Εστιατόριον Η ΑΡΧΟΝΤΙΣΣΑ

   

 Αγαπητές φίλες & φίλοι,

 ανώνυμοι, επώνυμοι και ... αντώνυμοι 

  Με τα πανιά πλησίστια τούτο το ιστολόγιο έχει περάσει τα οκτώ (8) χρόνια. Μάλιστα! Η πρώτη ημέρα ανάρτησης ήταν η 9^η Οκτωβρίου 2010, λίγους μήνες πριν τις τότε κοινοτικές  εκλογές. 

      Όπως τόνιζα και στις και στις 21 Δεκεμβρίου 2012  [κλικ ΕΔΩ] σίγουρα η πορεία δεν ήταν ευθεία, ήταν όμως μια διαδρομή πολύ ευχάριστη και ωραία,  παρά τις αντιθέσεις, τις διαφοροποιήσεις αλλά και τις κόντρες. Εμείς πιστεύουμε ότι δεν έχουμε ξεφύγει από το βασικό μας στόχο. Νομίζω ότι όλο αυτό τον καιρό είμαστε δίκαιοι και αντικειμενικοί με κύριους κανόνες την αλήθεια και το σεβασμό του άλλου. ανεξαρτήτως του ύψους, του εκτοπίσματος και της θέσης του. Αλλά πάντα ριζοσπάστες.  Τα σύκα - σύκα και τη σκάφη -σκάφη και όχι τα μπροστινά να τα βλέπουμε ...καρύδια που  βροντάνε και τα πισινά σύκα που κολλάνε. Δεν πτοηθήκαμε  αλλά ούτε και κωλώσαμε από ποικίλες πιέσεις αλλά και απειλές που δεχθήκαμε. Σας πληροφορούμε δε ότι αυτές  ήσαν αρκετές αλλά πάντοτε τις υπερβήκαμε γιατί προέρχονταν από κουτσαβάκια και κουραδόμαγκες.

    
         Αρνηθήκαμε παντελώς οποιαδήποτε,προπαγάνδα αλλά και προβολή. Κυρίως όμως δεν είχαμε καμία δοσοληψία με σκοτεινούς ούτε και φανερούς κύκλους. Και αυτός ήταν ο λόγος που δεν μπλέξαμε με οικονομικά νταραβέρια, διαφημίσεις και τέτοια, αν και στο χώρο του διαδικτύου το φαινόμενο είναι πολύ σύνηθες  λόγω της οικονομικής ανέχειας.         

Σε όλο αυτό το διάβα έχουμε "εξάρει" ορισμένα στέκια όπως το περίπτερο της Πόπης, [κλικΕΔΩ] το πάλαι ποτέ κουτούκι του Χρηστίδη [κλικ ΕΔΩ ΕΔΩ ΕΔΩ, το κρεοπωλείο του Γιάννη Φωτόπουλου,  κλικ ΕΔΩ, στη Ζαχάρω, το Δίπορτο [κλικ ΕΔΩ, ΕΔΩ], το Γύλο και το Μεϊδάνη  στην Αθήνα, και να τώρα που αναφερόμαστε στην Αρχόντισσα. 

Όλα τα λέμε και τα βλέπετε οι ίδιοι στο βίντεο:

,

"ΔΙΠΟΡΤΟ" :ΤΟ ΚΟΥΤΟΥΚΙ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΟΥ!

      Προχθές  την Τρίτη το μεσημέρι επισκεφτήκαμε το κουτούκι το "ΔΙΠΟΡΤΟ", εγώ, η Λένα και ο παλιόφιλος μου, ο Γιάννης Φαλδαμής (1) Είναι ίσως το τελευταίο κουτούκι της Αθήνας και μάλιστα στο κέντρο. Βρίσκεται σε ένα μικρό υπόγειο δίπορτο στην πλατεία της Λαχαναγοράς, όπως πάμε στη συνοικία των Θεών. Σπεσιαλιτέ του καθημερινά  είναι τα όσπρια, φασολάδα, ρεβίθια και φρεσκότατα ψάρια, δευτεράτζα βέβαια και φτηνά από τη διπλανή ιχθυαγορά με χόρτα και φάβα. Ο κράσος, άκρατη ρετσίνα ρέει αφειδώς απευθείας από τα βαρέλια στα κατρούτσα που είναι το ύψιστο σκηνικό, μαζί με τις χαρτοπετέτες από χαρτί και με τον Μήτσο και τον μικρό Ανέστη, σεφ και βοηθό.  Σε αυτό το κουτούκι παρατηρείς μοναδικές ιδιαιτερότητες με πρώτη την κοινωνικοποίηση της παρέας και την απλότητα. Στο ίδιο τραπεζάκι  συντρώγουν άτομα κάθε καρυδιάς καρύδι. Λαϊκοί τύποι έως καθηγητάδες και γνωστοί καλλιτέχνες από όλα τα πέρατα της γης. (2) Ξενάκια κάθε λογής και προέλευσης.Μάυρούληδες, λευκωπά, κόκκινα και κιτρινωπά. 

