ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΟΤΙ, Η ΓΑΡΟΥΦΩ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΗ

 

12χρονο κοπελάκι!!!

 

      Πέρυσι έγραφα ότι: "Σε πολλούς τόπους και χωριά υπάρχουν άτομα που ξεχωρίζουν από όλους τους άλλους με την όλη ιδιοσυγκρασία, την εικόνα, τις επιδεξιότητές τους και δη τις πρωτοποριακές. Μάλιστα όταν είναι  και γυναίκες  τότε ...λάμπουν σαν το Βόρειο Σέλας. Μια τέτοια γυναίκα είναι η Γαρούφω.

   Τόνιζα ανάμεσα στα άλλα ότι ως στρατιωτικός ήταν η πρώτη Ελληνίδα αλεξιπτωτιστής [1] και η πρώτη γυναίκα που οδήγησε μοτοσυκλέτα στην Αθήνα και με αυτή γύρισε όλη την Ευρώπη. ......Αφού λοιπόν μεγάλωσε τα 4 παιδιά της, παράτησε την Αθήνα και τα καλά των βορείων προαστίων και όλα τα σχετικά, επέλεξε τη φύση με τα πεύκα, τις ελιές, τα αμπέλια και τα χορτάρια και ξαναγύρισε και άραξε στα δικά μας ¨"ύδατα" και εγκαταστάθηκε στο πατρικό της σπίτι, στον "Ξηρόκαμπο", αφού πρώτα το ανακαίνισε. Ολημερίς παλεύει με τα λιόκλαρα και τις κουτσούρες.

    Η  Γαρούφω λοιπόν  που μένει πλέον στο πατρικό της, στον "Ξηρόκαμπο" στις "Αποθήκες" είναι εκπρόσωπος της κοπανιτσάνικης...σειριάς όπου κυριαρχούσε το "ευέξαπτον του χαρακτήρος, το αρρενωπόν του ήθους και η προς παληκαρισμόν τάσις" Για αυτόν τον χαρακτηρισμό δες περισσότερα ΕΔΩ

   Η ριψοκίνδυνη τόλμη της φαινόταν από μικρή κοπελούδα. Καβάλαγε το άλογο του πατέρα της, ξεσαμάρωτο, και καλπάζοντας έκανε τον καρόδρομο  Κοπάνιτσα -  Φόνισσα,  στο πιτς φυτίλι!!! Ήταν η αμαζόνα [1] σε όλα τα παρανέδεια χωριά.

[1]

• γυναίκα που μοιάζει στη συμπεριφορά με τις Αμαζόνες, τις γυναίκες πολεμίστριες της Σκυθίας
• αθλητική και συνήθως νέα, ευπαρουσίαστη γυναίκα που ιππεύει άλογο
• γυναίκα που οδηγεί μοτοσικλέτα (από τα τέλη του 20ου αιώνα)
• ψηλή, αθλητική και δυνατή γυναίκα

ΚΟΚΟΡΑΣ ΛΕΙΡΑΤΟΣ ΚΑΠΑΜΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΑΡΟΥΦΩ, ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΜΕ ΠΡΟΕΌΡΤΙΑ

     Το κοκοροτσιμπούσι έγινε στη "Φάρμα Γαρούφω", προχτές την  Παρασκευή, που είναι δίπλα στη Νέδα, στην πέρα μεριά, στη Μεσσηνία. Είναι λίγο πιο πάνω από το Μπούζι και λίγο πριν τη Φόνισσα, με την Κοπάνισα πιο πάνω, πάντα παράλληλα στο ποτάμι κι απέναντι στο Γιαννιτσοχώρι.

    Εντάξει σας κατατοπίσαμε;

    Για τη Γαρούφω και τα έργα της σας έχω μιλήσει ουκ ολίγες φορές [κλικ ΕΔΩ]. Το ίδιο και για τα αξέχαστα  τσιμπούσια που έχουμε κάνει  κατά καιρούς με πρώτα κοψίδια στο τζάκι  της, με τον Θύμιο τον ντερβίση.  

   Προς θεού μην παρερμηνεύσετε το τζάκι της Γαρούφως με το άλλο, μια και τα δυο, ως καυτές  εστίες τσουρουφλίζουν τους ...απρόσεχτους και  τους ...αδαείς.

 

 Αρχίσαμε την προηγούμενη μέρα, την Πέμπτη το μεσημέρι που πήγα το κοκόρι 3 κιλά παρακαλώ θρεμμένο με αραποσίτι από τον φίλο μας τον Χρηστάκο στη Ζαχάρω. Πάω που λέτε κι εγώ, φαγωμένος και ανύποπτος και πέφτω πάνω σε στρωμένη κατάσταση στο  μπαλκόνι που έχει θέα τη Νέδα κι απέναντι βαθιά τον Αλιά σαν αετοφωλιά. Τι ήταν η κατάσταση; Ακούστε, δείτε στις φωτογραφίες και ..υμνείστε τη χάρη ημών των τυχερών.  Τσιγαρίδα, άλλης κατασκευής, αντί για λίπος ελαιόλαδο του θεούλη, ντολμαδάκια με αμπελόφυλλο, τουρσί με βολβούς και αγκινάρα, μαρινάτο γαύρο και σταμναγκάθι σε  μια μεγάλη πιατέλα. Από πιοτί, ότι γούσταρε ο καθένας, τσίπουρο, ρακί, μπύρα και κράσο του άλλου θεού, του Διόνυσου. Αν και φαγωμένος , όπως είπαμε, την έκανα βουτσί. Κανείς δεν μπορεί να μείνει θεατής σε τέτοιες θελκτικές προσκλήσεις. 

