ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ

     Διαβάσατε το άρθρο - κραυγή του Πανούση « Νοείται Αριστερά (1) του τίποτα ";
Κλικ ΕΔΩ     
     Όλα δεν είναι αυτονόητα μεν, απαραίτητα δε? 

, Θα μου επιτρέψετε να εκφράσω λίγες σκέψεις, πάνω στη λεπτή και πολύπαθη σχέση της Αριστεράς και της Αστυνομίας.:

    Τόσα χρόνια στην Αριστερά γαλουχηθήκαμε με ορισμένες σταθερές, πανανθρώπινες αξίες που αποτελούν μεγαλειώδη συνθήματα και σημαίες:

•  Ελευθερία και δημοκρατία  
• Δικαιοσύνη και ισονομία,  
• Ανθρώπινα ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ  διεθνισμός 
• Ισότητα, αλληλεγγύη και ανεξιθρησκεία, 

     Πώς όμως και με πιο τρόπο θα εξασφαλιστούν αυτές οι υψηλές ιδέες; 
      Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από την αρχή. 

   Η βασική και μοναδική προϋπόθεση είναι η ύπαρξη ενός κράτους δικαίου και μιας πολιτισμένης κοινωνίας των πολιτών, που επιτυγχάνονται με την υπακοή στο Σύνταγμα και στους Νόμους  (Νομοθετκή Εξουσία). Αυτή   εξασκείται από τη βουλή και τους τριακόσιους βουλευτές  και προκειμένου να υπάρχει εύρυθμη λειτουργία και σωστή διαχείριση του  Κράτους εφαρμόζεται από την Εκτελεστική Εξουσία  που  είναι η Κυβέρνηση.

Η δε εφαρμογή επιτυγχάνεται με δύο κυρίως τρόπους: 

      α) Τη συλλογή φόρων και δασμών και 

      β) Τη διασφάλιση Της εσωτερικής και εξωτερικής Ασφάλειας               και  επίβλεψη  της τάξης.

Και η ασφάλεια και η τάξη, αποτελούν δυο από τις πιο παρεξηγήσιμες έννοιες, ιδίως από τους «καθαρόαιμους και βέρους αριστερούς που τόσο γλαφυρά και εύστοχα καταγγέλλει ο Πανούσης. 

       Σύμφωνοι ;

       Όμως κύριος μοχλός για την εσωτερική ασφάλεια είναι η αστυνομία και της εξωτερικής ο στρατός. Ακόμη η αστυνομία συμβάλει και και στην συλλογή δασμών και φόρων αλλά και στην πρακτική λειτουργία και εξάσκηση της Δικαστικής Εξουσίας (Δικαστές, φυλακές και σωφρονιστικό σύστημα). Η διασφάλιση της ασφάλειας  του πολίτη, είναι αποκλειστικό  έργο της αστυνομίας Κυρίως επιτυγχάνεται μέσω της αστυνόμευσης και της καταστολής, ναι και της καταστολής.

        Βεβαίως το είδος, η ποιότητα και ο τρόπος όχι μόνο της καταστολής, της ασφάλειας, της αστυνόμευσης αλλά και της όλης σχέσης και συμπεριφοράς της αστυνομίας καθορίζεται από την Κυβέρνηση. Αριστερή Κυβέρνηση ανάλογη αστυνομία, Δεξιά κυβέρνηση η γνωστή αστυνομία. 

     Τελικώς κράτος και αστυνομία είναι αλληλένδετα στοιχεία και μόνο το Γ Ράιχ (οι ναζιστές και φασίστες) διέλυσαν την αστυνομία και τη αντικατέστησαν με παρακρατικά σώματα (Ες Ες, Γκεστάτο κ.τ.λ) ( 2) .
     Τώρα σε ένα άλλο προχωρημένο στάδιο με πλάτυνση και ωρίμανση της Δημοκρατίας (εδώ παίζει μεγάλο ρόλο η Αριστερά), μετά από την πάλη των τάξεων και την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, που είναι ο Σοσιαλισμός παράλληλα σμικραίνει το ίδιο το κράτος με όλα τα αλληλένδετα στοιχεία, όπως είναι η αστυνομία και αντικαθίσταται όχι με παρακρατικά ή παρακομματικά σώματα και σκοτεινούς μηχανισμούς, αλλά με τις μεγαλειώδεις σημαίες που λέγαμε στην αρχή. Τουλάχιστον αυτά λένε τα βιβλία .....

(1) ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ:  Ο Όρος  Αριστερά  ΣΤΗΝ  Πολιτική , σήμερα, αναφέρεται κυρίως σε αντιλήψεις και θέσεις που προωθούν την ισότητα, την πολυπολιτισμικότητα και τον διεθνισμό,  ενώ διάκειται ουδέτερα και πολλές φορές εχθρικά απέναντι στο θρησκευτικό φαινόμενο .