        Πρέπει εξάπαντος να το επισκεφθείτε. 

        Βεβαίως αυτό δεν ισχύει για τους κυριλέδες, κρυόκωλους και λελέδες....(3)

(1) Ο Γιάννης είναι παλιόφιλος από το στρατό στα Χανιά. Σήμερα μετά από μεγάλη προσπάθεια, κόπους και θυσίες, με μια βαλίτσα στη γύρα, έχει τις σπουδαίες εκδόσεις "ΚΛΕΙΔΑΡΙΘΜΟΣ", ειδικές στην ηλεκτρονική τεχνολογία. Είναι ο πρώτος που καθιέρωσε την ελληνική ορολογία  στο μεγάλο πεδίο των PC. Κάπου-κάπου πηγαίνουμε στο "ΔΙΠΟΡΤΟ" και θυμόμαστε τα παλιά. Πάντως προχθές την κουβέντα μονοπώλησε το μείζον θέμα της κρίσης. ο Γιάννης, σαν καλός γνώστης της αγοράς. Τα νέα πολύ δυσάρεστα........ 

2) Μια φορά έτυχε να κάτσουν στο ίδιο τραπέζι και να γνωριστούν πρώτη φορά στη ζωή τους δυο καθηγητές από το ίδιο πανεπιστήμιο της Οτάβας του Καναδά. Άνδρας και γυναίκα που θυμάμαι έγιναν φέσι και άρχισαν τα .....γλυκίσματα! 
(3) Στην ίδια ομοταξία περίπου είναι και το κουτούκι του Χριστήδη στον Μπισχινόκαμπο! κλικ ΕΔΩ , ΕΔΩ, ΕΔΩ, ΕΔΩ, ΕΔΩ, ΕΔΩ

Μια παρέα σαν και μας...

         Και νάμαστε λοιπόν, πάλι ξανανταμώσαμε και πάλι ξεφαντώσαμε. Μιλώ για τη θαυμαστή παρέα (Τα ζεύγη Δημητράκης Κουκουλάς - Τάνια, Ασημάκης Παπακυριακόπουλος - Βαγγελίτσα και η αφεντιά μου μετά της Λένας). Ήταν η τρίτη φορά μετά τη συνάντησή μας στο Πυργάκι και το θεσπέσιο, αξέχαστο τραπέζωμα με λειράτο κόκορα από τον Μήτσο και την Τάνια (κλικ ΕΔΩ) και την ημερήσια εκδρομή μας στην πάλαι ποτέ έδρα του ΕΑΜ της Δυτ. Πελοποννήσου, τον Αυλώνα ή Καραμούσταφα και το τραπέζι στο ωραίο Ρίπεσι (Κεφαλόβρυση) με τα εξαίσια εδέσματα του Περικλή (κλικ ΕΔΩ).

       Προχθές λοιπόν το μεσημέρι του Σαββάτου νάμαστε ορεξάτοι στο υπόγειο κουτούκι, το θρυλικό Δίπορτο, που τόσο έχουμε εξυμνήσει. (κλικ ΕΔΩ). Για μια άλλη φορά η εμπειρία ήταν πρωτόφαντη, φανταστική. Τα εδέσματα κλασσικά: φάβα, ρεβίθια, πατάτες γιαχνί με κολοκυθάκια, ψάρια (γόπες ψητές) και στο τέλος μοσχαράκι στιφάδο. 

