ΔΑΣΚΑΛΟΣ - ΓΕΩΠΟΝΟΣ 1-0

Σοφία Λιλιμπάκη

Απ' αφορμή την έναρξη της σχολικής χρονιάς, θυμήθηκα ένα περιστατικό που άκουσα επαναλαμβανόμενο από τον βετεράνο γεωπόνο-χημικό Γιάννη Καλοπίση(1913-2004).

Στα τέλη της δεκαετίας του '50, οι εισαγωγικές εξετάσεις στα ΑΕΙ γίνονταν τοπικά από τους καθηγητές της κάθε Σχολής. Ο Γιάννης Καλοπίσης με υπολογίσιμη παρουσία στον κλάδο λόγω γνώσεων και "δύσκολων" πτυχίων στη Γερμανία, είχε μια ακμάζουσα εταιρεία εμπορίας γεωργικών φαρμάκων με δραστηριότητα σ' όλη την Ελλάδα.

Ένας φίλος και κουμπάρος του, μεγαλοαγρότης από την Καλαμάτα, του ζήτησε πιεστικά κάποτε να μεσολαβήσει για να εισαχθεί ο γιος του στη Γεωπονική. Ο Καλοπίσης -υπεράνω τέτοιων μεθοδεύσεων- απλώς ρώτησε έναν καθηγητή-εξεταστή πώς έγραψε ο περί ου ο λόγος υποψήφιος. Εν συνεχεία ενημέρωσε τον πατέρα του νεαρού:

--Ο γιος σου δεν έγραψε σχεδόν τίποτα, μου είπαν.

--Καλά, ρε κουμπάρε, γεωπόνος ήθελε να γίνει το παιδί, όχι δάσκαλος.

Έμεινε έκτοτε μεταξύ μας η ρήση για τον ανεπαρκή συνάδελφο: "Πολλά ζητάς, με το ζόρι γεωπόνος έγινε, όχι δάσκαλος."

🔊 Σ Χ Ε Τ Ι Κ Ο Ν

Στις αλλοτινές εποχές στο χωριό, την επόμενη δεκαετία από τον Εμφύλιο, τότε που τα "καλύτερα" παιδιά τα ρούφαγε η έρμη ξενιτιά, μια μάνα με δυο κοριτσάκια και το άνδρα της φευγάτο στη Γερμανία έλεγε το παράπονό της: "Ποιος να διαβάσει τώρα τη Βούλα, τουλάχιστον μια δασκάλα θα γινόταν"

Ο ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΕΡΩΤΙΚΑ

Από το περιοδικό "Όδός Πανός"

 Απ'  ότι φαίνεται κ. Χριστιανόπουλε, μέσα  στο έργο σας, ο έρωτας έπαιξε μεγάλο ρόλο στη ζωή  και στην ποίησή  σας. Όσο όμως περνούν τα χρόνια βλέπω ότι εκμηδενίζεται το ερωτικό στοιχείο. Είναι όντως έτσι τα πράγματα;  

...'Εχω μια θεωρία, που λέγει ότι όσο είμαστε ερωτικοί, όσο ο πούτσος μας είναι σηκωμένος. Σε αυτά τα χάλια που είμαστε τώρα, που σηκώνεται ούτε...η ποίηση τι θα κάνει; Θα σηκωθεί η ποίηση. Δεν σηκώνεται. Υπάρχει μεγάλη αναλογία. Είμαστε ερωτικοί ποιητές όσο συμβαίνει αυτό το πράγμα. Όταν δεν συμβαίνει παύουμε να είμαστε ερωτικοί ποιητές. Και επειδή αυτό το πιστεύω το εφαρμόζω και στη ζωή μου. Όσο ττπάρχει ακόμη κάποιος δυναμισμός, εντάξει έκανα ότι έκανα. Όταν όμως άρχισε να πεφτει αυτός ο δυναμισμός με ποιο δικαίωμα; Με τις αναμνήσεις; Από την άποψη αυτή δεν σας κρύβω ότι πλησιάζω πιο πολύ κοντά στον Καβάφη.....

