Η Αμμόεσα Ακρογιαλιά στο Γιαννιτσοχώρι με τη Νέδα και τα Ποταμάκια της (Νέδα και Νεδάκια) είναι Μαγεία και Μοναδική!!!

  

    ΕΙΝΑΙ γνωστό και παραδεκτό μετά βαΐων και κλάδων ότι ο τόπος μας είναι περιούσιος και ευλογημένος. Δεν μιλώ  με ίχνος τοπικισμού και περιαυτολογίας αλλά με την αρμόζουσα λογική και μετριοφροσύνη. Αναφέρομαι στο πολυθρύλητο Πυλιακό  ή Πύλιο Πεδίο [1]  που επεκτείνεται από τον ιστορικό Λαπίθα μέχρι τη φιδίσια και ορμητική  Νέδα και ειδικά στην ακρογιαλιά του, που έχει μήκος περί τα 27 χιλιόμετρα, όλα ακτογραμμή του δήμου Ζαχάρως. Σε όλο  το μήκος είναι αμμόεσα και χρυσαφένια, πανέμορφη. Πολλάκις με παντοίους τρόπους την έχουμε υμνήσει μέχρι διθυράμβων  και δοξολογιών [2] Υπόψη το όλο οικοσύστημα έχει χαρακτηρισθεί Natura 2000 για την προστασία τριών σπάνιων ειδών, για: 

• 
  τις αμμοθίνες, τα πλούσια βυζιά της, κατάφυτα με χιλιάδες φυτά και αγριολούλουδα (αλμυρίκια, Παλλούρα, Βιολέτες, Αθάνατο και κυρίως τα φημισμένα λευκά κρινάκια της Παναγιάς   
  
• το παράκτιο πευκοδάσος με τη μεγάλη και ποικίλη αμμόφιλη πανίδα και χλωρίδα.
• τις χελώνες Caretta- Caretta, που αντί να γίνουν η ατραξιόν, έχουν γίνει το μαύρο πρόβατο για όλα τα κακά και τα ανάποδα του δήμου (πάλι θα τα πούμε μια και ο δήμαρχος έχει σηκώσει πολύ ψηλά τον αμανέ...)

    Όμως    τα δυο περίπου χιλιόμετρα στη νότια πλευρά, κοντά στη Νέδα, που είναι και η παραλία του Γιαννιτσοχωρίου είναι μαγεία ξεχωριστή. Όχι μόνο λόγω των παραπάνω (από το Θολό μέχρι το Βουνάκι  γίνεται η περισσότερη φωλεοποίηση της χελώνας) αλλά διότι σε αυτή και μόνο την περιοχή υπάρχει μια καταπληκτική, σπάνια ιδιαιτερότητα. Από την πλαζ του Αγίου Νικόλα μέχρι τη Μπούκα και τη Νέδα, τον μεγάλο αμμουδερό γιαλό τον διαρρέουν 5 μικρά ποταμάκια [3] με άφθονο γάργαρο νερό, χειμώνα καλοκαίρι.  Είναι τα Νεδάκια, όπως πολύ πετυχημένα τα ονοματίσαμε πέρυσι.κλικ ΕΔΩ. Είναι που είναι η ακρογιαλιά μας χρυσαφένια αμμόεσσα με τα ποταμάκια γίνεται μαγεία μοναδική. Σε ποια άλλη ακρογιαλιά και μάλιστα με τόσο μεγάλη αμμουδιά παρουσιάζεται αυτό το φυσικό κάλλος, θαύμα; Οι θαλασσοχελώνες το έχουν πάρει χαμπάρι και το απολαμβάνουν από τα πανάρχαια χρόνια.

   Το πρώτο ποταμάκι, αρχίζοντας από τη Νέδα πηγάζει από τις μπουρμπούλες [4], που στα αλλοτινά χρόνια σχημάτιζαν μια μικρή λίμνη, ένα μικρό υγρότοπο με την ανάλογη βλάστηση, κυρίως καλαμιώνες και ψαθιά. 

Τη λέγαμε λίμνη του Καραθανάση.