 

Βεβαίως το θεϊκό κρασί έρεε αφειδώς από τα παραστεκούμενα  βαρέλια κατευθείαν στις παλλόμενες ψυχές μας. Ανάταση ψυχών, μέθεξη  και το τσακίρ κέφι στα ουράνια. Κι ο χορός καλά κρατεί. Δεν χρειάζονται περισσότερα, οι φωτογραφίες είναι οι καθρέπτες και οι αδιαμφισβήτητοι μάρτυρες.

  Το αξιοσημείωτο είναι ότι το κατρούτσο ο νεαρός Ανέστης, το γκαρσόνι το τοποθετούσε σε ένα κεσέ με παγάκια.       

  Μετά λοιπόν από ένα τρίωρο ξεφάντωμα  ροβολήσαμε μέσα από τα μοσχομυριστά σοκάκια του Ψυρρή  προς το άπαικτο Μοναστηράκι. Για τα σχετικά επιδόρπια (γλυκά, εκμέκ με παγωτό καϊμάκι συν τα αχνιστά εξπρεσάκια) επιλέξαμε την ταράτσα του «Σάββα» στη Ερμού, δίπλα στην πλατεία. Ο βράχος της Ακρόπολης με όλα τα αξεπέραστα αρχαία μνημεία πιάτο μπροστά μας. Μαγεία, ο τέλειος πίνακας. Όχι μόνο θεατές αλλά και συμμέτοχοι μιας θείας κατάνυξης με αρχιέρεια  την Αθηνά και πρωτοψάλτη τον Διόνυσο. Πρέπει να τονίσω ότι η μαγευτική θέα συνδυάσθηκε και με  τον υψηλό διάλογο για τη λογοτεχνία και τα περί αυτής. Ο Δημήτρης χείμαρρος ποταμός με τη Βαγγελιώ ζωντανή ιστορία της τέχνης!

"ΕΙΣ ΑΓΟΡΑΝ"

      Επουδενί  δεν έχουμε κάνει διαφήμιση, ούτε σε βιβλία, ούτε σε μαγαζιά, ούτε σε πρόσωπα βουλευτάδες και σια. Δεν έχουμε πέσει σε αυτό το λούκι της καταναλωτικής υστερίας. Έχουμε παρουσιάσει ορισμένα στέκια και  φαγάδικα που είτε αντικειμενικά  αξίζουν για την ποιότητά τους, όπως το "Το Εν Ρίπεσι Φαγοποτείον" (κλικ ΕΔΩ) του Περικλή είτε  λόγω της ιστορικής ή γραφικής σημασίας, όπως το ¨Δίπορτο"(κλικ ΕΔΩ) στην Αθήνα και του "Χρηστίδη" στον Μποσχοινόκαμπο. 

  Κάπως με μικτό χαρακτηρισμό, μπορούμε να παρουσιάσουμε και το " ΕΙΣ ΑΓΟΡΑΝ" , ένα μικρό ταβερνάκι, μια τρύπα, με θαλασσινές λιχουδιές, φρεσκότατες από τα διπλανά ψαράδικα. Βρίσκεται στην Νέα Ιωνία, που ακόμη κρατά το προσφυγικό της χρώμα, στην Αγίας Φωτεινής 23, τρία λεπτά από το σταθμό του ηλεκτρικού΄.    Πήγαμε λοιπόν με το Λενάκο με παρέα το ζεύγος Οικονομόπουλου, την καλή μας Σούλα εκ Θεσσαλονικης, εξού και η γαλήνια νηνεμία της και τον χειμαρρώδη Κώστα, εκ Ζούρτης παρακαλώ με εξοχικό στην Τρανηλάκα του Πρασιδακίου.

   Παραγγείλαμε ένα πιάτο από όλα, γαρίδες, καλαμαράκια, σαρδέλες ψητές, μπαρμπούνια, οκτάπους  με τα σχετικά συνοδευτικά πιάτα (σαλάτες κτ.λ.α) και φυσικά λευκόν, θεσπέσιο οίνον. Φάγαμε και ήπιαμε του σκασμού, που λένε, αλλά δε βαριέσαι μεσημέρι ήταν και άντε μια στις τόσες επιβάλλεται...      

ΠΑΣΧΑ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑΛΕΞΗ ΣΤΑ ΑΛΛΟΤΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ

Το κείμενο, περισσότερο εμπλουτισμένο με καμώματα του 

Παπαλέξη δημοσιεύεται σήμερα στην Πρωϊνη.
καθώς και τα σχετικά με τον πανυβλάκα Παττακό 
στον πλάτανο και στη γέφυρα της Νέδας.