Όπως και να τα πάρεις τα πράγματα, έτσι δε είναι;

Μανόλης Ἀναγνωστάκης "Στ’ αστεία παίζαμε…"

Πώς απέκτησαν το όνομα και το σύμβολό τους 10+1 διάσημες αυτοκινητοβιομηχανίες :

Από Αποστόλη Ζυγόπουλο

Τα αυτοκίνητα ήταν κάποτε απλά ένα εργαλείο. Σήμερα, πλέον, είναι μια «δήλωση». Μια επίδειξη πλούτου, που μαγνητίζει τα βλέμματα ανδρών, γυναικών και... εφοριακών! Ή τουλάχιστον έτσι το βλέπουν οι λίγοι που έχουν αυτή τη δυνατότητα αφού για τους περισσότερους είναι και θα παραμείνουν εργαλεία μετακίνησης από και προς τη δουλειά, άντε και για καμία οικογενειακή εκδρομή το σαββατοκύριακο.

Πίσω από κάθε αυτοκίνητο υπάρχει μια ολόκληρη ιστορία. Για την ακρίβεια πίσω από την αυτοκινητοβιομηχανία που τα δημιούργησε υπάρχει αυτή η ιστορία.

Ίσως η πιο γνωστή από αυτές τις ιστορίες είναι της Volkswagen.

Ο Αδόλφος Χίτλερ είχε πάντα στο μυαλό του ένα οικογενειακό αυτοκίνητο. Φτηνό στην παραγωγή, που να μπορεί να μεταφέρει τα μέλη της οικογένειας χωρίς να έχει μεγάλο λειτουργικό κόστος για αυτήν. Σχεδίασε, λοιπόν, κάτι που έμοιαζε με… λειτουργικό αυτοκίνητο. Στη συνέχεια φώναξε τον αυστριακό μηχανικό και σχεδιαστή Φερδινάνδο Πόρσε, του έδειξε τα σχέδια και του ζήτησε να φτιάξει ένα «αυτοκίνητο για το λαό».

Ο Πόρσε του είπε πως γίνεται και έτσι το ναζιστικό κράτος χρησιμοποίησε κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο (στη γραμμή παραγωγής την εποχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου χρησιμοποιούταν ως σκλάβοι, άνθρωποι που είχαν συλληφθεί στις χώρες που καταλάμβαναν οι δυνάμεις του Γ’ Ράιχ) για να την μετατρέψει σε μια κραταιά επιχείρηση. Γι αυτό το λόγο, άλλωστε, στο πρώτο σήμα της Volkswagen, εμφανίζεται και ο αγκυλωτός σταυρός.

Παρακάτω θα διαβάσετε 10 μικρές ιστορίες για το πως δημιουργήθηκαν τα εμβλήματα και πώς δόθηκαν τα ονόματα σε ισάριθμες  αυτοκινητοβιομηχανίες:

https://www.newsbeast.gr/car/arthro/6494286/pos-apektisan-to-onoma-kai-to-symvolo-toys-10-1-diasimes-aytokinitoviomichanies?utm_source=enallaktikidrasi&utm_medium=article&utm_campaign=aftokinitoviomixanies

Ο ΤΡΥΓΟΣ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ

ΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ [1]

Φέτος δεν τρυγάμε. Δεν είχε προκοπή τ΄αμπελάκι. Ενα διάλειμμα σε μια ευθεία γραμμή κατά μήκος του χρόνου... Κάθε χρόνο στον τρύγο πηγαίνουμε στο χωριό... και κοιμόμαστε εκεί, φυλάμε το κρασάκι που βράζει. Ετσι και το 2017. Είχαμε κοιμηθεί στην παλιά κουκέτα και είδα όνειρα που έγιναν ένα κειμενάκι. Το κρεμνάω για να έχω να λέω πως γράφω και τρυγάω ακόμα.