(2) Δείτε και τη στρατιωτική οργάνωση της χ.α

ΥΣΤ. Να με συμπαθάτε, αλλά επειδή είχα πολύ καιρό να ασχοληθώ με πολικό κείμενο, από τη μια το χάρηκα γιατί μου θύμησε τις αλλοτινές εποχές κι από την άλλη τσατίστηκα γιατί επανερχόμαστε στη γνωστή παιδική ασθένεια ... τον ΑΡΙΣΤΕΡΙΣΜΟ! Το θυμάστε; 

ΤΑΣΟΣ ΓΕΩΡΓΟΥΛΙΑΣ: Αναμνήσεις από τον εμφύλιο πόλεμο και τον Δημοκρατικό Στρατό [3]

Ετος 1946

   Φλεβάρης μήνας και η κατάσταση είναι χειρότερη από εκείνη του 1945. Μιλάει ο Πορφυρογένης στο συνέδριο του Γ.Κ.Κ. ότι θα απαντήσουμε με τα ίδια μέσα που χρησιμοποιεί η αντίδραση. Περιμένουμε υλοποίηση των όσων είπε ο Πορφυρογένης, αλλά δυστυχώς τίποτε.

Ιουνιος 1946

 Ψηφίζονται τα έκτακτα μέτρα. Μια νέα περίοδος  φόβου και τρόμου. Στήνονται στρατοδικεία, υπάλληλοι κατά χιλιάδες πετάγονται στο δρόμο. Νέο κύμα διώξεων και συμφοράς στους δημοκρατικούς. Ο φόβος και ο τρόμος ζωγραφισμένος στα πρόσωπα των ανθρώπων. Ακόμη και εκείνοι που είχαν κάποια συμπάθεια απλή ή αλληθώριζαν προς τ’αριστερά θα πληρώσουν. Ακόμη και δεξιοί νοικοκυραίοι, ήσυχοι άνθρωποι, θα υποστούν και αυτοί συνέπειες. Θέλουν με κάθε τρόπο και μέσο να σπάσουν εκείνη την περηφάνια και την αξιοπρέπεια που απόκτησαν κατά την αντίσταση και να την εξαφανίσουν. Οι οργανώσεις, ότι είχε απομείνει, σμπαράλιασαν κυριολεκτικά. Οι μήνες περνούν και ο μονόπλευρος εμφύλιος πόλεμος συνεχίζεται αδυσώπητος και με αμείωτη ένταση σε βάρος των αριστερών. Οι φυλακές γεμάτες και τα ξερονήσια επίσης

    Η αδράνεια από την πλευρά την δική μας συνεχίζεται ακόμη και μέχρι το 1947, αποτέλεσμα το κίνημα να κατρακυλάει από το κακό στο χειρότερο και να βρεθεί αργότερα σε πολύ μειονεκτική θέση από κάθε άποψη. Δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε τι γίνεται και τι φταίει. Στην Βόρειο Ελλάδα εμφανίζονται ομάδες και αρχίζουν τις μικροσυγκρούσεις, αλλά από ότι βλέπαμε βγάζαμε το συμπέρασμα ότι ήταν ατομικές πρωτοβουλίες και ασυντόνιστες ενέργειες.

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ 1946

    Ένα βράδυ κατά το τέλος Οκτωβρίου γύρω στα μεσάνυχτα, κάποιος χτύπησε το τζάμι του σπιτιού. Καταλάβαμε ότι κάποιος άνθρωπος δικός μας κυνηγημένος θα

21. 1949-1967: Το μετεμφυλιακό καθεστώς και η επανάσταση της δεκαετίας του 1960

Γιώργος Καραμπελιάς 

1

Μια σειρά κειμένων του Γιώργου Καραμπελιά για την ελληνική ιστορία.

Το μεταπολεμικό κράτος θα οικοδομηθεί ως κράτος εμφυλίου πολέμου και οι δυνάμεις καταστολής –στρατός και αστυνομία– θα αποτελέσουν τον βασικό πυλώνα του· το «βαθύ κράτος» θα παραμένει εμφυλιοπολεμικό μέχρι την οριστική κατάρρευσή του, τον Ιούλιο του 1974. Πρόκειται για την πρώτη και θεμελιακή διαφοροποίηση από τις χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Στην Ελλάδα, ο εμφύλιος πόλεμος είχε παγιώσει ένα κράτος συνταγματικά «αντικομμουνιστικό», καθώς μια σημαντική μερίδα του πληθυσμού αποκλείεται από το κράτος.

Το μοντέλο της οικονομικής ανάπτυξης, κατά την περίοδο 1945-1960, στηρίζεται στην επέκταση της αγροτικής παραγωγής, στην ανανέωση του παλιού βιομηχανικού δυναμικού· το κράτος θα περιοριστεί στους τομείς της υποδομής –«η οκταετία των έργων»– και θα παρεμβαίνει σε ελάχιστους βιομηχανικούς τομείς, όπως π.χ. στα λιπάσματα. Παράλληλα, οι μισθοί θα παραμένουν καθηλωμένοι και μόλις στα 1960 θα φτάσουν τα προπολεμικά επίπεδα, ενώ διευρύνεται η μικροϊδιοκτητική δομή, καθώς ο συνολικός αριθμός των κάθε είδους επιχειρήσεων: από 175.831, το 1930, θα περάσει σε 372.621, το 1958.