  Το δεύτερο ποταμάκι ήταν η συνέχεια της κεντρικής γράνας του αποξηραμένου βάλτου του Ξουραφά. Πιο πέρα περί τα 30 μέτρα είναι το τρίτο  και μετά 100 μέτρα περίπου είναι το τέταρτο και το πέμπτο, το τελευταίο, που ακόμα  λέμε το ποταμάκι του Μαντζώρου. 

   Και τα τέσσερα είναι αξεπέραστης ομορφιάς και χάρης, αφού  τα τρία  σχηματίζουν το δικό τους δέλτα. 

    Θαυμάστε τα στην ταινία, πάντως  χάνετε εάν δεν τα έχετε επισκεφτεί, κυρίως  οι ντόπιοι από την ευρύτερη περιοχή μας. 

  Μια τσάρκα από τον Άγιο Νικόλαο μέχρι τη Νέδα είναι πρώτη εμπειρία, όλα τα λεφτά.

 

[1] Αμέτρητα είναι τα κείμενα που έχουμε γράψει σε αυτή την ιστοσελίδα για την ιστορία και τη γεωγραφία του Πυλιακού η Πύλιου Πεδίου, όπου ήταν η καρδιά του βασιλείου του ομηρικού Νέστορα και που κάπου εδώ βρισκόταν η πρωτεύουσά του η Πύλος. [Μπορείτε να τα βρείτε με την αναζήτηση του μπλογκ]  

[2] Σίγουρα ένα ποίημα, δοξαστικός ψαλμός είναι μια περυσινή ανάρτηση που έγινε και ανάγνωσμα στην Πρωινή, αλλά και ΕΔΩ

[3] Στο βίντεο εκ παραδρομής, τι παραδρομή, μαλακία ήταν,   μιλώ για τρία αλλά είναι 5 και με τη Νέδα 6, Όλος ο κάμπος ήταν βάλτος και αποξηράνθηκε τη δεκαετία του '30. Εξού και τα μπόλικα νερά με τις δεκάδες γράνες που καταλήγουν στα...Νεδάκια.

[4] Τότε, που λέτε, από μια μπουρμπούλα στην επάνω μεριά, πιο προσιτή, ανάβλυζε κρύο νερό και από όλο τον κάμπο (Άκωβο και Μπούκα) έρχονταν όλοι οι δουλευτές στα χωράφια, Αλιώτες και Γιαννιτσοχωρίτες με κύριες καλλιέργειες ντομάτες, αμπελοφάσουλα και αραποσίτια και γέμιζαν τα παγούρια. Όλη μέρα ξερακιάζανε από τους ρέγγους (έτσι τούς λέγαμε)  και τις παστές σαρδέλες, οπότε το δροσερό νερό ήταν πρώτη ανάγκη, και το έπιναν αβέρτα. Όλα αυτά τα θυμάμαι, λες και ήταν χτες,  καθότι ακριβώς δίπλα στην μπουρμπούλα είχαμε ένα χωράφι. Οι δε ρέγγες και οι παστές σαρδέλες ήταν τότε η βάση της διατροφής του  λαού. Στο αξέχαστο πολυ-μάγαζο του πατέρα μου (διέθετε  από καφέδες και γκαζόζες μέχρι σιδερικά, κονσέρβες, ρουχαλάκια, και πετρέλαιο, φωτιστικό και για μηχανές, ακόμα ήταν και προποτζίδικο) τα μικρά ξύλινα κιβώτια με ρέγγες και τα στρογγυλά τσίγκινα με τις σαρδέλες άδειαζαν στο άψε σβήσε. Παρεμπιπτόντως να τονίσω ότι τότε το μαγαζί πούλαγε και εφημερίδες, που έρχονταν με το ωτομοτρίς, των πέντε από τον Πύργο. Ο χρόνος κατάπιε και τα τότε αγαπημένα πρόσωπα και το θρυλικό μαγαζί, στο διάβα του δεν αφήνει τίποτα.. 

Ο ΠΑΝΕΜΟΡΦΟΣ ΓΙΑΛΟΣ ΜΕ ΤΗ ΝΕΔΑ & ΤΑ 5 ΝΕΔΑΚΙΑ ΠΟΥ ΚΛΑΙΝΕ ΓΙΑ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ..