      Βεβαίως τούτη η καραντίνα μας έχει επηρεάσει όλους, άλλον λίγο κι άλλον περισσότερο. Ανάμεσα στα άλλα έχει αλλοιώσει χρόνιες συνθήκες και συμπεριφορές. Νομίζω στοιχίζει περισσότερο σε εμάς τους μέτοικους κυρίως της Αθήνας και δη τους συνταξιούχους που το είχαμε δίπορτο, μια στο χωριό και μια στην πόλη κι ας είμαστε σαν τους ¨Τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας¨. Ειδικά τώρα το Πάσχα που κατεβαίναμε στα χωριά μας και περνούσαμε κοτσάνι,  με τους γέροντες γονείς, τους άλλους συγγενείς, τους φίλους, κουμπάρους και πατριώτες. Αποκορύφωμα βέβαια ήταν το σούβλισμα του αρνιού και το κοκκινέλι να αλληλοδιαδέχεται  το Χριστός Ανέστη, αλλά ήταν κι άλλα πολλά. Αγουροξυπνημένοι οι  περισσότεροι μετά τα πρώτα τσουγκρίσματα στο κονάκι μας βγαίναμε σουλάτσο στην πλατεία και το λακριντί με τους πατριώτες για τα νέα συμβάντα, κυρίως  πολιτικά έδινε και έπαιρνε.

     Φέτος όμως πάνε αυτά τα ωραία και συνηθισμένα, ευτυχώς όμως που έχουμε τα κορδελάκια, τα   παιχνιδίσματα της μνήμης τις αναμνήσεις. Χαμένες μεν αλλά πραγματικές, παράξενες, επιλεκτικές που κολλάνε στα περασμένα, παλιά όπως  οι αλογόμυγες στη χώρα του εφηβαίου των αλόγων.

   Έτσι και σε μένα, τούτες τις μέρες το ρεφρέν της μνήμη μου είναι το Πάσχα στο χωριό μου, τα αλλοτινά χρόνια. Περνούν από μπροστά μου λες και ήταν χτες!

      Ας την ακούσουμε λοιπόν: 

    Και στα τρία χωριά του μικρού γεωγραφικού τριγώνου στις εκβολές της Νέδας από την πλευρά της Ηλείας, Γιαννιτσοχώρι,  Άγιος Ηλίας και Πρασιδάκι  παπάς ήταν ο πολυθρύλητος Παπαλέξης, ίσως η πιο εμβληματική προσωπικότητα της περιοχής μας. Τις Κυριακές και τις άλλες γιορτές του χρόνου λειτουργούσε εναλλάξ σε κάθε χωριό. Το Πάσχα όμως, 12 Ευαγγέλια, Επιτάφιο και Ανάσταση πήγαινε και στα τρία χωριά το ένα μετά το άλλο. Τα νυχτερινά αυτά δρομολόγια τα έκανε με τη φοράδα του και συντροφιά τον μεγάλο γιο, τον Γρηγόρη.

  Τι να σας πω για τον Παπαλέξη; Πρέπει να γράφω μέχρι το πρωί, τόσα πολλά έχει αφήσει παρακαταθήκη. Ήταν και παπάς και ζευγάς, πρώτος λειτουργός και γνωστός για τα ωραία του κατορθώματα σε όλο το νομό μας αλλά η χάρη του έφτασε και σε άλλους νομούς που  έκανε εξόριστος λόγω πολιτικών πεποιθήσεων. Δεν χάριζε κάστανα σε κανέναν, ούτε σε δεσποτάδες ούτε σε άρχοντες.

   Θα σας αναφέρω δυο περιστατικά έτσι τυχαία για να σχηματίσετε μια μικρή ιδέα της λεβεντιάς και του ωραίου σοβαρού χιούμορ που τον διέκρινε. Το σπιτικό του ήταν έξω από το χωριό, δύο χιλιόμετρα περίπου στο δρόμο προς το Πρασιδάκι. Κάθε απόγευμα, χειμώνα καλοκαίρι, ερχόταν στο χωριό και διέσχιζε το δρόμο της αγοράς καμαρωτός, αγέρωχος καβάλα στην κόκκινη φοράδα του. Τάκα-τάκα η φοράδα γιοργαλί και να ανεμίζουν τα ράσα του παπά.