Με τη συνεισφορά του Σχεδίου Μάρσαλ, την εισροή σημαντικών χρηματικών πόρων από τους Αιγυπτιώτες και Κωνσταντινοπολίτες και με τα μεταναστευτικά εμβάσματα, η ετήσια αύξηση του ΑΕΠ, κατά την περίοδο 1950-1960, θα φτάσει το 6,2%.

Μάλιστα, από τα τέλη της δεκαετίας του ’50, η ισχυρή μεταπολεμική επέκταση του δυτικοευρωπαϊκού κεϋνσιανού καπιταλισμού αρχίζει να επηρεάζει άμεσα και την Ελλάδα. Η κυβέρνηση Καραμανλή υπογράφει τη συμφωνία σύνδεσης με την ΕΟΚ ενώ, για δώδεκα χρόνια περίπου, από το 1961 μέχρι το 1973, η Ελλάδα θα γνωρίσει μια από τις σημαντικότερες περιόδους οικονομικής επέκτασης της ιστορίας της. (Στη δεκαετία 1960-1970, η άνοδος του ΑΕΠ ανέρχεται στο 7,7% –στη δεύτερη θέση μετά την Ιαπωνία–, ο δε βιομηχανικός τομέας αναπτύσσεται με ρυθμούς που υπερβαίνουν το 10%).

Στην ιδιωτική κατοικία, μετά το 1955-56, κατευθύνεται κατά μέσο όρο το 35% των συνολικών επενδύσεων και η Ελλάδα, το 1969, είναι ήδη πρώτη χώρα στον κόσμο από την άποψη κατασκευής οικοδομών (188.000 το 1973, έναντι 49.000 το 1961, και 72.000 το 1984). Αυτός ο προσανατολισμός όχι μόνο ανταποκρίνεται στη φύση της ελληνικής μικροϊδιοκτησίας αλλά και την αναπαράγει σε διευρυμένη κλίμακα, ενώ παράλληλα γιγαντώνονται και οι τομείς της βιομηχανίας που παράγουν για τις κατασκευές –πχ. τσιμέντα και βιομηχανία χάλυβα – και τον οικιακό εξοπλισμό.

Ένα φωτογραφικό αφιέρωμα στο Δεκέμβρη του 1944

Με το φακό του Dmitri Kessel

sarosi0013.jpg

Γράφει ο Πέτρος Γαϊτάνος, το Νοέμβρη του 1994, στην εισαγωγή του Λευκώματος "DMITRI KESSEL, ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ‘44", Εκδόσεις ΑΜΜΟΣ

Ο Dmitri Kessel γεννήθηκε στην Ουκρανία στις αρχές του αιώνα. Μετανάστευσε στην Αμερική το 1923 και εργάστηκε σαν φωτογράφος στο περιοδικό LIFE. Ταξίδεψε σ’ ολόκληρο σχεδόν τον κόσμο και οι φωτογραφίες του –μολονότι προορίζονταν για ένα εφήμερο μέσο- άντεξαν στον χρόνο. Σήμερα ο Κέσελ θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους φωτορεπόρτερ στον κόσμο. Η δουλειά του, κλασική πια, έχει παρουσιαστεί σε πολλά βιβλία. Οι φωτογραφίες όμως που ο Ντμίτρ Κέσελ έβγαλε στην Ελλάδα του 1944 έμειναν περισσότερο ανέκδοτες και παρουσιάζονται σήμερα για πρώτη φορά.

Τον Αύγουστο του 1994, πενήντα χρόνια μετά, ένας άλλος μεγάλος φωτογράφος του αιώνα μας, ο Ντέηβιντ Ντάνκαν, έφερε στην Αθήνα αυτό το πολύτιμο υλικό και μας το έδωσε λέγοντας. «Ο Ντμίτρ Κέσελ ήταν εδώ, κάτω από την Ακρόπολη, στις 3 Δεκεμβρίου 1944. Τότε που πολλά όνειρα έγιναν εφιάλτες και ο ηρωισμός, η αγωνία και το πάθος μάτωσαν αυτή την όμορφη χώρα. Σας στέλνει, μέσα απ’ την καρδιά του, όσα θραύσματα μάζεψε από εκείνα τα γεγονότα. Τη δική του φωτογραφική μαρτυρία».

  

Οκτώβριος 1944. Βρετανικά στρατεύματα αποβιβάζονται στον Πειραιά.
 Μαζί τους και ο Ντμιτρ Κέσελ

  

Υποδοχή από πλήθος Αθηναίων.
 Οι άντρες αγκάλιαζαν και φιλούσαν τους αμήχανους Βρετανούς στρατιώτες

Η Πλατεία Συντάγματος τον Οκτώβρη του 1944

ΜΙΑ ΕΛΕΓΕΙΑ ΜΙΑ ΩΔΗ

το ωραιότερο δάσος

του κόσμου

κ ι ν δ υ ν ε ύ ε ι …            

http://kopanakinews.wordpress.com

                                                                     

(εδώ παπάς, εκεί παπάς, πούν’ ο Παπάς?)