Κατάπια πάλι παρέα με το Νατασώ το "χωριό". κοιμηθήκαμε εκεί το βράδυ, πάνω στην παλιά κουκέτα. Εκεί που κοιμήθηκαν από το '46 μέχρι και τα...ύστερα χρόνια, εκείνοι. Είναι απίστευτο πόσο τρυφερό κρεβάτι είναι εκείνη η κουκέτα. Απέναντί της το παράθυρο έστελνε νεύματα, θροΐσματα αειθαλή από αιωνόβιες ελιές, τρίκορμες, τετράκορμες, αγέρωχες. Ποιος να ξέρει ποιος φύτεψε αυτά τα δένδρα. Κάποιος Οθωμανός "πρόγονος", εκείνος ο ορεινός που τις πρώτες 10ετίες μετά την Επανάσταση κατέβηκε εδώ για να πορευτεί, σ' ένα τόπο λίγο κάμπο και λίγο βουνό, στην ακρώρεια, ένα παλιός κάτοικος μοναχικός που ξέμεινε εδώ από την κάθοδο των Σλάβων στο Μοριά σε χρόνια σβησμένα πια από τα χρονολόγια και τους χάρτες μας, κάποιος στρατιώτης από τις ορδές του Ιμπραήμ που σάρωσαν τα χωριά και τους ανθρώπους, κανένας Μπεχτασή που λειτουργούσε στο Τζαμί, τρία χιλιόμετρα πιο πάνω, εκεί στο μικρό Λόφο του Αη Γιάννη σήμερα, που το Τζαμί έγινε εκκλησίτσα πελεκητή, κονδυλοπελεκητή, κανένας κτηνοτρόφος που πέρασε απ΄εδώ με το κοπάδι και τη φαμίλια του καθ'οδόν προς τον κάμπο για να ξεχειμωνιάσει κάποιον Οκτώβρη, κανένας πειρατής που άφησε τη θάλασσα και το καραβοστάσι του κι ήρθε εδώ πάνω να κρυφτεί;

Δεν θα το μάθουμε ποτέ ούτε εγώ ούτε το Νατασώ, δεν εγγράφεται σε κανένα ληξιαρχείο αυτή η σειρά. Οι άνθρωποι ανακατεύονται με τα χρόνια, κι κείνα αλέθουν τα περάσματα και τις συναντήσεις, σε μια συνάρτηση ακατανόητη, άλυτη ακόμα. (Ακατόρθωτες οι αποστάσεις ανάμεσα στη σπορά και το θέρο...) Ανακατεύονται από την ανάγκη, τις ανάγκες... Φεύγουν, μετά έρχονται άλλοι και συνεχίζουν. Και μένει το παρόν, κι άνθρωποι του παρόντος υμνούν ταυτότητες που λάμπουν για μια στιγμή με την αυταπάτη της "καθαρότητας". Ποιος να φύτεψε αυτή την τρίκορμη ελιά που ακόμα δίνει καρπό; Ποιανού ήταν, ποιος την πότισε, ποιος την κλάδεψε, ποιανού καντήλι άναψε το λάδι της. Εδώ σ΄αυτή τη γωνιά του κτηματολογίου, που δηλώνεται στο Ε9 , που χρέωνεται, συναντήθηκαν ζωές και τρόποι. Κι ο ύπνος σ΄αυτή τη σιωπηλή πτυχή του τοπογραφικού μας, γεμάτος σκιές και μορφές που περάσανε, κι άφησαν τη σκόνη τους να παιχνιδίζει με παλιά και νέα αινίγματα, με πικάντικους και πονηρούς γρίφους. Σκόνη παραπλανητική, αινιγματική άλλοτε, με πρόδηλες νύξεις που εγγράφονται ήσυχα και σιωπηλα στην ...παθητική μνήμη. Να τις ξυπνήσω θέλω, γι΄αυτό τις αναζητώ κάτι τέτοιες νύχτες. Θαρρώ πως αναδύονται μέσα από τα νερά της λίμνας. Από τις όχθες της μέχρι το βυθό της. Εκεί που πνιγήκανε σπίτια και περιβόλια. Να ξυπνήσω αυτούς που κανείς δεν υποψιάζεται, γι΄αυτούς που κανείς δεν εκστασιάζεται. Μονάχα εγώ ίσως, κρατώντας ένα μίτο, μια έλικα από την άκρη των γονιδίων τους...

Η κουκέτα μ΄αγκάλιαζε όλη τη νύχτα. Ένα τριζόνι, μια κουκουβάγια, κουδουνίσματα κοπαδιών. Η λίμνα δεν έχει κυματισμό, δεν ακούς παφλασμό, μονάχα σιωπή. Η σιωπή του νερού, συνωμότης στη σιωπή του χρόνου. Να μπορούσε να μιλήσει, να μάθαινα από την αρχή τη γλώσσα, να ερχόταν τουλάχιστον στον ύπνο...