 Ένα απόβραδο λοιπόν καθώς ερχόταν ο παπάς του λέει μια γριούλα που καθόταν με άλλες δυο και έκαναν γειτονιά:

-       Ρε παπά, πιο σιγά θα πέσεις…

  Δεν  πρόλαβε να αποτελειώσει τα λόγια της και κραπ τραβάει τα γκέμια της φοράδας ο Παπάς κι αυτή κοκκαλώνει.

-       Άκου με κυρά Τσελίκαινα, σαράντα χρόνια καβαλάω την παπαδιά που ήταν αγριομούλα και δεν έπεσα, θα πέσω από τη φοράδα;

   Τότε λοιπόν στο χωριό με τους μισούς τωρινούς κατοίκους, μια και το χωριό ήταν νέο αφού μεταπολεμικά έγινε κοινότητα, είχαμε μια εκκλησούλα, τους Αγίους Αποστόλους. Κι αυτή αρκετά έξω από το χωριό στο δρόμο προς το Πρασιδάκι. Μικρό εκκλησάκι δίπλα στα λίγα μνήματα με μια βελανιδιά να το προστατεύει αγκαλιάζοντάς το  με τα κλαδιά της σαν την κλώσα με τα φτερά της!

   Εδώ λοιπόν, με το πρώτο ντιν-νταν οι περισσότεροι χωριανοί με τα καλά μας και  τα κεράκια και τα φανάρια παίρναμε τον χωματόδρομο πολλές φορές πλατσουρώντας μέσα στη νύχτα και φτάναμε στην εκκλησία. Από πιο νωρίς οι λεβέντες είχαν αρχίσει τη μάχη του Σκρα με τα διάφορα χειροποίητα… πυρομαχικά. Ένα μήνα πριν καθένας είχε προμηθευτεί αρκετό φυτίλι και μαύρη μπαρούτη και επί τω έργω. Όλοι ήταν  μανούλες στο φτιάξιμο μυστικών (τριγώνων) και βαρελότων. Τα μυστικά ήταν φτιαγμένα με σκληρό χαρτί από σακιά λιπασμάτων, όπως τα τυροπιτάκια ακριβώς έτσι που αντί τυρί έβαζαν μπαρούτι και μια τρύπα με πρόκα στη μεγάλη πλευρά που έβαζαν το φυτίλι. Έδεναν και ένα σπίρτο πάνω του και το …σμπάρο ήταν έτοιμο. Όσο πιο σφιχτό και γερό, τόσο πιο πολύ κρότο έκανε. Και υπόψη πολλά από αυτά τα σκαουμπάρτα τα έριχναν μέσα στην μικρή, γιομάτη εκκλησία, οπότε γινόταν της κακομοίρας από τις τσιρίδες και τα κλάματα των μικρών παιδιών. Μάλιστα μερικοί ..πολεμιστές μέσα στα βαρελότα έβαζαν και θειάφι και από τη βρώμα η κατάσταση γινόταν αφόρητη.

   Ένα Πάσχα, ήμουν μαθητούδι στις πρώτες τάξεις του Γυμνασίου στη Ζαχάρω, εμφανίσθηκαν τα πρώτα αγοραστά βαρελότα, τα πολύκροτα. Έτσι τα λέγαμε γιατί έσκαγαν πολλές φορές διαδοχικά. Στην επόμενη χρονιά εξαφανίσθηκαν, φαίνεται τα απαγόρευσαν γιατί ήταν διαβολικά, επικίνδυνα. Αλλά τότε έκαναν μεγάλη θραύση ειδικά στις γερόντισσες που πηδούσαν να τα αποφύγουν και το μπαμ μπαμ τις  ακολουθούσε κατά πόδας.

Κι όλα αυτά και τόσα άλλα πέρασαν και έφυγαν σαν τα νερά της Νέδας με τη διαφορά ότι παρέμειναν οι αναμνήσεις κι ας είναι καμιά φορά στοιχειωμένες.