Το πευκοδάσος από Βουνάκι-Αγγιανάκη έως Μπούζι-Γιαννιτσοχώρι-Νέδα , -που κατά τύχη σώθηκε το 2007 από τις πυρκαγιές – είναι από τα τελευταία παραλιακά δάση που έμειναν στη χώρα μας…

Και είναι πράγματι το ωραιότερο δάσος όλου του κόσμου γιατί συνδυάζει: ιστορία, αρχαιολογική θέση, γεωγραφικό σημείο, κλίμα, βουνό – πηγές – ποτάμι – θάλασσα, αμμουδερή παραλία, πλούσια χλωρίδα και πανίδα.

● Εκεί , έγινε την εποχή του Τρωικού πολέμου, ένα μεγάλο γεύμα στην αμμουδερή παραλία του Νέστορα, όπου 4.500 άνθρωποι έφαγαν 90 βόδια !, όταν ο Τηλέμαχος ήρθε από την Ιθάκη να ρωτήσει τον Νέστορα για τον πατέρα του Οδυσσέα. Οδύσσεια, Ραψωδία Γ.

Και είναι κρίμα που λίγοι γνωρίζουν πως η ‘αμμουδερή Πύλος’, όπως αναφέρεται δεκάδες φορές στην Οδύσσεια και στην Ιλιάδα, δεν είναι η σημερινή πόλις Πύλος, αλλά είναι όλη η περιοχή νότια του Αλφειού, είναι ο νότιος Κυπαρισσιακός κόλπος. Επί Νέστορα, οι φύλακες της ακτογραμμής όλου του κόλπου ήταν γενναίοι και φημισμένοι.

● Το ‘βουνάκι’ και η γύρω περιοχή είναι αρχαιολογικός χώρος. Αλλά και σε όλο τον Κυπαρισσιακό κόλπο, σ’ όλη την αμμουδερή Πύλο υπάρχουν άφθονες αρχαιότητες. Πολλοί ντόπιοι έχουν στα χέρια τους αρχαία ή γνωρίζουν που υπάρχουν, και περιμένουν πότε θα γίνει μουσείο για να τα παραδώσουν.

Ας σημειώσουμε πως από αυτή την παραλία μεταφέρθηκαν με μουλάρια τα κλεμμένα μάρμαρα από τον Ναό του Απόλλωνα στις Βάσσες και φορτώθηκαν σε καράβια για το Βρεττανικό Μουσείο! Πρέπει σύντομα να επιστραφούν, μαζί με τα ελγίνεια.

O κύβος ερρίφθη! Νέος υποψήφιος για τον Δήμο Τριφυλίας!!

    Σήμερα, που είναι η επίσημη έναρξη του προεκλογικού αγώνα, 2 μήνες πριν τις εκλογές, ανακοινώνεται η 9η υποψηφιότητα για τον Δήμο Τριφυλίας.

 Πρόκειται για τον γνωστό μας και φίλο Αντώνη Αντωνόπουλο, εκ Κυπαρισσίας, άνεργο μεν αλλά ενεργότατο πολίτη. που αρθρογραφεί συχνά στο μικρό μας βήμα. Υπόψη πάντοτε τον τιτλοφορώ λίαν τιμητικά:

 Ο Αντώνιος, ο Μεγαλοπρεπής Κυπαρισσέυς.

 Η μόνη προϋπόθεση, όπως μας είπε, για να δεχθεί συνδημότες ως υποψήφιους στον συνδυασμό του, είναι να αποδεχτούν 3 βασικούς όρους:

1. -- Χωρισμό Δήμου-Μητρόπολης.

2. -- Καμπάνια για την απελευθέρωση της ψυχαγωγικής κάνναβης.

3. -- Να σταματήσουμε να ψεκάζουμε με χημικά δηλητήρια τα χωράφια. 

      Δυστυχώς, οι Τριφύλιοι δεν ασχολούνται με αυτά τα σημαντικά.

 Παριστάνουν τους χριστιανούς, ενώ δεν είναι στην καθημερινή ζωή τους.

 Κρύβονται , ενώ οι περισσότεροι καπνίζουν κάνναβη, και -τέλος-, κανείς δεν αντιδρά στη μόλυνση του περιβάλλοντος.

   Αν δεν συμπληρώσει συνδυασμό, δεν θα κατεβεί ως Δήμαρχος…

 Στη συνέχεια  δημοσιεύουμε το επίσημο πρόγραμμά του.

 Παρακαλώ διαβάστε το γιατί είναι

Ασύλληπτης Προοδευτικότητας

και Δημοκρατικής Μεγαλοπρέπειας.

Ολόκληρο είναι ένα ποίημα!!!

Ομιλώ πολύ ειλικρινά και άκρως ρεαλιστικά.  

Κανενός άλλου υποψήφιου δήμαρχου 

ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ το πρόγραμμα δεν πλησιάζει

 αυτό του Αντώνη Αντωνόπουτλου.

  

  

   Αυτόνομη Τριφυλία !

     ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ    ΠΟΔΗΛΑΤΑ   ΜΟΥΣΕΙΑ  ΚΑΝΝΑΒΗ    ΛΑΔΙ     ΠΗΓΕΣ    ΘΕΑΤΡΑ    ΧΩΡΙΑ    ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ  ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ   ΑΝΑΔΑΣΩΣΗ ΛΕΩΦΟΡΕΙΑ     ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΕΙΣ    ΤΑΞΙ     ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ ΠΕΖΩΝ   ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ    ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ   ΟΜΟΓΕΝΕΙΣ    ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ , ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ του 1834,

         έως την σύγχρονη  Α Υ Τ Ο Ν Ο Μ Η Σ Η …. 

                      Άνοιξις 2019

Π ρ ο λ ε γ ό μ ε ν α

  Είναι λάθος να γίνονται εκλογές κάθε 4 ή 5 χρόνια.

 Οι αρχαίοι Τριφύλιοι έκαναν εκλογές κάθε χρόνο, όπως και  οι αρχαίοι Αθηναίοι, επί Κλεισθένη και επί Περικλή...  Οι Δημοτικοί Άρχοντες ήταν ‘ενιαύσιοι’, δηλ. για έναν ενιαυτό = για έναν χρόνο.   

 Επειδή όμως ο εκλογικός Νόμος δεν προωθεί την άμεση Δημοκρατία , η μόνη λύση είναι να εναλλάσσονται οι άρχοντες κάθε χρόνο ή κάθε 6 μήνες, με το σύστημα της παραιτήσεως…

Δηλαδή ο κάθε Δήμαρχος και οι Αντιδήμαρχοι, θα φροντίζουν να προσφέρουν υπηρεσίες για λίγο χρόνο, και μετά θα παραιτούνται, και θα παίρνουν τη θέση τους άλλοι Σύμβουλοι.

Παρομοίως θα  παραιτούνται οι Δημοτικοί Σύμβουλοι, και θα παίρνουν τις θέσεις τους άλλοι επιλαχόντες…

H ιστορία της απαγορευμένης Θεσσαλονίκης που έγινε ερωτική

Ένας από τους μύθους που κατατρέχει τη σημερινή Θεσσαλονίκη είναι αυτός της «ερωτικής πόλης» Πρόκειται για μια πεποίθηση-ταμπού, που οι ρίζες της χάνονται στα βάθη των αιώνων.

Η κοσμοπολίτικη Θεσσαλονίκη, με την πανσπερμία των φυλών της, τις πανέμορφες φορεσιές των γυναικών, τις περίφημες πιάτσες και τα ονομαστά μπορντέλα της, ασκούσε πάντοτε μιαν ακαταμάχητη γοητεία στους κατοίκους της επαρχίας, που κατέφευγαν συχνά σ’ αυτήν για να γευτούν τις απαγορευμένες ηδονές της.Δεν είναι παράξενο λοιπόν, που με την πάροδο του χρόνου, η Θεσσαλονίκη απέκτησε τη φήμη της «ερωτικής πόλης» με φαλλικό μάλιστα σύμβολο της τον… Λευκό Πύργο!Αν και πλέον η Θεσσαλονίκη δεν είναι και τόσο ερωτική πόλη, εντούτοις η φήμη της είναι απολύτως δικαιολογημένη διότι στο παρελθόν υπήρξε όντως η πλέον ερωτική πόλη των Βαλκανίων. Και θα δούμε αμέσως το γιατί.
Η «ΑΜΑΡΤΩΛΗ» ΜΠΑΡΑ ΚΑΙ Η ΣΤΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ
Δεν γνωρίζουμε κατά πόσο «ερωτική πόλη» υπήρξε η Θεσσαλονίκη κατά την αρχαιότητα, αν και είναι γνωστό πως υπήρχαν στην πόλη αρκετά Ιερά της Αφροδίτης και άλλων οργιαστικών θεοτήτων της Ανατολής.

Το σίγουρο πάντως είναι πως η Θεσσαλονίκη ήταν ένας φημισμένος προορισμός για «σεξουαλικό τουρισμό» από την εποχή ακόμη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η Οθωμανική Θεσσαλονίκη προσέφερε κάθε είδους σεξουαλικές και άλλες απολαύσεις στους επισκέπτες της, και ήταν φημισμένη για τα λουτρά της, τα χανουμάκια της, τα χασισοποτεία της και τα πορνοστάσια της.
Οι Οθωμανοί αξιωματούχοι είχαν τα μικρά ιδιωτικά τους χαρέμια, ενώ κάθε αξιοσέβαστος νεαρός Εβραίος της Σαλονίκης δεν μπορούσε να αρνηθεί την πρόσκληση κάποιου φίλου του να επισκεφθεί την «αδελφή» του. Όσο για τους Έλληνες της πόλης.
Στα τέλη του 19ου αιώνα η περιοχή του αγοραίου έρωτα της Θεσσαλονίκης άρχισε να εντοπίζεται στα δυτικά της πόλης και κοντά στο λιμάνι. Οι αφιερωμένες στη θεά του έρωτα περιοχές του Βαρδαρίου, όπως τα πολυτραγουδισμένα Λαδάδικα και η θρυλική Μπάρα, βρίσκονταν πάντα κοντά στο λιμάνι και στις δυτικές πύλες της Θεσσαλονίκης, για να εξυπηρετούν καλύτερα τους εισερχόμενους στην πόλη ταξιδιώτες.