 Χτες, 17 Νοέμβρη η ιστορική επέτειος του ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ, με τον κουμπαράκο μου πήγαμε κάτω στον μαγευτικό γιαλό, κάτω στο περιγιάλι. Κύμα-κύμα, πάνω στα πετραδάκια διανύσαμε μια μεγάλη απόσταση, από τον Άγιο Νικόλα έως τη Νέδα.

 Καταπληκτική διαδρομή και μοναδική από όλη την ακτή της Δυτικής Ελλάδας. Τεράστια, αμμουδερή και πιο πάνω οι θίνες με την πλούσια χλωρίδα και το μοναδικό παράκτιο δασύλλιο [1] καθόλη την ακτή. Τα κρινάκια είναι το απαύγασμα! Το άλλο δε μοναδικό είναι ότι σε μια απόσταση 2-3 χιλιομέτρων , μέχρι τη Νέδα υπάρχουν 5 ποταμάκια, που εκρέουν από τον κάμπο του χωριού. [2] και έχουν μπόλικο, κρύο νερό χειμώνα καλοκαίρι. Είναι τα Νεδάκια!

  Πλησιάζοντας τη Νέδα μια δυσάρεστη οσμή κυριαρχούσε στην όλη ατμόσφαιρα. Έμοιαζε σαν θειάφι στον Καϊάφα. Φτάνοντας στη Νέδα την είδαμε να κλαίει, τα νερά της κατάμαυρα. Καταλάβαμε ότι αιτία είναι το λιόζουμο που ρίχνουν τα λιοτρίβια από όλα τα παρακείμενα χωριά από εκεί πάνω τις πηγές της, ένθεν και ένθεν , Ηλεία  και Μεσσηνία. Το έγκλημα είναι διανομαρχιακό. Αν και είναι παράνομο δεν μιλάει κανείς, μα κανείς, Φυσικά οι δήμαρχοι και παραδήμαρχοι παριστάνουν τον ψόφιο κοριό, λόγω της γνωστής μικροπολιτικής τους, ο Εισαγγελέας όμως γιατί δεν επεμβαίνει; Αιδώς Αργείοι....

[1] Η περιοχή ευτυχώς που είναι προστατευόμενη με Π.Δ. κι αυτό χάριν της Ε.Ε.
[2] ¨ Όλος ο κάμπος ήταν βάλτος και αποξηράνθηκε τη δεκαετία του '30. Εξού και τα μπόλικα νερά με τις δεκάδες γράνες που καταλήγουν στα...Νεδάκια.

Η ΜΑΓΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΙΤΣΟΧΩΡΙΟΥ - Η ΘΡΥΛΙΚΉ ΠΑΡΤΟΎΖΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ !!!

    ΚΑΙ ΤΟ ΦΕΤΙΝΌ ΜΟΥ ΑΥΘΑΙΡΕΤΟ [1]

    " Ό,τι και να πείτε ό,τι, πρώτο είναι το Φιλώτι" έτσι λένε στη Νάξο   κόντρα στην Απείρανθο του αείμνηστου & τεράστιου  Μανώλη Γλέζου.  Κι  εμείς παραφράζοντάς το, τη αδεία της ντόπιας ..αυθαίρετης γραφής, λέμε: "¨Ό,τι και να πείτε ό,τι, πρώτο είναι το Γιαννιτσοχώρι". 

      Πράγματι είναι πρώτο, και αναφερόμαστε βεβαίως στην όλη παραλιακή ζώνη - γιαλό, αμμοθίνες και δασύλλιο. Την  απέραντη ακρογιαλιά  πάμπολλες φορές την έχουμε τραγουδήσει, υμνολογώντας  περισσότερο τα 5 Νεδάκια, τα μικρούλια ποταμάκια, σπάνια και μοναδικά, που ρέουν ασταμάτητα από τον κάμπο, αποξηραμένος βάλτος λίγο προπολεμικά, στο γαλανό Ιόνιο. Και νερό γάργαρο μπούζι. 

    Σήμερα  εκθειάζουμε διθυραμβικά τα άλλα δύο, τις αμμοθίνες και το πευκοδάσος. Και τα δυο σπάνια και υπόψη είναι τα δύο από τα τρία είδη για τα οποία όλη η περιοχή έχει χαρακτηρισθεί Natura 2000 και τελεί υπό αυστηρή προστασία με προεδρικό διάταγμα. Το τρίτο είδος είναι οι χελώνες Caretta-Caretta.

