Κάπου εκεί γύρω λοιπόν, επί προεδρίας
του Αρίστου Λαλιώτη, δεκαετία του 60΄ στο χωριό κατασκευάσθηκε το υδραγωγείο με
τη δεξαμενή στα Λακούλια και το πηγάδι στο Περιβόλι του πατέρα μου. Η
όλη ιστορία είχε μια άσχημη συνέπεια. Το θρυλικό πηγάδι του Γιαννίτσα
που ήταν σύμβολο και νουνός του χωριού όχι μόνο καταστράφηκε, αλλά το
ίδιο έγινε τάφος και για το πέτρινο υπερυψωμένο τοίχωμά του που ήταν
γεμάτο βαθιές χαρακιές από τα σχοινιά των γκουβάδων. Έπεσε θύμα στην
απερισκεψία και την αμάθεια του τότε προέδρου, μόνιμου και ακλόνητου από την κατάλυση της χούντας μέχρι τον "Καποδίστρια", Γιακουμή Γιακουμόπουλου .
Επίσης τη ίδια εποχή κατασκευάστηκε και το δίκτυο απορροής των νερών της βροχής που σε λίγο καιρό, με ενοχή του μακρόβιου προέδρου που λέγαμε, έγινε χαβούζα του χωριού με όλες τις συνέπειες. Για αυτό το πολύ δυσάρεστο θέμα που ντροπιάζει όλους μας έχουμε κάνει πολλές αναρτήσεις, με τον εισαγγελέα να είναι ο τελικός αποδέκτης της αναφοράς-καταγγελίας.

Είμαστε σίγουροι ότι τέτοια συμβάντα έχουμε σε πάμπολλα έργα του δήμου. Αυτό δείχνει ότι το 60% της αμοιβής είναι τόσο ικανοποιητικό σε σύγκριση με την ποιότητα του έργου,(δες αναρτήσεις για Μοφκίτσα) που οι κύριοι εργολάβοι ....χαρίζουν ο υπόλοιπο. Το ερώτημα είναι γιατί οι κοινοτάρχες και ο δήμος δεν πάνε στον κ. Εισαγγελέα; Έτσι δεν είναι;
Όπου να στραφείς
σε αυτόν τον τόπο, σε αυτή τη χώρα, όχι μόνο πληγώνεσαι αλλά φτάνεις στο
έσχατο σημείο της αμηχανίας και αναφωνείς: ΜΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ.......
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου