο πόλεμο.

Παράλληλα, η 9^η του Μάη αποτελεί και επέτειο για την Θεσσαλονίκη, καθώς το 1936, η πόλη ζούσε την κορύφωση της μεγάλης απεργίας, λίγο πριν τη δικτατορία του Μεταξά. Μετά τη μεγάλη απεργία των καπνεργατών στη Θεσσαλονίκη, οι αστυνομικές δυνάμεις και ο στρατός πήραν μέρος σε μια επιχείρηση καταστολής. Δώδεκα άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, με πρώτο τον 25χρονο αυτοκινητιστή Τάσο Τούση από το Ασβεστοχώρι.

Τότε ήταν που ο Γιάννης Ρίτσος, βλέποντας τη φωτογραφία της μάνας του Τάσου Τούση να τον μοιρολογεί νεκρό πάνω στην άσφαλτο, περιτριγυρισμένη από χωροφύλακες και διαδηλωτές, έγραψε ένα από τα καλύτερα ποιήματά του, τον «Επιτάφιο»:

(απόσπασμα)

«Γιέ μου, σπλάχνο των σπλάχνων μου, καρδούλα της καρδιάς μου,

πουλάκι της φτωχιάς αυλής, ανθέ της ερημιάς μου,

πώς κλείσαν τα ματάκια σου και δε θωρείς που κλαίω

 και δε σαλεύεις, δε γρικάς τα που πικρά σου λέω;

Γιόκα μου, εσύ που γιάτρευες κάθε παράπονό μου,

Που μάντευες τι πέρναγα κάτου απ' το τσίνορό μου,

τώρα δε με παρηγοράς και δε μου βγάζεις άχνα

και δε μαντεύεις τις πληγές που τρώνε μου τα σπλάχνα; ».

Διαβάστε όλο το άρθρο εδώ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΘΑΝΟ ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟ

Γεννήθηκε σαν χτες και αποτελεί έναν από τους σπουδαιότερους μουσικούς της νεότερης ελληνικής μουσικής σκηνής. Ο λόγος για τον αγαπημένο συνθέτη Θάνο Μικρούτσικο, ο οποίος είναι μέλος της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών, ενώ έχει διατελέσει, μεταξύ άλλων, υπουργός Πολιτισμού, ιδρυτής και καλλιτεχνικός διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Πάτρας, καθώς και καλλιτεχνικός διευθυντής του Μουσικού Αναλογίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Για το έργο του στην πολιτιστική διαχείριση, καθώς και τη μουσική του δραστηριότητα, έγινε επίτιμος δημότης σε πολλές πόλεις της Ελλάδος.

Πρόκειται για έναν συνθέτη ο οποίος έχει ασχοληθεί με όλα σχεδόν τα είδη της μουσικής. Έχει γράψει όπερες, συμφωνική μουσική, μουσική δωματίου, μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο, πειραματική μουσική. Παράλληλα, ένα μεγάλο μέρος της δουλειάς του κινείται στο χώρο του έντεχνου ελληνικού τραγουδιού με εκατοντάδες τραγούδια σε στίχους ελλήνων και ξένων ποιητών. 

Δείτε περισσότερα

ΜΝΗΜΗ ΒΑΓΓΕΛΗ ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΥ τοῦ Τάκη Παπαγγελόπουλο

ΠΡΟΣΠΑΘΩΝΤΑΣ ΝΑ ΕΡΜΗΝΕΥΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΞΑΦΝΙΚΗ ΕΚΔΗΜΙΑ ΤΟΥ

υ

Ἀναδημοσίευση ἀπὸ τὸ περιοδικὸ Ὀροπέδιο, τεῦχος 12, Καλοκαίρι 2012

Ὑστερόγραφο

Enough , enough and in plenty

There will be three books at my obsequies

Which I take, my not unworthy gift, to Persephone.

Ἀρκετά, ἀρκετὰ καὶ πλουσιοπάροχα

θὰ εἶναι τὰ τρία (μου)  βιβλία

ποὺ στὴν κηδεία μου, μαζί μου θὰ πάρω.