      Αναφερόμαστε λοιπόν σε καταστάσεις πρωτόφαντης, ...ομορφιάς και χάρης. Με λόγια είναι αδύνατο να περιγράψουμε αυτή την παραδεισένια μεριά. Ούτε ποιητής, ούτε ζωγράφος υπάρχει να απαθανατίσει αυτή την πανδαισία της φύσης. 

   Είναι ένας διαρκής γάμος με συνεχείς ατέλειωτους οργασμούς!

    Μικρές και μεγάλες αμμοθίνες και πάνω τους η πλούσια χλωρίδα, Στις μικρές, τις χαμηλότερες κυριαρχούν τα άσπρα κρινάκια του Αυγούστου και στην πλούσια χλωρίδα των ψηλότερων κυριαρχούν τα πεύκα με τους οργιώδεις θάμνους, δάφνες σκίντα, σφερδούκλια και...και. Τα δε τζιτζίκια τραγουδούν αδιαλείπτως την ευτυχία τους. Πρόσκαιρη μεν και εφήμερη  αλλά  γνήσια και ατόφια, όπως οι Τσιγγάνοι που χαίρονται και παθιάζονται εντελώς αμέριμνοι και μακριά από κάθε σκέψη προγραμματισμού και προνοητικότητας. 

      Φτάνει αγαπητέ μου αναγνώστη, το βίντεο τα λέει όλα, απόλαυσέ το...και κόντρα στον Δομέστικο και τους Λαμπαδάριους!!!

[1] Πιθανότατα εντός του μήνα να κάνουμε τα εγκαίνια του αυθαίρετου, με πρωτοψάλτες τον ΄Κουμπαράκο, τον Αρφάνη και τον Bill Drac. 

Γερό τσιμπούσι,! Νιρβάνα..

 Ζητούνται δε δύο κοπελιές να χορέψουν τσιφτετέλι!  {για πλάκα το γράφω και έτσι το ζήτησε ο Κουμπαράκος...]

 Θα υπάρξουν ατομικά καλεστήρια!

ΑΧ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΑ ΜΥΑΛΑ....

 Πάνε τα 

μυαλά μας,  μας τα πήρε το τρελό καλοκαίρι  ... Και αν βρίσκεσαι στη μαγευτική παραλία του χωριού, του Γιαννιτσοχωρίου ντε, στο νοτιότερο σημείο της Ηλείας δίπλα στην απρόοπτη Νέδα, τότε σίγουρα παλαβώνεις, αποσβολωμένος  από το μεγαλείο της φύσης. [1]

  

   Η θάλασσα εκεί που είναι γαλήνια, θυμώνει με  την απέραντη άμμο, την ακίνητη σαν λείψανο και προσπαθεί να της απλώσει το σάβανο. 

 Η Νέδα περήφανη και ψηλομύτα μάγισσα πότε μαλλιοτραβιέται με τη θάλασσα  και πότε φιλιέται στόμα με στόμα, φιλήδονες, λεσβίες.

   Τα κρινάκια της Παναγιάς κόντρα στην πυρακτωμένη αμμουδιά από τη λάβα του ήλιου βγάζουν τη γλώσσα τους με προκλητική αναίδεια και φανερή απείθεια. 

     Πιο πέρα τα πέντε Νεδάκια, μικρούτσικα ποταμάκια, ξεβράζουν στην ακτή και στη θάλασσα τα δάκρυα και τον ιδρώτα των ανθρώπων που τόσα χρόνια δουλεύουν στον βάλτο των καημών και των αναστεναγμών. 
 

  Κι ανάμεσά τους τα λιλιπούτεια καρεττάκια με το που εκκολάπτονται, όπου  φύγει-φύγει για τη θάλασσα, αν δεν μπερδέψουν τη λαμπυρίζουσα σελήνη με άλλα φώτα. Τρέχουν μπας και γλυτώσουν από τη μισαλλοδοξία των ανθρώπων και δη των τοπικών αρχόντων. 
  Κι από πάνω τα κοριτσούδια, αθώα-ξεαθώα,  λικνίζονται με τα χρωματιστά  μαλλιά τους, υπό τη θωπεία του αφέντη ήλιου. 