    Τι να πω για την άλλη μέρα; Κάτι μεριδάρες, δυο κομμάτια ο καθείς του κόκορα και τούρλα το πιάτο μακαρόνια κοφτά, χυλοπίτες με μυτζήθρα του τσοπάνη. Τέσσερις  μαντράχαλοι, Θύμιος, Ανδρέας, Μήτσος, εγώ και η κυρία και αρχόντισσα, η Γαρούφω από τον τρίκιλο  κόκορα έμεινε μόνο το ένα πόδι....      Ότι άλλο να πω και να ιστορίσω σίγουρα θα μειώσω κατά πολύ τη λαμπρότητα και την ποικιλία του τραπεζίου. Να τρώει  ή μάνα και να μην το μαρτυρά ούτε στα παιδιά, ούτε και στον άντρα της. 

    Και που ;Δίπλα στη μεθυσμένη φύση να σκορπά απλόχερα ευωδιές κι σπάνια αρώματα!!!! Πράγμα που δε λέει επουδενί η φωτογραφία.

Τι λέτε; Δεν είναι εδώ ο παράδεισος και η  ...άπιαστη ευτυχία συντρόφισσα!!!!!

ΓΑΡΟΥΦΩ: Η ΑΜΑΖΟΝΑ ΤΩΝ ΠΑΡΑΝΕΔΙΩΝ ΧΩΡΙΩΝ

 Σε πολλούς τόπους και χωριά υπάρχουν άτομα που ξεχωρίζουν από τους άλλους με την όλη ιδιοσυγκρασία, την εικόνα, τις επιδεξιότητες και δη τις πρωτοποριακές. Μάλιστα όταν είναι  και γυναίκες  τότε ...λάμπουν σαν το Βόρειο Σέλας. Μια τέτοια γυναίκα είναι η Γαρούφω, γνωστή σε όλη την Τριφυλολυμπία και όχι μόνο. Καθότι είναι η πρώτη Ελληνίδα αλεξιπτωτιστής [1] και η πρώτη γυναίκα που οδήγησε μοτοσυκλέτα στην Αθήνα και με αυτή γύρισε όλη την Ευρώπη. Αφού λοιπόν μεγάλωσε τα 4 παιδιά της, παράτησε την Αθήνα και τα καλά των βορείων προαστίων και όλα τα σχετικά και επέλεξε τη φύση με τα πεύκα, τις ελιές, τα αμπέλια και τα χορτάρια και ξαναγύρισε και άραξε στα δικά μας ¨"ύδατα" και εγκαταστάθηκε στο πατρικό της σπίτι, στον "Ξηρόκαμπο", αφού πρώτα το ανακαίνισε. Ολημερίς παλεύει με τα λιόκλαρα και τις κουτσούρες. Αλησμόνητα έχουν μείνει τα τσιμπούσια  με τα κοψίδια στο τζάκι και το κοκκινέλι. Και πανωπροίκι  ως επιδόρπιο το γαλακτομπούρικο της Αναστασίας.    Η παρέα σταθερή, η Γαρούφω ως οικοδέσποινα, ο γιος της ο Δημητράκης [2], ο γιος του Παπαχαμπέρη, ο Ανδρέας, οι δυο ερωτευμένοι πιγκουίνοι, ο Θύμιος Χαραλαμπόπουλος, πρόσκαιρα αφιχθείς από τη Μελβούρνη με την Αναστασία του από την ωραία  Δράμα με τους καταρράκτες και η αφεντιά μου.
Τώρα πώς τα έμπλεξαν και τα έφτιαξαν, ο Θύμιος με την Αναστασία, ο ένας στην ανατολή κι ο άλλος στη δύση, ούτε ο παντογνώστης τέτοιων σχέσεων Άγιος     Ισίδωρος [3] δεν το ξέρει. Να αγιάσει το στόμα τους εκεινών που λένε ότι ο έρωτας ούτε χρόνια ούτε αποστάσεις κοιτάει.¨"Έρως ανίκατε μάχαν"
  Η  Γαρούφω λοιπόν είναι εκπρόσωπος της κοπανιτσάνικης...σειριάς όπου κυριαρχούσε το "ευέξαπτον του χαρακτήρος, το αρρενωπόν του ήθους και η προς παληκαρισμόν τάσις" [4]Για αυτόν τον χαρακτηρισμό δες περισσότερα ΕΔΩ

[1] Η ριψοκίνδυνη τόλμη της φαινόταν από μικρή κοπελούδα. Καβάλαγε το άλογο του πατέρα της, ξεσαμάρωτο,  καλπάζοντας έκανε τον καρόδρομο  Κοπάνιτσα -  Φόνισσα,  στο πιτς φυτίλι. 

[2] Δημητράκη έλεγαν και τον πατέρα της, έναν λεβέντη, θεριακλή και σκληροτράχηλο  άντρα και αντάρτη στο θρυλικό ΕΑΜ.

[3] Τον Άγιο που τον  μουνούχισαν πρώτα και μετά τον ξεπόρτισαν οι Ζαχαραίοι από το ναό-σπίτι του στην παραλία Ζαχάρως και έβαλαν τον Άγιο Νικόλαο. Άξιο λόγου να τονίσω, και  ας είναι φημολογία, ότι εδώ στο προαύλιο του ναϊσκου έθαψαν την αδερφή του Πέρδικα, του θρυλικού καπετάνιου του ΕΛΑΣ, που σκοτώθηκε στη μάχη της Ζαχάρως κατά την Κατοχή. 

[4] Είναι λόγια του μεγάλου Ανδρέα Καρκαβίτσα για τους Ανδραβιδαίους, και πάνε γάντι και για του Κοπανιτσάνους