Ο δημόσιος υπάλληλος κι η Μπάρμπι

ΓΙΩΡΓΟΣ Θ. ΤΣΙΡΙΔΗΣ

Από τη συλλογή διηγημάτων “ΕΠΤΑ ΦΟΡΕΣ ΒΑΡΒΑΡΑ”

Ο δημόσιος υπάλληλος κι η Μπάρμπι

Α'

Τι δουλειά έχει ένας σοβαρός κύριος και κανονικότατος δημόσιος υπάλληλος με τα όλα του, σαρανταπεντάρης, με ένα τρελοκόριτσο δεκαεννιά χρονών που θα μπορούσε να είναι κόρη του; Ιδιαίτερα μάλιστα όταν -αν και ανύπαντρος- έχει μια πολύ προσεγμένη και μετρημένη ζωή ενώ εκείνη δεν ξέρει που κοιμήθηκε χτες και που θα κοιμάται αύριο; Κι όταν εκείνος δεν είναι κανένας τυπάς με τα πολλά λεφτά και την ομορφιά να τρέχουν από τα μπατζάκια του, αντίθετα έχει μια μέτρια εμφάνιση και μετρά το κάθε του έξοδο σημειώνοντάς το σε καρνέ, ενώ εκείνη έχει μια απολύτως φυσική κι απαστράπτουσα ομορφιά που τραβά τα αρσενικό βλέμματα και πορτοφόλια σαν μαγνήτης;

Ο καθένας θα μπορούσε να γελαστεί και να νομίζει πως πρόκειται για ένα πατέρα με την κόρη του ή έναν θείο με την ανιψιά του ή, έστω έναν οικογενειακό φίλο με την νεαρή κόρη φίλων που πάνε σε μαζί κάποια δουλειά. Φροντίζουν, όμως, να διαψεύδουν αυτή την εντύπωση που θα έσωζε τα προσχήματα και με κάθε τρόπο δείχνουν πως πρόκειται για ένα αταίριαστο ζευγάρι, για μια προκλητική συνένωση που είναι πολύ πιθανό να κρύβει χρηματική ή άλλη συναλλαγή πίσω της. Δεν είναι λίγοι οι πλούσιοι Ρώσοι ή οι Βαλκάνιοι που έρχονται στη νύφη του Θερμαϊκού για να ψαρεύουν νεαρές επί χρήμασι ή τις κουβαλούν με τις αποσκευές τους όπως άλλοι δεν αποχωρίζονται το λάπτοπ τους. Θα μπορούσε να είναι κι η εικόνα των δυο τους μέρος αυτού του παραμυθιού που αποτελεί πια τουριστική ατραξιόν. Όμως όλα δείχνουν ότι δεν πρόκειται για κάτι τέτοιο. Τουλάχιστον ο δημόσιος υπάλληλος δείχνει, εκτός από την ηλικία του, εξίσου καλά και την ιδιότητά του αλλά και την μετριότητα του πορτοφολιού του.

Πως είναι δυνατό να διασχίζουν τώρα κάθετα την Τσιμισκή και να κρατιούνται σαν ερωτευμένο ζευγάρι; Εκείνος τείνει προς το μέρος της την παλάμη του δειλά αλλά εκείνη του έχει αρπάξει το χέρι από τον καρπό και κρέμεται σχεδόν στο μπράτσο του. Τι αφύσικη εικόνα παρουσιάζουν ετούτοι οι δυο, εκείνος με το κοστούμι, έστω κι αν είναι κάπως φθαρμένο από την πολυκαιρία, κι εκείνη με ένα πολύ καυτό κοντό παντελονάκι κι ένα εξώπλατο μπλουζάκι που επιτρέπει στο σφιχτό στήθος της να πάλλεται καθώς περπατά δίπλα του; Εκείνος ντυμένος για να περνά απαρατήρητος κι εκείνη ντυμένη για να μην αφήσει βλέμμα που να μην το τραβήξει πάνω της. Και δεν είναι μόνο που κρατιούνται από το χέρι, είναι κι όλες οι κινήσεις τους δείχνουν εκ μέρους του μια φυσική ντροπαλότητα, σχεδόν μια ψύχρα, και από την πλευρά της μιαν ανυπόκριτη και επιδεικτική τρυφεράδα.

Και για να μην μείνει η παραμικρή αμφιβολία αν είναι ζευγάρι ή πατέρας και κόρη, κάθε τόσο, όταν η νεαρή ενθουσιάζεται με μια αφίσα, με μια διαφήμιση ή με μια βιτρίνα, σηκώνεται στα δάχτυλα του ποδιού της και του δίνει ένα φιλί στο μάγουλο ή στα χείλη που εκείνος το ανταποδίδει με την αναμενόμενη λαχτάρα αλλά και μια ευδιάκριτη συστολή καθώς το βλέμμα του στρέφεται ολόγυρα στον χώρο σαν να ζητά συγνώμη από τους θεατές.