Διόλου εὐκαταφρόνητο 

δῶρο στὴν Περσεφόνη.

Erza Pound 

(Hοmage to Sextus Propetius -VI ) 

Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἀγαπᾶμε πεθαίνουν μόνο ὅταν ξεχαστοῦν, ὅταν πάψουμενὰ ἀνακαλοῦμε στὴν μνήμη μας –ἔτσι τυχαία ἢ ἀπρόσμενα- μιὰ φράση τουςπού μας ξάφνιασε, ἕνα νεῦμα τοὺς μιὰ χειρονομία τους.

Οἱ ποιητὲς ἔχουν τὸ προνόμιο νὰ πεθαίνουν πολὺ ἀργότερα.

Πάντα πίστευα ὅτι τὰ βιβλία εἶναι ὑπομονετικὰ καὶ κυρίως ὕπουλα κατασκευάσματα.

Τὰ βιβλία ἔχουν τὸ χάρισμα τῆς ὑπομονῆς γιατί μποροῦν νὰ ἐλλοχεύουν σὲ ράφια βιβλιοθηκῶν χρόνια –ἴσως αἰώνες– κρατώντας τὰ μυστικὰ τοὺς ἑφτασφράγιστα σ’ ἕνα τοπικὰ ὁρισμένο, ὁρατὸ καὶ κυρίως ἐμφανὲς σημεῖο.

 Κάποτε, ἀργότερα, ὅταν κάποιο χέρι θὰ ξεφυλλίσει τὸ σκονισμένο βιβλίο, αὐτὸ χωρὶς δισταγμὸ θὰ τοῦ ἀποκαλυφθεῖ.

Γι’ αὐτὸ ἐπιμένω ὅτι οἱ ποιητὲς πεθαίνουν ὅταν ξεχαστεῖ ἀπὸ τοὺς ἐπιζῶντες καὶ ὁ τελευταῖος τους στίχος, ἢ ἡ τελευταία τους ποιητικὴ πράξη. Τότε μόνον πεθαίνουν οἱ ποιητές. Ἔτσι θὰ μιλήσω γιὰ τὸν Βαγγέλη Ἀποστολόπουλο, σὰ νὰ εἶναι ζωντανός.

Τὸν βλέπω νὰ κατεβαίνει τὴν ὁδὸ Ἱπποκράτους μὲ τὸ μαῦρο παλτό του καὶ τὸ ὁμοιόχρωμο κασκὸλ τοῦ τὰ τελευταία Χριστούγεννα τῆς ζωῆς του, μὲ ἀργὸ βηματισμὸ κρατώντας ἕνα ἀναμμένο τσιγάρο, ὀνειροπόλος, μὲ τὴν ἐλεγχόμενη κατήφεια καὶ μὲ τὴν καρτερία τοῦ ἀνθρώπου ποὺ ξέρει ὅτι στὴν ἐποχή μας ἡ ἁπλὴ τιμιότητα, ἡ ἀφοσίωση σὲ ἀρχὲς καὶ ἡ γενναιοδωρία ἔχουν πάψει πρὸ πολλοῦ νὰ ἀποτελοῦν ἀρετές.

            —Από τὸ χτεσινὸ σαφάρι στὰ παλαιοβιβλιοπωλεῖα μου εἶπε καὶ τείνοντας τὸ χέρι τού μου ἔδωσε ἕνα βιβλίο. Ἕνα μικρὸ βιβλίο, καλαίσθητο μὲ τίτλο «De profundis» τοῦ Πλάτωνα Ροδοκανάκη.