 Να προσθέσω και τα τσιμπούσια με "Νταραίο" των εκλεκτών φίλων στη λουλουδάτη σαν επιτάφιο καντίνα του Τσίλη κι  ο χορός έκλεισε για τα καλά.

  Και λίγο παραπάνω οι ολόφυτες αμμοθίνες με τις καταπράσινες πεύκες, τις ανθοστολισμένες δάφνες να στέκουν φύλακες, άγγελοι σε αυτό το θαυματουργό αλισβερίσι του ανθρώπου με τη φύση!!!   

   Αμ και κείνα τα τρομερά ηλιοβασιλέματα. Ο ήλιος πιάτο! Τύφλα να 'χει η Σαντορίνη...
 

  Και σε όλη αυτή την καθημερινή πανδαισία το βράδυ της Κυριακής ήρθε καπάκι το κοντοσούβλι και το κοκορέτσι με τους Ντουφαίους στον Κούκιο μετά κρύας μπύρας και καπέλο το παγωτό στην αεράτη ταράτσα της κυρίας Μάρθας. https://yannitsochori.blogspot.com/Πού να μείνει νιονιό για τις κανονικές αναρτήσεις της Δευτέρας στο yannitsochori.blogspot.com.

  Οπότε φυσικό ήταν να έρθει η αναβολή κι ας είναι η πρώτη και μοναδική φορά στην πολύχρονη πορεία μας.

   Παρακαλώ λοιπόν σε οποιαδήποτε παρασπονδία μέσα στο τρελό καλοκαιράκι να δείξετε την ανάλογη επιείκεια        .

     ΑΜΗΝ    

[1] Από τη Δευτέρα, προχτές είμαι στην Αθήνα με τη Λενάκο, οπότε ξεπαλάβωσα .....                                                                              

ΚΑΛΛΙΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΙ ΑΠΟΨΙΛΩΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ

ΤΟ ΠΑΡΩΝ ΚΕΙΜΕΝΟ  ΕΙΝΑΙ ΕΞΤΡΑ

 ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ  ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ

ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΝΟΚΟΥΡΑΙΟΥΣ

     Γεγονός αναμφισβήτητο είναι ότι η παραλία του χωριού μας είναι φανταστική. Έχει όλα τα καλά του κόσμου και τα χαρίσματα της φύσης. Είναι αμμόεσα, Πυλιακό πεδίο ντε, με πευκοδασύλλιο παρα θιν΄ αλός και οι αμμοθήνες με κάθε είδους στολίδια της φύσης σκεπασμένες να στέκουν σαν προσκέφαλα στην απέραντη παραλία. Κι αυτή  γεμάτη με υπομονετικά κρινάκια  που ανθίζουν και ευωδιάζουν όλο το καλοκαιράκι. Οι  ολάνθιστες πικροδάφνες είναι πάντα  στημένες σαν τις νυφούλες. μόνο που φοράνε

ολοπράσινα νυφικά και άλλες με με κοκκινόχρωμα πέπλα και άλλες με κάτασπρα. Πάρα δίπλα οι λυγιές, λυγαριές, τα αγριοκάλαμα και τα βάτα να παλεύουν να πάρουν το μερτικό τους στο παλίμψηστο  ψηφιδωτό. Πιο πέρα είναι η πολυπρόσωπη Νέδα και μεταξύ τα πέντε Νεδάκια, μικρούτσικα ποταμάκια, να ξεβράζουν στην ακτή και στη θάλασσα τα δάκρυα και τον ιδρώτα των ανθρώπων που τόσα χρόνια δουλεύουν στον βάλτο των καημών και των αναστεναγμών.  Και η γαλιάντρα θάλασσα, πολυπρόσωπη, πότε  γαλήνια και πότε αγριεμένη τα βάζει με την απέραντη άμμο,  την ακίνητη σαν λείψανο, προσπαθώντας να της απλώσει το σάβανο. Και όλη αυτή η καυτή αμμουδιά επωάζει τα μύρια αυγά, που στο τέλος θα σκαρίσουν τα χελωνάκια Careta-Caretta. Πολύ καλά ξέρουν οι Χελώνες που θα γεννήσουν, αιώνες τώρα. 