Το πρωί άκουσα ένα ξεχασμένο κόκκορα. Κι ένα σκυλί. Ηρθε κι ο καλός μου, στρώσαμε τραπέζι με τον τρόπο τον παλιό. Το μεσημέρι πάλι στην κουκέτα... Ηταν σκληρό το φως του απογεύματος, λες και με μάλωνε. "Τι ψάχνεις τρελή εις τον πάτο της λίμνης, στο βυθό του χρόνου;" μου ψιθύρισε. "Τον ορθό λόγο" απάντησα εντός μου, αλλά ευτυχώς εκείνος ο σκληρός δεν με άκουσε....

[1]  Η ΕΛΕΝΗ;  ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ, ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΠΟΥ ΤΑ ΑΛΛΟΤΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΞΕΔΙΔΕ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΑ ΕΦΗΜΕΡΊΔΑ "ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΗΛΕΙΑΣ". ΚΑΤΑΓΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΚΑΡΙΑ, ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ ΚΑΙ ΚΑΤΟΙΚΟΔΙΑΜΕΝΕΙ ΣΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑΔΑ. ΔΕΝ  ΠΕΡΙΚΛΕΙΕΙ ΜΈΣΑ ΤΗΣ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ;

 [Ο πρόλογος του βιβλίου μου "ΑΛΛΟΤΙΝΕΣ ΕΠΟΧΕΣ" είναι της Ελένης κλικ ΕΔΩ]

Ιδέες από το ΟΙΚΟΛΟΓΕΙΝ

👆Παύση της Καταστροφικής Αλιείας από Τουρκικές Μηχανότρατες στα Ελληνικά Νερά

👇Μικρά Οικογενειακά Τυροκομεία

👉Γκε­όρ­γκι Γκο­σπον­τί­νοφ (Георги Господинов) : Μέ­χρι τὴν πόρ­τα 

👊Σομαλία: Nύφη 13 ετών, 100 ευρώ

👦Μά­γδα Κόσ­συ­βα : 

👋Βερονίκη Δαλακούρα : Συνέντευξη στη Χαριτίνη Μελισσοβα

✋Η σπειροειδής κίνηση της ιστορίας

👃Τα μεγάλα θηλαστικά διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο εξαφάνισης στις φτωχότερες χώρες του κόσμου

👨Λαμία: Ένας χρόνος θητείας της Δημοτικής Αρχής

👧Κατακεραυνώνει η Αρχαιολογική Υπηρεσία το κουκούλωμα του ΧΑΔΑ Μπρέξιζας

👶Παράνομες χωματερές σε περιοχή ΝΑΤΟΥΡΑ

👲Παναγιώτης Βούζης,ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΟΜΗΡΟΥ

👴Το "ατμοσφαιρικό" περιβάλλον

👱Η ΜΕΓΑΛΗ ΚΡΙΣΗ ΣΤΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΤΗΣ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗΣ

😍Γκε­όρ­γκι Γκο­σπον­τί­νοφ (Георги Господинов) : Τὸ φι­νά­λε τοῦ Ἀ­σχη­μό­πα­που (ἀ­κα­τάλ­λη­λο γιὰ παι­διά) 

👲Απαξίωση των Ελληνικών Νησιών: Ψέριμος Κὶμ Μουν­ζό (Quim Monzo) Ἅ­γιος Βα­λεν­τῖ­νος (El perque de tot plega

👵Ένας νεαρός διάβολος σε ένα γέροΠρώτη Καταγραφή στην Ελλάδα 👽Νέου Ξενικού Είδους ΨαριούΤο τέλος του φιλιού όπως...το "τέλος της ιστορίας", της Παρασκευής Κοψιδά-Βρεττού 

😡Η κινδυνολογία του υπερπληθυσμού και ο οικοφασισμός

ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ!!!

Πλήρως κατατοπιστικό, σαν να έχεις τον καλύτερο ξεναγό                   http://www.slideshare.net/gregzer/ss-presentation-824314