            —Είναι ὡραία ἡ γλώσσα του, πρόσθεσε. Σχεδὸν ἐπική… Γιὰ σένα ποὺ σὸ ἀρέσει ὁ Κάλβος…

Πέταξε τὸ τσιγάρο, ἀνάβοντας ἀμέσως ἄλλο. Πῶς ἐπιβίωσε τόσα χρόνια ἀναρωτήθηκα. Στὶς τηλεφωνικές μας συζητήσεις ἡ φωνή του, κάποιες φορές, εἶχε τὴν ἀπόχρωση τῆς ἥττας. Ἦταν σὰν τὴ φωνὴ τοῦ Ντίνου Χρονόπουλου, ὅταν γύρισε ἀπὸ τὴν Πολωνία, μὲ τὰ μέτρα «ἐπιείκειας» τὸ 1977. Ἤρεμη μὲ ἕνα τόνο ἔκπληξης, κάπως διστακτική.

Πήγαμε στὴ Μουριὰ στὴν ὁδὸ Καλλιδρομίου

Βαγγέλης Αποστολόπουλος - In Memoriam

Γιάννης Θέσπης 

[ από το "ΟΡΟΠΕΔΙΟ" , τεύχος 12]

20 χρόνια από τον θάνατο του Τσαρλς Μπουκόβσκι

Κατερίνα Παπακυριακοπούλου

20 χρόνια έκλεισαν χτες από τον θάνατο του Αμερικανού ποιητή και συγγραφέα, Χένρι Τσαρλς Μπουκόβσκι. Αγαπήθηκε πολύ όσο και μισήθηκε,  γνωστός για τον κυνισμό του, την αντιπάθειά του για τα κλισέ και τον καθωσπρεπισμό, καθώς και για την μεγάλη του εξάρτηση από το αλκοόλ και τις γυναίκες, που αποτελούν βάση της θεματολογίας των έργων του. Σίγουρα, πάντως, ανήκει στην κατηγορία συγγραφέων που δεν δίσταζαν να πουν τα πράγματα με το όνομά τους, χωρίς εξωραϊσμούς. Συνειδητά περιθωριοποιημένος και ζώντας συχνά μέσα στη φτώχεια, ο Μπουκόβσκι άσκησε μέσα από τα έργα του κριτική στην κοινωνία, την πολιτική αλλά και στον ίδιο του τον εαυτό. Έγραψε χιλιάδες ποιήματα, εκατοντάδες διηγήματα και έξι μυθιστορήματα, με αποτέλεσμα να εκδοθούν πάνω από 50 βιβλία του.

Ο Μπουκόβσκι γεννήθηκε στις 16 Αυγούστου του 1920, στη γερμανική πόλη Άντερναχ από μητέρα Γερμανίδα και πατέρα Πολωνό – Αμερικανό, μέλος της στρατιωτικής δύναμης που είχε παραμείνει στη Γερμανία μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η οικογένεια μετανάστευσε στο Λος Άντζελες όταν ο Τσαρλς ήταν μόλις δύο ετών, ένα μέρος που τον επηρέασε πάρα πολύ στα γραπτά του, καθώς εκεί πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Οι σχέσεις του με τους γονείς του και ιδιαίτερα με τον πατέρα του δεν ήταν καλές. Ο συγγραφέας υποστήριζε ότι όφειλε το συγγραφικό του ταλέντο στη βιαιότητα που ασκούσε πάνω του ο πατέρας του: «Τόσο ξύλο διώχνει όλη την υποκρισία από μέσα σου. Έτσι έμαθα να γράφω. Απ’ τον αναίτιο πόνο».

Θεωρήθηκε σπουδαίος στο είδος του, ενώ επηρέασε πλήθος συγγραφέων και ποιητών. Ο ίδιος επηρεάστηκε από τους Τσέχοφ, Χέμινγουεϊ , Φάντε, Ντοστογιέφσκι και άλλους, στους οποίους αναφερόταν συχνά. Σχεδόν όλα τα έργα του είναι αυτοβιογραφικά, αν και περιέχουν αρκετά φανταστικά στοιχεία. Η φτώχεια, το περιθώριο, ο αλκοολισμός και οι θυελλώδεις σχέσεις του είναι μερικά από τα βασικά θέματά του. Ιδιαίτερα η περιθωριοποίηση του ίδιου τον έκανε να προσπαθεί να βλέπει τους περιθωριοποιημένους ανθρώπους με καθαρό βλέμμα και να μην στέκεται στην εικόνα τους: να βλέπει την ψυχή τους, την απελπισία τους, την αλήθεια τους. Ο σαρκασμός δεν έλειπε, βέβαια, από την γραφή του.