Και στις δυο άκρες, οι δυο μας καντίνες έτοιμες να μας καλοδεχτούν με τα άφθονα καλούδια τους. Κάπου στη μέση το "αυθαίρετό"
μου "THEO COMANTATE", 

 στρογγυλό πηγαδάκι γιομάτο με τα δακτυλίδάκια [τα άτιμα, μόνο που  το ωραίο τους άνθος τα κρατάνε λίγο καιρό εκεί κάπου στο τέλος του Απρίλη] και στη μέση , κυρίαρχος και επιβλητικός ο Αθάνατος [μικρός αλλά τάχιστα θεριεύει]
    Δεν υπάρχει κανείς ποιητής, ούτε ζωγράφος  να απαθανατίσει αυτή  την πανδαισία της φύσης. Η μαγεία δεν περιγράφεται , ούτε  απεικονίζεται.

  Εκεί κοντά στην πρωτομαγιά, στην προηγούμενή μου κάθοδο επιδόθηκα σε ένα είδος αποψίλωσης και κλαδέματος σε αρκετές πικροδάφνες και  λυγιές. Αρχικά, επιβεβαίωσα τη διαπίστωση ότι τα δένδρα, τα φυτά και τα λουλούδια αυτοσυντηρούνται και αναπτύσσονται εξοβελίζοντας τα ξεραμένα φύλλα και κλαδιά. Αυτά τα ξεραμένα κλαριά, γερασμένα από το χρόνο και την αλμύρα της θάλασσας χαλκεύουν την χαρισματική αρμονία της φύσης. Το πρόβλημα ήταν περισσότερο με τις πικροδάφνες, μάλιστα με μια τεράστια σε περίοπτη θέση η επίπτωση ήταν εμφανέστατη. 

     Έτσι αφού ξερά τα έκοψα, ένα-ένα τα απομάκρυνα, τα σώρωσα παραδίπλα.  Ήταν παραμονή πρωτομαγιάς και την άλλη μέρα άρχιζε η πυρετική περίοδος [εξάμηνη περίπου], οπότε τους έβαλα φωτιά. 

      Άλλη επικίνδυνη ιστορία κι αυτή, αφού και ήταν στη άκρη του πευκοδάσους. Αμέσως ο καπνός έγινε αντιληπτός και άρχισαν τα τηλέφωνα, πρώτα από την Φρόσω, την εξαδέλφη και απανωτά από τον πρόεδρο, τον Τασούλη, που είναι και πυροσβέστης. Ταυτόχρονα πλάκωσαν Μανούσος και μερικοί, που πολύ ανησύχησαν. Ευτυχώς όλα πήγαν μια χαρά γιατί εάν ερχόταν η Πυροσβεστική θα μου έριχνε χοντρό πρόστιμο, μέχρι 3000, μια και έπρεπε να είχα δίπλα ποσότητα νερού. Φωτά σε  δημόσια έκταση, κίνδυνος θάνατος.. Σίγουρα ήταν μεγάλη μου αφέλεια,  χιλίων πιθήκων και.   

Τέλος καλό όλα καλά! 

 Παρά ταύτα κι άλλες πικροδάφνες περιμένουν ένα χέρι ..φροντίδας. 

ϊδομεν.    

  Να τελειώσω με δυο επισημάνσεις, μια ευχάριστη και μια τραγελαφική ας πούμε

     - Ξάφνου ένα απογιοματάκι ενώ ...δούλευα εκεί που λέγαμε, έρχεται το παιδί από το μαγαζί του Βένου με το μηχανάκι και μου φέρνει μια κρύα λεμονίτα. Ευγενική προσφορά του Γιαννάκη, που πιο κάτω πάλευε για την νέα του καντίνα. Μπράβο!!!

      - Τεχνηέντως διέδωσα ότι για αυτή τη δουλειά,  μου έχει αναθέσει ο Δήμαρχος για 1000 ευρώ. Καταλαβαίνετε τη ακούσθηκε και τη πλάκα έκανα με τους ...λεβέντες. Οι όποιοι ευυπόληπτοι ...νοικοκυραίοι νοικοκύρης