1979:Μπουρδελότσαρκα στα Χανιά (1)

  ΕΕίναι επαναδημοσίευση από το 2012

  Τότε που λέτε στα Χανιά, είμαστε μια παρέα ντούροι και βαρβάτοι. Η ηλικία άρχιζε από τα δεκαοχτώ του Μανωλιού του Τσουράκη και κατέληγε στα είκοσι πέντε ημών των αποφοίτων. Αναφερόμαστε στα χρόνια που υπηρετούσαμε όλοι την πατρίδα στην 115 Π.Μ. στη Σούδα. Ο Μανωλιός λοιπόν ήταν εθελοντής υποσμηνίας   από την Κρήτη. Ήταν αγριοκάτσικο, σκέτο κρι-κρι. Τώρα το πώς γίναμε τακίμια είναι μια άλλη ιστορία.  Οι άλλοι, οι περισσότεροι ήμασταν μεγαλούτσικοι αφού άλλος έτσι, άλλος αλλιώς είχαμε αποφοιτήσει από διάφορες σχολές. Μαθηματικό, Οικονομικό, Φυσικό, Ιατρική, Οδοντιατρική, Πολυτεχνείο, Κτηνιατρική η αφεντιά μου και ο χορός καλά κρατούσε. Όλοι ήμασταν κληρωτοί και υπηρετούσαμε τη θητεία μας εκτός από το κοπέλι, το Κρητικάτσι που είχε καταταγεί ως υπαξιωματικός και έναν αξιωματικό  της ένδοξης Ελληνικής Αεροπορίας, τον Κώστα  Πισαρίκα. Αυτός ήταν καραμπινάτος γαλονάς. Για τη γενέτειρά του ακριβώς θα σας γελάσω γιατί η μνήμη κάνει κόνξες. Κάπου από πάνω την Καρδίτσα πρέπει να ήταν, καμπίσιος, γιατί θυμάμαι πολύ καλά που έλεγε και υπερηφανευόταν για την καραγκούνικη καταγωγή του. Υποσμηναγός, φίνος και παιδί τζιμάνι. Λίγο καιρό τον ήξερα αλλά είχαμε γίνει κολλητοί. Τότε είχα πολλούς κολλητούς. Δεν ξέρω γιατί, ήταν η ηλικία, οι περιστάσεις που μας έδεναν, τι να πω ; Αργότερα πάντως δύσκολα περνούσα τα όρια της φιλίας με κάποιον.  Είχα το Γιάννη τον οδοντίατρο, το Γιάννη τον μηχανολόγο, τον Κίμωνα τον γιατρό μετέπειτα ακτινολόγο στον Ευαγγελισμό, τον Παντελή νοσοκόμο στην μονάδα, από τα μέρη του Αγρινίου, το Χρήστο το Κάφτη

 από τα Γιάννενα, το μαθηματικό  Γιώργο από την Κόρινθο και μερικούς άλλους που έχω ξεχάσει το όνομά τους. Τι να κάνουμε ο χρόνος κυλάει σαν το ποτάμι και τα πρόσωπα φεύγουν σαν το νερό. Οι πέτρες όταν μένουν ακίνητες χορταριάζουν. Έτσι και οι γνωριμίες, οι φιλίες και οι αγάπες ακόμη, όταν δεν βλέπονται γρήγορα ξεχνιούνται. Γεμίζουν χορτάρια λήθης και αμνησίας. Πολλούς από αυτούς τους θυμάμαι πολύ καλά. Άλλους, βεβαίως   λιγότερο, γιατί τους συνάντησα μετέπειτα ή κι ακόμη συναντιόμαστε σαν φίλοι και άλλους γιατί είχαν μια χτυπητή ιδιορρυθμία ή μας συνέδεσε ένα ωραίο συμβάν. ¨Όπως λ.χ. ο Γιάννης Καραστόλου, ο οδοντίατρος, ερχόταν κάθε πρωί στο ιατρείο της μονάδας και επί μια ώρα χτυπούσε το νεσκαφέ του με μαχαίρι μάλιστα, τάκα-τάκα  ώσπου γινόταν άσπρος σαν αλοιφή. Ή ο μαθηματικός ο Γιώργης Ζαρούλης από την Κόρινθο και μετέπειτα στέλεχος του ΟΤΕ! Πού να ξεχάσω το Γιώργη που με γλύτωσε από μια επιβάρυνση που θα μου έριχναν στα αυτιά ίση με δυο βαρέλια λάδι; Ο Γιώργης ήταν συσσιτιάρχης στα μαγειρεία των σμηνιτών κι εγώ για τρεις μήνες, συσσιτιάρχης στη Λέσχη  Αξιωματικών.