Τόσο στη ζωή όσο και στο έργο του Μπουκόβσκι, η γυναικεία ύπαρξη έπαιζε σημαντικότατο ρόλο. Ο πρώτος του γάμος έγινε το 1957, με την Barbara Frye, μια εκδότρια από το Τέξας, η οποία εξέδιδε το ποιητικό περιοδικό Harlequin και άρχισε να δημοσιεύει δουλειές του Μπουκόφσκι. Ο γάμος τους κράτησε δύο χρόνια. Λίγο μετά, ο συγγραφέας γνώρισε την Jane Cooney Baker, που θεωρήθηκε η μεγαλύτερη αγάπη της ζωής του. Μετά τον θάνατό της, ο Μπουκόβσκι έγραψε μια σειρά ποιημάτων και διηγημάτων αφιερωμένων σε εκείνη. Το 1964 απέκτησε την μοναχοκόρη του, Μαρίνα Λουίζ Μπουκόφσκι, με την τότε σύντροφό του, Frances Smith. Το 1985 παντρεύτηκε τη Linda Lee Beighle, με την οποία έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του. Πέθανε από λευχαιμία το Μάρτιο του 1994 στο Λος 'Αντζελες.

Η Ιδιοφυΐα του πλήθους

Eκείνοι που κηρύττουν Θεό, χρειάζονται Θεό. Eκείνοι που κηρύττουν ειρήνη, δεν έχουν ειρήνη.Eκείνοι που κηρύττουν αγάπη, δεν έχουν αγάπη. Προσοχή στους κήρυκες. Προσοχή στους γνώστες. Προσοχή σ' εκείνους που όλο διαβάζουν βιβλία. Προσοχή σ' εκείνους που είτε απεχθάνονται τη φτώχεια, είτε είναι περήφανοι γι' αυτήν. Προσοχή σ' εκείνους που βιάζονται να επαινέσουν γιατί θα θέλουν επαίνους για αντάλλαγμα. Προσοχή σ' εκείνους που βιάζονται να κρίνουν, φοβούνται αυτά που δεν ξέρουν. Προσοχή σ' εκείνους που αναζητούν τα πλήθη, γιατί είναι ένα τίποτα μόνοι τους. Προσοχή στο μέσο άντρα. Τη μέση γυναίκα. Προσοχή στην αγάπη τους, η αγάπη τους είναι μέτρια αναζητά το μέτριο. Αλλά υπάρχει ιδιοφυΐα στο μίσος τους, υπάρχει αρκετή ιδιοφυΐα στο μίσος τους για να σας σκοτώσει, να σκοτώσει τον καθένα. Δεν αντέχουν τη μοναξιά, δεν καταλαβαίνουν τη μοναξιά. Θα προσπαθήσουν να καταστρέψουν οτιδήποτε... Oτιδήποτε διαφοροποιείται απ τα δικά τους μέτρα. Ανίκανοι όπως είναι να δημιουργήσουν Τέχνη ανίκανοι είναι και να την καταλάβουν θα εκλάβουν την αποτυχία τους ως δημιουργών μόνο ως αποτυχία του κόσμου συνολικά. Ανίκανοι όπως ειναι να αγαπήσουν πλήρως θα θεωρήσουν και τη δική σας αγάπη ελλειπή και θα σας μισήσουν γι' αυτό και το μίσος τους θα είναι τέλειο Όπως ένα αστραφτερό διαμάντι όπως ένα μαχαίρι, όπως ένα βουνό, όπως μια τίγρη, όπως το δηλητηριο... Η πιο τελειοποιημένη Τέχνη τους.

πηγή: pints.gr