Τι είδους πρόκληση είναι αυτή μέσα στους δρόμους της πολύβουης μεσημεριανής Θεσσαλονίκης; Πως γίνεται να κυκλοφορεί ανάμεσά μας ένας τέτοιος άγγελος -ή μήπως ένα “γύναιο”;- μία τέτοια θεά -ή μήπως ένα ξωτικό;- που ακινητοποιεί τους πάντες στο αιθέριο πέρασμά της; Κι ο τύπος δίπλα της, με τα διπλάσιά της χρόνια, που προχωρά σαν να έχει καταπιεί σκουπόξυλο και κοιτάζει γύρω του καχύποπτα τα πάντα, με μάτια περισκοπικά, τι δουλειά έχει με αυτό το παιδί;

Και να! μα τι κάνουν τώρα; ... τον φιλάει! Ναι, ναι, σηκώνεται στις μύτες των ποδιών και τον φιλάει στο στόμα! Αναμφίβολα βάζει τη γλώσσα της μέσα στο στόμα του χωρίς να τον σιχαίνεται και ρουφά την δική του γλώσσα που πρέπει να έχει πάθει γλωσσοδέτη. Και να που κι εκείνος γίνεται κατακόκκινος αλλά ανταποδίδει το φιλί στα ίσα! Ε, βέβαια, πως θα μπορούσε να μην ανταποδώσει; Πως να αρνηθεί ο διψασμένος στην έρημο το νερό πως να αρνηθεί ο ναυαγός ένα σωσίβιο μέσα στα κύματα; Θεέ μου, δίνουν δημόσιο φιλί στην γωνία Τσιμισκή και Εϋνάρδου! Μοιάζει απίστευτο κι όμως συμβαίνει!

Γελάνε τώρα. Η ράχη του λυγίζει προς το μέρος της. Φαίνεται πως το σκουπόξυλο μέσα του έχει σπάσει κι η μάσκα που κάλυπτε το πρόσωπό του κατέπεσε. Ώστε λοιπόν αυτό το χαλκείο μπορεί και να γελάει; “Χαμόγελο δημοσίου υπαλλήλου” θα το έλεγε ένας βιαστικός παρατηρητής και “χαμόγελο απρόσμενης ευτυχίας” θα το έλεγε κάποιος πιο προσεκτικός. Συσπώνται τα μάγουλα του, ανοίγει διάπλατα το στόμα του και ο ήχος του γέλιου του βγαίνει κακόηχος αλλά δυνατός ... ανεπίτρεπτα δυνατός.

---

Β'

Ο κύριος Χρήστος, γέννημα θρέμμα Θεσσαλονικιός,

Το συμπεθεριό

Θύμιος Χαραλαμπόπουλος
Μελβούρνη

Ο φίλος μου ο Αβραάμ, είναι - καλή του ώρα, ένα δυο χρόνια πιο μεγαλύτερος από εμένα.

Τα σπίτια μας, ήταν τα πιο ξέμακρα, στην απάνου ρούγα του χωριού. Το σπίτι του φίλου μου, ήταν στο ψηλότερο σημείο του χωριού, κι έτσι όπως στεκότανε ψηλό κι αγέρωχο, να αγναντεύει το Ιόνιο, έμοιαζε σαν επιστάτης και φρουρός - φύλακας του χωριού μας.

Με τον Αβράμη, στα χρόνια που ´μουνα στο χωριό-μέχρι τα οχτώ - εννιά χρόνια μου, κάναμε σχεδόν παρέα κάθε μέρα. Μετά, εγώ έφυγα για τον Πειραιά, και σμίγαμε όταν κατέβαινα τα καλοκαίρια στο χωριό…

Πόσες και πόσες φορές δε «φάγαμε» της χρονιάς μας από την Κυρία Τερψιχόρη, τη δασκάλα μας, όταν κάναμε τις σκανταλιές μας, που, ομολογουμένως ήταν χωρίς σταματημό.

Τι κάναμε;

Και τι δεν κάναμε! Πετροβολούσαμε τις κότες της γειτονιάς, βάζαμε το σκυλί του Αβράμη να κυνηγάει τα σχολιαρόπαιδα του χωριού « Τρουκάκι», σημερινό Πανόραμα, που κατηφόριζαν κάθε μέρα για το σχολείο του χωριού μας. Σπάζαμε με τις σφεντόνες τις φιάλες που κρέμαγαν κυβερνητικές υπηρεσίες στις ελιές για το δάκο. Δέναμε μπρίκια στις ουρές των σκυλιών και γατιών. Κλέβαμε πορτοκάλια απ´του μπαρμπαΑντρέα Μαλλιάγκου και κεράσια από την κερασιά της Γαλάναινας, πηγαίναμε με τα μεγάλα παιδιά, τα μεσημέρια-

ακόμα και πριν φτάσει το καλοκαίρι, στη μεγάλη λίμνη του Βόιβοντα στη νεράιδοφιλημένη Νέδα,

και την… «αφρίζαμε».

Εκείνο τον καιρό στα σχολεία - τέλος δεκαετίαςτου 1950, αρχές 1960, πηγαίναμε σχολείο πρωί κι απόγευμα…

Μια μέρα του Μάη, το σχολείο μας είχε προγραμματίσει να πάμε εκδρομή κάπου εκεί κοντα στις εκβολές της Νέδας. Εκεί, θα ερχόντουσαν και τα σχολεία από το Γιαννιτσοχώρι, «Μπούζι», Ελαία τώρα, και του Προφήτη Ηλία.

Ξεκινήσαμε πρωί - πρωί, όλα παιδιά και κορίτσια, με την Κυρία Τερψιχόρη να ´ναι καβάλα σε ένα γαϊδουράκι που αγκομαχούσε έχοντας στη ράχη του τη δασκάλα μας, που το πιο λίγο, θα ζύγιζε εκατό κιλά.

Κάποιο, απ´τα μεγάλα παιδιά που περπατούσανε τελευταία - προσέχανε εμάς τα μικρότερα τάχατες, έπιασε αλογόμυγες, από ένα άλογο που βρέθηκε στο δρόμο μας, και τις απόλυσε - χωρίς να το πάρει χαμπάρι κανένας, στο γαϊδαράκο.

Το ζωντανό, μόλις το επισκέφτηκαν οι ενοχλητικοί επισκέπτες, άρχισε ένα τρελό στριφογύρισμα και η

στρουμπουλή δασκάλα μας, βρέθηκε φαρδιά - πλατιά πάνω στο χαλικόδρομο με το δεξί της χέρι σπασμένο…Όλα τα παιδιά, χαρήκαμε και ψιθυρίζαμε το ένα στο άλλο πως θα γλιτώναμε το ξύλο…πού να γνωρίζαμε πως η Κυρία, τα κατάφερνε και με το αριστερό της…

Πάλι και τότε, εγώ και ο Αβράμης την πληρώσαμε.

Ήταν μία από τις λίγες φορές που γίναμε ένοχοι σε κάτι που δε φταίγαμε…

Άλλη μια φορά, ο φίλος μου, θα ήταν οχτώ, εννιά χρονών κι εγώ στα εφτά που «σκαρώσαμε τη δουλειά», που θα διαβάσετε στη συνέχεια.

…Γινόταν γάμος στο χωριό μας. Παντρευότανε θυμάμαι μια θεία μου. Τώρα έχει συγχωρεθεί πριν πολλά χρόνια…

Δωσίλογοι: Οι Έλληνες που στράφηκαν κατά των Ελλήνων

TVXS

                 Μπορεί σήμερα να γιορτάζουμε το «ΟΧΙ», αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε και το «ΝΑΙ». Το «ΝΑΙ» που ένα μέρος του ελληνικού πληθυσμού είπε στις δυνάμεις Κατοχής, με αποτέλεσμα οι Έλληνες να στραφούν εναντίον των Ελλήνων.

Ο δωσιλογισμός είναι μία από τις πιο μελανές σελίδες της ιστορίας, που επιμελώς έμεινε κρυμμένη στο σκοτάδι. Υπήρξε για δεκαετίες ένα ταμπού της δημόσιας μνήμης του πολέμου. Όχι τυχαία καθώς εκείνοι που συνεργάστηκαν και δεν τιμωρήθηκαν, στελέχωσαν το μεταπολεμικό κράτος, με τους απογόνους τους να συνεχίζουν την παρακαταθήκη τους μέχρι και σήμερα.

Δωσίλογοι- Οι Έλληνες που στράφηκαν κατά των Ελλήνων

Ελένη Μπέλλου

Ο δωσιλογισμός είναι μία από τις πιο μελανές σελίδες της ιστορίας, που επιμελώς έμεινε κρυμμένη στο σκοτάδι. Υπήρξε για δεκαετίες ένα ταμπού της δημόσιας μνήμης του πολέμου. Όχι τυχαία καθώς εκείνοι που συνεργάστηκαν και δεν τιμωρήθηκαν, στελέχωσαν το μεταπολεμικό κράτος, με τους απογόνους τους να συνεχίζουν την παρακαταθήκη τους μέχρι και σήμερα.

Στο πλαίσιο της μεγάλης έρευνας του «Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα» για την Κατοχή στην Ελλάδα, είχαμε

μιλήσει με τους ιστορικούς Στράτο Δορδανά και Δημήτρη Κουσουρή για τον δωσιλογισμό και τις

προεκτάσεις του στη μεταπολεμική ιστορία της χώρας. Με αφορμή την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου,

δημοσιεύουμε μερικά ανέκδοτα αποσπάσματα από όσα είχαν πει στον φακό της εκπομπής.

Αυτοί που συνεργάστηκαν

Η Ελλάδα δεν είδε το πρόσωπο του φασισμού για πρώτη φορά στις 28 Οκτωβρίου του 1941. Ήδη από τις 4 Αυγούστου του 1936, όταν ο Ιωάννης Μεταξάς ανακοίνωσε την απόφασή του να αναστείλει επ' αόριστον την ισχύ των διατάξεων του Συντάγματος